Shikoj njerëzit e lumtur të shtëpisë, tek hyjnë, dalin, flasin e ikin prapë; ulem, i vështroj, t’i them mërzinë, por dot nuk i ndaloj tek ikin vrap. I shoh si patinojnë fill rreshtuar, sipërfaqes së botës, që shkëlqen, unë, nën të, ëndërrave harruar, aq thellë, vorbulla më rrëmben. Tek unë…
