Është furtunë, rruga nga Irlanda është e pakalueshme. Deti nuk kalohet me hapa t’vegjël netëve me shi, kur vetmia t’përpin si toka e plasaritur nga tërmeti, kur dhimbja s’ka kohë e as deshifrime shkencore. Godo nuk vjen. Është vonë dhe pritja e ka molepsë. Në gjumë t’rehatshëm i përkund ëndrrat…
