Ora ishte gjashtë e gjysmë dhe Taqi nuk do të kthehej para dhjetës nga kursi. Heshtja ishte e padurueshme. Edhe Gushgunin e kishte zënë gjumi mbi divan. Ndeza radion, në pritje të Kristinës. “Po iki duke lënë rrënoja mbas vetes…” këndonte zonja Aleksiu. Ndërrova stacion para se të dëgjoja spikerin…
