Kthehu sërish pranë meje, të ysht Gongila, veshur me mantelin e bardhë si qumësht, shfaqu përsëri; e bukura ime; ta dije se ç’llahtare më zgjon në shpirt, kështu e veshur! Dhe sa e lumtur ndihem që jo unë, por vetë hyjnesha jonë ta thotë, sikur të qorton, që kaq vite…
