Fjala që s’i zihet besë
Në këtë qytet nuk jam vetëm
janë zërat e vetmuar që më ndjekin
flokët e thinjura dhe koka e lagur nga shiu
etja që më shoqëron
Në këtë qytet
gjithçka bëhet e paemër si në fillim
me eshtrat cullak që kërcasin
gishtat e thyer mbi letrën e bardhë
që vizatojnë udhë të gjata
Në këtë qytet kur i çel sytë
shoh se nuk jam vetëm
ka mbetur gjuha e lidhur nyje
fjalët që s’u zihet besë
rrëfimet e të penduarve
dhe molla e tharbët e spërkatur nga lotët
A kujtimet,
kujtimet m’i vodhën kopilët
që ia këputën trëndafilit petalet
kur mbeti qyteti pa njerëz
Gati e pata harruar
Kjo lufta e fundit ka kohë që ka përfunduar
nëpër studio televizive të gjithë bëhen heronj
kurse unë njëzet vjet para lufte
e kujtoj dasmën time
kur dasmorët e hipur nëpër qerre
gra e burrat të dalldisur
dukeshin më të gëzuar se unë
i mbaj në mend rapsodët duke kënduar
një këngë për Sali Sylën
që ia kishte kënduar së dashurës në bjeshkë
çobanëve u kishte pas ardhur rëndë
nga xhelozia e kishin vrarë rrëzë një mali
e buzë një kroi…
në dasmën time u këndua kënga
për ata që i kishin grirë për t’ua ndërruar fenë
që kishin pasur një vdekje triumfi
e sot vazhdojmë t’ua numërojmë varret
apo gropat e tyre njësoj
nuk është turp të përmendim
për pritat që ua zinin krushqve
të vriteshin mes vete
për epikën e pikëllimit
në atë dasmë
kornizën e fotografisë sime mundohesha ta fshehja
më vinte turp nga gratë e reja që kishin pasur fat të keq
me burrat e rrëmbyer e të vdekur nëpër burgje
ato nuk qanin
nuk dëshironin t’ia lëndonin zemrën nuses
Vrasësit kishin frikë nga vdekja
Pas një stuhie të egër
që e quajtëm lufta e fundit
e që s’ishte as e para as krejt e fundit
as ndryshe nga luftërat e tjera
që të gjallët nganjëherë nuk e kuptojnë
krejt çka mbeti nga lufta
e futëm në katalogun e dhimbjeve
duke i numëruar vetëm varret
harruam gropat e mbetura të hapura
mendimet e pazbuluara
vetëm varri i zbrazur i di
e gjithë e keqja që ndodh
ende fle thellë te njeriu si një ëndërr e zymtë
ku vetëm vrasësit kishin frikë nga vdekja
të vdekurit gëzoheshin se po vdisnin
Muri i Berlinit
Derisa e shikoja Murin e Berlinit të shembur
qeshnin disa fëmijë me mua
Paska ardhur përsëri ky me flamurin e Leninit –
i thoshin njëri-tjetrit –
kthehu zotëri
se gurët e këtij muri janë mykur
Shtrydhi kokën një gjysmë shekulli
jashtë del ngjyra e kuqe e gjakut
refugjatët prekin herë murin e herë kokën
Nëpër bodrumet e errëta të Evropës
vendasit e mi shesin flamuj të komunizmit
kolla e keqe s’na ndalet një mijë vjet
një mijë vjet me flamuj të huaj në dorë
1998
Letra e humbur
Një letër e gjatë
me pak fjalë më erdhi
e kisha menduar të humbur
kjo mund të duket si marrëzi
për mos ta harrur e kam kujtuar shpesh
derisa u rishfaq
një të martë me datën trembëdhjetë
(thonë se e marta
dhe numri trembëdhjetë
ndjellin fatkeqësi)
ajo më shkruante
pa i lexuar letrat
mos i hidh në sirtar
as në zjarr
s’është çudi
gjëra këto që thuhen
kur të vijë malli me porosi
eh
ç’varreza të çuditshme u hapim kujtimeve që vdesin
mbase dashurisë kurrë nuk i dihet
në letrën e fundit më kishte dërguar një amanet
më shkruaj edhe nën tokë
në adresën ku rri zhveshur
Vajzës që i pëlqente shiu
Ajo rrinte përballë pasqyrës
e shikonte veten lakuriq
u mundua ta griste pjesën e errët
pjesën ku e shihte urrejtjen
aty ku i dukej vetja krejt ndryshe
pas asaj nate që eci nëpër shi
duke u munduar ta shpërlajë një njollë të zezë në trup
mbetur nga kohë e keqe
nga një njeri i panjohur
(loja me shiun gjithmonë i kujtonte diçka)
ajo lojë
ai shi
sikur nuk ishte vetëm lojë as vetëm shi
ishte diçka që mundohej t’i shpërlante
fërkemet nëpër rrugë
që kishin ardhur me lista emrash
me numra shtëpish
ishin të dehur
të shëmtuar
të rralluar nga fara njeri
Kalaja e Ulqinit
Te moli i Plazhit të vogël
piqen mendimet dhe kënga
nata me terrin kanë rënë në Ulqin
këtu vër me gojë nuk bëjnë
as peshku i vogël me të madhin
as i madhi me të voglin
malli i ka ndezur fjalët e huaja
te kalaja hijerëndë
ulqinakja nxjerrë syrin nga qielli
dhe m’i tregon udhët e shembura
(Shkëputur nga libri “Ata udhëtonin pa e ditur fundin”, i cili përmbledh poezi nga krijimtaria 50-vjeçare e autorit)
