Press "Enter" to skip to content

Dy tregime të shkurtra

Veda

Vedës i duel gjumi para se me çelë drita. U çue tue e thirrë vetmevete emnin e të bijës, oj Monika e nanës, loçka jeme… Dhoma asht voglane e izolueme, ku flenë edhe tri gra të tjera në krevate dykatësh, kështuqi ajo nuk mundet me bërtitë aq tepër. Zbriti nga shtrati ose thjesht u çue me kujdes, mos me e vra kryet te shtrati i katit të dytë… oh, kushedi sa herë ishte farue te kryet. Vu kambët në dysheme dhe eci dy-tre hapa, provoi dorezën e derës, po ajo asht e ftoftë si kapak vorri. Çelsin e mban ‘daci i zi krejt lesh’, i cili kujdeset qi dyert me nejt mbyllë gjatë gjithë turnit. Ky asht kryinfermieri, nji burrë rreth të dyzetave, me trup mesatar, fytyrkuq dhe me flokë të zez shumë të dendun, mban edhe mjekër, të cilit gratë e pavijonit i kanë vu epitetin ‘daci i zi krejt lesh’. Ai, mbasi kishte krye marrdhanie seksi me Ajkunën, nji ish-kuzhiniere tridhjetë vjeçe, bukur e hijshme, e cila flinte me atë ‘dac të zi krejt lesh’ tue shpresue se ka me e ndihë me dalë prej spitali e me u sistemu në nji qendër sociale derisa të gjejë nji punë dhe nji strehë, ky pra, ‘daci i zi krejt lesh’ po bante gjumë në infermieri. E kushedi, ndoshta kishte harru me ia ba Vedës nji gjylpanë shtesë për ‘qetsim’, siç ua ka ba të gjitha grave aty, sigurisht Ajkunës jo me shtesë. “I dua njëzet orë në gjumë këto psikopate”, ka thanë doktoresha. Urdhnit të saj i binden të gjithë, sepse, siç thonë për të, ‘ka lidhje me nalt’.
Dyert ka me i hapë vetëm infermierja e paradites, kur gratë e pavijonit do shkojnë në nevojtore dhe do kthehen me hangër mëngjesin. E, deri atëherë, asnji derë nuk hapet, aq ma pak e Vedës. Mbrapa asaj dere kishte…, ah, kishte të paktën nji korridor, pak ma i hapun se kjo voglane, e, ma përtej, disa dyer të tjera, qi t’japin nji hapsinë ma t’madhe; ma përtej prapë disa vend-kontrolle të nji lirie për me hecë për diku, ma përtej autobusi… po a ka autobus natën a? Ndoshta ka, ndoshta jo. Ma përtej asht loçka e nanës, bota jeme, mendoi Veda tue llogaritë edhe nji orë udhë me kamë. Mirëpo të gjitha janë përtej asaj dere. Çuditërisht, ajo ka lshue besim te nata e katrantë, te nata e humnershme. Dita i jep shumë shtypje, sepse shtohen njerëzit. Doktoresha asnjiherë nuk e ka vizitu. Klinika e saj asht jashtë pavijonit. Në nji rast, kur ka vizitue disa gra ‘psikopate’, Veda i ka thirrë nga korridori se ka nevojë për të, ka dashtë me i thanë se nuk asht e smutë dhe qi don me shkue te goca, po doktoresha i asht kthye: rri aty, çafkë e dreqit! Edhe ka urdhnue me i ba gjylpana për qetsim. Infermieret e shtyjnë, siç bëjnë me t’gjitha n’fakt, e shajnë ‘psikopate’, ‘zhabë e gjolit…’, ‘daci i zi krejt lesh’ i lshohet me egërsi, polici e ka gjujt me shkop edhe ia ka lidhë durt… Nina, shoqja e dhomës, ia grabitë gjellën e drekës e ia le bukën thatë… Shumë vujtje i shkakton njeriu Vedës gjatë ditës e nata sikur i rrallon keqbasit.
Në nji çast, asaj i vjen sikur ndigjon ose përcepton fort dobët nji rënkim, por nuk janë gratë e dhomës e as ato komshije, d.m.th qi i ndan nji mur, asht pak ma largas. Duhet të jet Tamara, tha me vete si mjegullas, ndoshta nuk e kanë ndrrue. Tamara, një ish-financiere, ‘qetsohet’ me ilaçe pak ma shumë se ‘shtesa’ qi ia ban infermieri ‘si dac i zi krejt lesh’ apo infermieret e tjera dhe ia ndrrojnë pampersin nji herë në ditë si rregull, por, me ‘shtesat’ shtesë, ajo harrohet edhe disa ditë. Ka dhomë m’veti dhe ia qesin ushqimin aty në dysheme tue shajt për erën toksike qi përhapet. Eh, Veda ka hallet e veta. E afroi gojën te vrima e çelsit e thirri dobsueshëm, ma saktë rënkoi: Ej, a ka njeri ktejpari, më çoni te goca jeme, pash njat zot si u ka falë, pash jetën e fmijve tuj! Oh, Monika e nanës… Po në korridor nuk dëgjohen hapat e askujt. Anipse ajo ka lshue be t’madhe për me sensibilizue dikë, por zani i saj shuhet brenda atij katrori të quejtun dhomë. Ajo e din se kjo asht be vërtetë e madhe, të cilën e ka lshue disa herë e aq herë asht ndëshkue me ‘qetsues’, e tash nuk guxon me e shqiptue kur vjen në darkë ‘daci i zi krejt lesh’ apo kur ndrrohen infermieret në drekë.
U kthye e hypi në hekurat e shtratit të katit të dytë edhe e afroi kryet te dritarja e naltë. Ju raftë pika, sa nalt e keni ba kët dritare! – tha me vete edhe thirri: Oj bija jeme, ti kisha pru paninet t’paktën, po gjallë a dekë do t’vij nana…! Duke u prapue paksa, tha si vetmevete: Po tutem për ty se tremesh natën pa mu, oh medet, kush të lan e kush t’i ndrron teshat, oh shpirti i nanës, a do t’çohesh me shkue te shkolla, klasë e parë loçka e nanës, në vend të abc-esë, msim të keq t’ra me msue. Oh medet për mue, kush ta ban bukën me voe qi e merr me vete…! M’ke lypë mue nepër vend, sa shumë ke kajt Mona e nanës, ani gjallë a dekë kam me ardhë nana e atëher kam me t’kallxu qysh më murrën dy policë e m’kanë mshelë ktu tue m’ba gjylpana. Je e smutë, m’thanë, po s’kam gja nana, pata ble paninet për ty, o shpirti i nanës, oh medet sa shumë mërzitesh e s’ka kush me t’pajtu…! Pushoi njitroherë dhe fshini lotët, jo për me pastrue fytyrën, por me pastrue shikimin. Dhe foli prapë vetmevete: Ah, moj bijë, t’kam pasë thanë se polici asht njeri i mirë, po… fale kët nanë budalle, s’kisha ditë gja, besa e zotit as doktorat s’po m’dalin t’mirë… As Nina nuk asht e mirë, qi ma merr gjellën me zor e ma len bukën thatë, m’ka mërzitë shumë edhe kjo, m’u ka iritë, po unë e fali, oj bijë, se asht me barrë e shkreta… U përpoq edhe nji herë me shikue përjashta aq sa mundej me pa, po dritarja asht tepër nalt, po shumë e naltë. Ani qiellin ta shoh, foli ajo me vete, hanës do t’i lyp derman… Afroi kryet n’afërsi të qelqit për me pa kupën e natës me pikla, por ngjitmas me pavijonin ngrihej knellshëm nji pallat i kuq, bukur i naltë; shkëlqimi i tij qitte pak dritë në dhomën voglane të Vedës, mirëpo, për shkak t’atij pallati, ajo nuk mundet me pa asnji copë qiell, as hanën e as yllzit. Mbajti vesh për me kuptue a jeton kush përtej qi me e ndihë për me folë me t’bijën. Por jo. Kryeqyteti fle lodhshëm. Iu ba sikur po e shkundte lehtas me e zgjue, ashtu sikur e zgjonte gocën e vet kur çelte drita, po kryeqyteti asht i pandjeshëm e, ç’asht e drejta, siç e mendon tashma Veda, kur ai zgjohet, asht pak si i frikshëm. Kushedi çka i kanë ba gocës teme, thoshte vetmevete.
Kishte provue me u acarue me policët dhe me doktorët, po ata i kishin thanë se mendojnë për t’mirën e saj dhe i bëjnë gjylpanë me e qetsue. Ani, ndashtë, por mbas qetsimit, përse nuk më çojnë te shpia ku m’pret Mona? – përsëriste vetmevete. Deri para do kohe, ajo e niste rebelimin me kërkesa maksimale: Më çoni te goca jeme! – thirrte. Mirpo, tue u shtypë nën presionin e ‘dacit të zi krejt lesh’ dhe të tjerëve, ajo bante tërheqje prej kërkesave të para: Due me folë me gocën teme, thoshte. Po kot, shkret e ka, në pavijon nuk lejohet telefoni. Thirri prapë e prapë edhe mbajti vesh për ndonji përgjigje, po përgjigje nuk ka. Prej natës së humnershme n’ikje, erdhi thjesht nji lehuni e qenve rrugana, qi po banin inspektimin e fundit të kazanëve në lagje, të vetmit qi e prishën qetsinë e vdekshme. Nji nga tri shoqet e dhomës, e pikërisht Nina, u skërmit jermas, siç iu duk Vedës, tue u përpjekë me u rrotullue, çka ishte gati e pamundshme, sepse susta e shtratit bahej gropë prej peshës. Kjo kur e pa Vedën të hypun mbi hekurin e shtratit te dritarja, i foli përtueshëm: Zbrit moj budalle, a don me thye qafën, a? Mirë kishe me ba, po nuk t’ze moj dhamramja e dreqit, e kam provue para teje… Veda nuk foli. Nuk ka nge me folë me ‘Nina grabitësen’, kështu i thirrë asaj vetmevete. Nuk e paska zanë ‘qetsimi’ shtesë, mendoi Veda me nji nuancë shqetsimi, sikur ajo do t’i grabitte orët e brishta të natës apo, prite zot, edhe krejt natën e u kthye në shtrat tue e përgju me duresë shfaqjen e dikujt. Të dikujt qi, siç i ka thanë nji prej shoqeve të dhomës, po jo Ninës, e dërgon zoti për me e nxjerrë prej ktij ferri me mure dashaliga.
Ende me shpirtin pezull, Veda dëgjoi kërcitjen qi e shkakton rrotullimi i çelsit në derë dhe bani hopa n’kamë. Eh, ‘daci i zi krejt lesh’ u fut në dhomë edhe ia zu gojën qi mos me bërtit, derisa t’ia bante nji ‘shtesë’ frikefrik. Ai ishte çue me ba shurrën e rastësisht e ka dëgjue thirrjen e Vedës, ma saktë benë qi ajo e ka lshue ‘më çoni të goca jeme, pash njat zot si u ka falë, pash jetën e fmijve tuj’, edhe pa humb kohë ka përgatitë nji dozë antipsikotike. Tue e shajt me za t’ultë: shkërdhatë e dreqit, shkërdhatë e dreqit, ‘daci i zi krejt lesh’ e vu pacienten rebele në qetsi, tue vu kështu rendin në pavion.

 

Kllejfi i çadrës

Nji vjetë, në nji ditë vjeshte, Dimal D. po shkonte me gruen te do njerëz të vet në nahije për nji sebep. Tue qenë se binte shi, ai mori me vete nji çadër, nga ato që mbështillen shkurt, qi hyjnë në kllejf. Ai mbante çadrën e ngehun me u mbrojtë prej shiut, ndërsa kllejfin e merr grueja dhe e fut në çantën e dorës. Kanë hy mrena e janë rahatue, ndërsa qaty kah mbasdrekja, e zoja e shpisë, ka kqyrë me gruen e Dimalit disa gjana në çantën e ksaj të fundit e i bjen në sy kllejfi i çadrës. E merr në dorë dhe e shikon mirë e mirë. Në atë kohë nuk njiheshin aq shumë çadrat me palosje dhe me kllejf e, nga ana tjetër, fjala kllejf kish hy në popull me tjetër semantikë, si mjet mbrojtës në marrdhaniet seksuale, psh, doktorët specialistë këshillonin: vendosni kllejf kur e bëjni at’ punë me gruen, dmth mos me e lanë me barrë. Ani, çka asht qeky send, ka pyet zoja me za t’ultë. Asht kllejfi i Dimalit, ma ka dhanë mue me e mbajt në çantë, ka thanë misafirja pa të keq, tue lëvizë nëpër vend. Zoja e shpisë ka ba nja dy-tri herë eu, eu, interesant, aman jarebi. Ajo ka vazhdue me u mahitë me kllejfin edhe ma, tue mos e lshue prej duersh. E bash n’at dekikë kanë ardhë do shoqe të veta kojshi dhe e kanë pa zojën e shpis me kllejf në dorë edhe e kanë pyet, çka asht ai sen prej munashi. Kjo ka tregue sekretin: asht kllejfi i Dimalit, oj gra. Qysh moj, kaq të madh e paska?! – ka thanë ma e vjetra dhe ka ba edhe ajo aman jarebi e, si vetmevete, ka thanë: mashalla-mashalla…! E qysh u përdorka ky send, ka pyet nji nuse e re. E zoja e shpisë, si eksperte, ka tregue se kur don me e ba at’ punë, thjesht ‘futet kari n`ta dhe pikë, nuk e len farën me rrjedhë’. Sa mirë e shqiptove, motër, tha nji grue ngatas me të, unë e di se i thonë kalem, ë? Po, moj, kalem i thonë, edhe penis me gjuhën e shkencës, po ato emnime sikur e zvoglojnë, nuk i japin hakun si i takon; për nji karuc mundet, por jo për kët… Nji grue tjetër e ka marrë në dorë tuj e kqyrë me habi: kam nigjue se asht prej llastiku, po ky kenka copë munashi, për qef kenka. Qysh po e durojka ajo grueja e vet kaq të madh, oj ti? Prit budalle, ta shoh edhe nji herë, ka thanë nusja e re e tuj futë dorën n’ta, ka folë prapë: po ma zika edhe dorën teme, paksi me zor, por po ma zika, qeshtu ka lezet, oj ti. Nji moshatare me zojën e shpisë ka folë me zili: lumja ajo si e paska ket burrë, e nuk ka pushue tuj e kqyrë prapë e prapë kllejfin, ndoshta me e marrë si jerrnek, po nji grue tjetër, pak ma e mençme, e ka vu në dyshim krejt muhabetin tue thanë: ik moj budalle, nuk e ka njeri veglën n’ket masë, s’ma merr mendja, po, ishalla, ishalla e paska… Kushedi sa larg do të kishte shkue fjala, sikur në debat e sipër të mos kishte hy grueja e Dimalit, e cila u ka thanë grave: ma jepni pak kllejfin e çadrës së Dimalit… tue i lanë gratë bukur të zhgënjyeme.

You cannot copy content of this page