Press "Enter" to skip to content

Qilimi i djegur

Ulur në qoshe të dhomës, thithte cigaren, duke rrufitur hera-herës gotën e vogël të pijes dhe i fliste së shoqes me zë të lartë. Ndonjëherë e trashte aq shumë zërin, sa mend sherrosej me të. Atë çast, biseda i ngjante një debati të ndezur familjar. I tillë ishte Vangjel Doksani; nervoz, huqli dhe hijerëndë. Thoshte se të tillë e kishin bërë vitet e gjata të punës si gjeolog në Majën e Hekurave në Tropojë. Dimrat e ashpër të Bjeshkëve e izolonin ekipin e tyre me muaj të tërë në barakat e pupulitit dhe ata e shtynin vetminë duke pirë gjithë ditën vodkë dhe cigare. Ishte një burg i vërtetë, me mure akulli, që as kriminelët nuk e dëshironin e jo më një fusharak si Vangjeli.
– Unë isha i dehur kur të propozova, madje edhe kur kemi ngjizur fëmijët tapë kam qenë, – i tha ai.
– E di, – qeshi ajo, – por kur zbrisje nga Maja e Hekurave për t’u takuar me mua në Tropojë, im atë thoshte: “Tre janë ata që e zbresin në dimër atë lartësi: orteku, ujku i uritur dhe burri i dashuruar”. Kur ti hyje në derë, mbuluar nga flokët e ngrirë të borës, unë të quaja ‘ujku im i bardhë’, të kujtohet?
– Mjaft! – u nxeh ai. – Një herë të vetme të kam thënë ‘të dua’ dhe atëherë kam qenë xurxull.
– Aq më mjafton, – i tha ajo. – E pranoj se kam qenë gruaja jote e dytë. E para ishte vodka dhe për këtë bëhesha xheloze. Jam ndoshta e vetmja grua në botë që xhelozoja një shishe vodkë. U përpoqa gjithë jetën të bëhesha zonja jote e parë, por ti s’më pranove kurrë. Vodka të tjetërsonte e të bënte të turreshe drejt saj gjithë pasion, tamam si ujk i uritur. Pastaj iu nënshtrova zonjës tënde të parë dhe fillova t’i shërbeja. Kujdesesha për vreshtin e kopshtit dhe zieja raki me rruaza, por ti e çoje në lokale dhe e ndërroje me vodkë. Qeshja dhe ngushëllohesha nga gjesti yt unik. Një burrë që nuk e tradhtonte pijen e tij, nuk mund ta tradhtonte as gruan. Dhe kjo më bënte të lumtur. Pastaj fillova të ndieja pasionin tënd. E ndieja diferencën e roleve tona. Sa më shumë të kalonte mosha, aq më shumë të shtohej pasioni për shishen dhe unë ngelesha në hije. Isha një e vobektë, që ndiqja hijen tënde prej arome të përzier. Aromë burri dhe vodke. Dhe unë u mësova aq shumë me të, sa qenia ime hodhi rrënjë brenda saj. Isha pjesë e gërhitjes, e dehjes, e ashpërsisë tënde. Isha vodka jote e dytë! Të ndiqja nga pas nëpër gjurmët që lije lokaleve, për të parë se ku kishe mbetur. Unë i ndieja ato gjurmë nga një aromë tjetër, ajo që kutërbonte prej teje dhe që kurrë nuk ta kam thënë.
– Çfarë? – pyeti ai dhe ngriti kokën gjithë kërshëri, – paske mbajtur sekrete nga unë?… Pa ma thuaj tani, cila ishte?
– Ishte aroma e një burri të vërtetë, që deh një grua të vërtetë… Nuk e kanë të gjithë atë aromë; ajo është aq e fortë, sa të skllavëron. Dhe unë u skllavërova prej teje. Vetëm për këtë je fajtor ndaj meje, ta dish…!
Ai qeshi. Qeshi me të madhe.
– Kaq shumë më ke dashur, moj grua?
– Po, – i tha ajo, – vetëm se unë ta them drejtpërdrejt, ndërsa ti je i fshehtë. Nuk e thua me fjalë, por me gjeste, me veprime.
– Unë nuk mbaj mend asnjë gjest… pa më thuaj një.
– Qilimi, – tha ajo duke qeshur, – të kujtohet qilimi që dogje me cigare? Rrije ulur si tani, pije cigare, rrufisje gotën e pijes dhe më përpije me sytë gjithë zjarr! Ja, si tani. Ndërkaq, të kishte rënë prushi i cigares dhe qilimi digjej, por ti nuk e shihje. As unë. Shikonim njëri-tjetrin. Shikonim e nuk ngopeshim. Vetëm kur më ngacmoi tymi hundët, hoqa sytë nga ty dhe pashë shtrojën që po merrte flakë. Iu hodha përsipër ta shuaja, por ti më ndale duke qeshur e më the… të kujtohet çfarë më the?
– Hë, moj, hë, çfarë të thashë? – u llastua ai.
– “Nuk është zjarri i duhanit, grua, është zjarri i zemrës sime për ty. Le të digjet qilimi, se unë digjem përditë nga ai zjarr!”. Ja kështu më the.
Sakaq, në derë u ndjen të trokitura.
– Baba, – thirri e bija, duke hyrë nxitimthi e duke parë nëpër dhomë, – baba, me kë po flet?
– Me mamanë, – tha ai me droje, gati si fajtor.
– Baba, – i tha vajza sërish, përlotur nga mallëngjimi, – ç’bën, mblidhe veten, mamaja ka tre vjet që ka vdekur.
– Ka vdekur për ju, – belbëzoi Vangjel Doksani, – jo për mua, moj bijë…
– Paske djegur edhe qilimin, – i tha vajza dhe mes lotësh filloi të shuante me të shpejtë vatrën e zjarrit, që digjej mbytur nën këmbët e tij.
– Më ra zjarri, moj bijë, – psherëtiu thellë i ati, – më ra zjarri dhe e dogji…!