Je e padurueshme kur do

Mbrëmje. Dritat e qytetit nemiten. Pemët flenë të tulatura nga harlisja e lulëzimit të parë të pranverës. Rrugët kanë zënë të përgjumen. Një vajzë e re, e hajthme, me një ecje gati si prej balerine, shpejton hapat, ndërsa një zile telefoni tremb ajrin e butë rreth saj.
“Po vij”, e dëgjoj t’i përgjigjet dikujt nga ana tjetër, “jam afër”. Zëri i saj është gati i mëndafshtë dhe mua më kap një ngazëllim mallëngjyes kur mendoj për atë që po e pret. Të jetë i dashuri, vallë? Prindërit? Një shoqe?
Mendoj se për sa kohë i përgjigjet dikujt në atë mënyrë, është gjë e mirë. Sakaq më humbet nga sytë në qoshkun e parë.
E teksa edhe unë shpejtoj paksa, si për ta vënë përfund këtë ditë të gjatë, dëgjoj një tringëllimë celulari. Pres që dikush të përgjigjet, por zilja vazhdon pandërprerë. Nuk e di nëse është nga lodhja rraskapitëse ky hutim, që më pengon të kuptoj se insistimi vjen nga çanta ime. Dikur fus përtueshëm dorën brenda saj dhe shtyp ikonën jeshile:
– Alo?
– Alo, vetmia jam. A po vjen? – më pyet me zërin metalik, që ia njoh aq mirë.
– Po, po, – i përgjigjem me përtesë.
– A të ta bëj gati darkën? Të ka marrë uria?
– Disi po.
– E kuptova, po të përgatis diçka.
– Faleminderit!
– Dëgjo, shoh se nuk kemi bukë mjaftueshëm, veç një kore të tharë. A po ndalesh te dyqani të blesh?
– Po, – vazhdoj t’i përgjigjem shkurt dhe gjithmonë përtueshëm.
– Merr edhe një apo dy shishe ujë në supermarket. Ajo që ka mbetur është drejt fundit. Merr edhe ndonjë kokërr vezë, ndonjë sallatë. Po ta bëj një omëletë me perime. E do?
– Po, por është vonë dhe nuk dua të të mundoj… sot pata një ditë të gjatë.
– Jo, aspak, mezi po pres të kthehesh.
– Ç’është e vërteta, pothuaj nuk kam uri. Mund të ngroh atë copën e mbetur të bukës bashkë me supën që kam bërë para disa ditësh. Dua veç të bëj një dush të ngrohtë, të ulem në divan, të shtrij pak këmbët, të shoh serialin tim të preferuar, dhe kaq.
– Kështu si e thua ti, tingëllon mjaftueshëm, qetë, këndshëm.
– Pse a nuk është ashtu?
– Nuk e di, ndoshta, por unë po të pres. Dua të bëj diçka për ty, që ta ndjesh se po të pres…
– Ashtu? Atëherë, mos i ndiz dritat, as ngrohësen, le të m’i terratisë sytë errësira dhe i ftohti të më mardhë. Rrobat, mbulesat e hapërdara nëpër shtëpi dhe enët e palara në lavaman të më cingërisin nervat. Pra, mos prek asgjë me dorë, më dëgjove? Gjithë sa dua të bësh, është të ulesh e të më presësh në divanin ku më pëlqen të çlodhem. Kam nevojë veç për një përqafim.
– Nuk mendon se po bëhesh pak patetike? – më thotë krejt thatë. – Unë këto i bëj gjithmonë. Diçka tjetër ndoshta…
– Meqenëse sot po më zien koka dhe më duket sikur nga hunda e veshët po më del avull, ndërkohë që trupin ma mbulojnë mornicat, e ndjej se do kem nevojë për një çaj të nxehtë apo ilaç për ethet, – i përgjigjem gjithë pezëm. – Mos u kujdes për mua. Mos u ngri nga gjumi as nëse të thërras natën. Më lër të grindem, të qarravitem e të dridhem si qeni nga të ftohtët. Më pëlqen kur më trajton pak keq. Ah po, për pak më doli nga mendja, – vazhdoj me një zë, që nuk më ngjason aspak me timin, zakonisht të shtruar e të qetë, – mos më kujto të paguaj faturat. Asnjë të vetme. As faturën e internetit, as të televizorit. Kështu, kur të vij, nuk do kem ç’të shoh fare. Vetëm librat mos m’i prek. Dëgjove? Librat mos m’i prek. Lëri të shpërndarë, rrëmujshëm, mos i stivo ashtu shëmtuar, sikur nuk i kam prekur kurrë me dorë. Dëgjove? Dëgjove? Alo, alo, nuk po të dëgjoj më. Ah po, ndoshta edhe telefonin kam harruar ta paguaj.
Po pse dreqin nuk më kujtove? Të paktën për këtë. Je tmerrësisht e padurueshme kur do.