"Për frymët këndon ky zog nate" nga Shazim Mehmeti

Për frymët këndon ky zog nate

Këndon ky zog nate,
çasti na shpërfaq, na fsheh –
nata është
bukuri e trishtë.

Oh, zemër,
ta vrasim, ta varim
atë vrasëse tinëzare –
vrasëse tinëzare
është heshtja,

të gjëmojmë,
të duhemi,
t’i kallim frymët,

për frymët
këndon
ky zog nate…

Ah, prekje
e verbër,

mendim i vonë,
që veten humb,
rrugën,

qeli
e përhumbur
drite,

vajzë e erërave –
lazdrane,
që jashtë vetes
del,

farfurimë e hollë
e bredhjes
së gishtave,

çast
i festës,
i lëkurës,

duar të lëmuara
ndjesie
që lajnë,
lajnë, lajnë,

ti
m’je
hukamë
që m’bie
n’vesh,

o grua
frymë…

Njashtu
si t’ka bërë
dorë e mirë
e Perëndisë,

pa lyerje,
pa grim,
pa asfarë kimie,

buzën
ta puth,
ta pi
shikimin.

Mëngjesi qesh
me sytë e tu –
ndodh alkimia –
e ndjej
si bëhem ujë.

Ujë jam, zemër!
Ti m’je dhéu
i rreshkur
i Perëndisë!…

Autori