Beni hapi derën e qelqtë të lokalit, duke lënë pas vetes avujt e ngrohtë të kafesë dhe tymnajën asfiksuese të duhanxhinjve. Era e freskët iu përplas në fytyrë e ai mori frymë thellë duke parë nga qielli. Mbylli derën, por arriti të dëgjojë fjalinë e fundit që vinte nga brenda: “Po ç’ke mor shkërdhatë me Presidentin, ai është rob zoti”.
Ndjeu disa pika shiu mbi hundë e vetvetiu u kujtua të hap çadrën, ndërsa me dorën tjetër mbërtheu xhaketën. Ishte fund tetori, por mbrëmjet e Tiranës ishin të ftohta si net dimri. Nëpër rrugë mungonte ajo gjallëri joshëse, që të ftonte të rrije deri vonë. Njerëzit strukeshin në ngrohtësinë e lokaleve duke folur për çdo gjë, mjaft të shtynin kohën. Menyja e bisedave ishte tepër e larmishme, fillohej me thashethemet e ditës, ku kryesonin ato të seksit e korrupsionit dhe përfundonin si zakonisht me ato të politikës.
Po ecte drejt urës së madhe të Lanës mbi bulevard. Pa njëherë mos vinte ndonjë makinë dhe, megjithëse semafori ishte shenjëkuq, ai kaloi shëtitoren pa ngut. Një vetëtimë shkreptiu tutje në jugperëndim të Lanës, duke ndriçuar dhimbshëm plepat e zhveshur. Iu afrua hyrjes së parkut për t’i rënë shkurt. Rrugicat e tij ishin shkatërruar nga zhavorrmbajtëset e natës, të cilat zbraznin fshehtas ngarkesën e rëndë mbi barin e brishtë, duke krijuar grumbuj të vegjël si çadra jeniçerësh. Pavëmendja në ecje iu shpërblye nga një pllakë e lëvizshme, e cila, si një gjarpër i zgjuar nga gjumi, e spërkati keqas me baltë. Rrotull tij ndodhej fushimi i ushtrisë zhavorriane dhe Benit iu duk sikur po ecte mes për mes kampit ushtarak. “Vetëm në zbor baltoseshim kështu”, tha me vete duke qeshur, pa kuptuar pse iu kujtua zbori.
Tashmë ishte në anën tjetër të parkut, pranë kryqëzimit ku ndodhej Gjykata e Lartë. Ndaloi për një çast hapat për të parë pikat e shiut që vallëzonin në një pellg, ndërkohë në trurin e tij hapeshin njëri pas tjetrit sirtarët e kujtesës. “Hëm, prandaj m’u kujtua zbori, thosha ku e kam parë atë debil!”. Duke lidhur më së fundi fillin e kujtesës, Beni solli në mend tipin që fliste me aq zjarr për sukseset e qeverisë, siç eksitohej dikur për mbrojtjen tonë të pathyeshme ndaj kujtdo armiku. Iu kujtua një pasazh i lexuar te një libër i Niçes, ku pak a shumë thuhej se, nga evolucioni, njeriut i ka ngelur diçka prej zvarritjes së krimbit dhe sjelljes prej majmuni.
Shiu s’po pushonte, madje u bë më i dendur e ai, pa e kaluar Bankën, preu majtas, drejt Rrugës së Kavajës. Iu shmang një kanali hapur ditët e fundit dhe, si kalimthi, pa një kuti kartoni anës pemës mbi trotuar. Nuk vazhdoi më tutje, sepse, si kurioz e i ngeshëm që ishte, diçka i tërhoqi vëmendjen. Iu afrua të shihte ç’kishte brenda dhe i erdhi inat me veten që s’pati ndjesi çudie. Do të habitej më shumë në rast se aty do të gjente mallra të ndryshme konsumi, kurse në fakt, brenda kutisë, me këmbët e mbledhura rreth gjoksit, po flinte një fëmijë. Duhej të ishte rreth gjashtë-shtatë vjeç, i mbuluar me një leckë të ndotur. Flinte si qengj, pa e ndjerë aspak shiun që po e qullte. Të tillë kishte jo pak; njerëzit ishin mësuar me këto skena dhe u dukej tashmë si pjesë e vetë rrugës. Madje shumë nervozoheshin prej tyre, sepse disa fëmijë-lypsa ishin bërë tepër arrogantë në kërkimin e lekëve, ndërsa të tjerë mashtronin duke fshehur këmbën për t’u dukur sakatë.
Vocërraku që flinte para tij, rrethuar nga ngrohtësia e kutisë prej kartoni, ishte diçka tjetër. Ndoshta vetë vendi ku ndodhej e bënte më të vështirë pranimin pa kushte të asaj gjendjeje. Për ironi të fatit, disa metra më tutje ndodhej Banka Kombëtare, ku flinin të qeta paratë e mbyllura mirë në kasafortat e ngrohta, kurse ky fëmijë në mbrëmje bënte hesap qindarkat e mëshirës së njerëzve. Beni ndjeu të ftohtë. “Ik”, tha me vete, “nuk e rregullon ti botën”. Një fashë drite ra mbi të dhe kutinë. Pa arritur të kuptojë ç’ishte, një “Opel” i kuq i ndaloi para këmbëve.
“Ç’ka në atë kuti?”, pyeti një mesoburrë, duke nxjerrë kokën nga xhami i hapur i makinës.
“Një çunak duke fjetur”, iu përgjigj, pa e kuptuar mirë interesimin e tjetrit.
“O zot, po unë aty e parkoj çdo natë. Do ta kisha shtypur!”, tha i tronditur mesoburri, duke fikur makinën.
Beni u rrënqeth. Pa edhe njëherë kutinë e pa ditur se ç’të bënte më aty vazhdoi rrugën pak i nervozuar kur ndjeu se këpucët i kishin futur ujë. Ecte dhe padashjen e tij i shfaqeshin skenat e shtypjes me një agresivitet të padurueshëm. Britma, sy të shqyer nga tmerri i ngjarjes, gjaku që rridhte në rrugë, klithma e pastaj sirena e policisë që afrohej. Njerëzit do të linin lajmet që flisnin për tmerrin e largët në Bosnjë dhe do të vërshonin jashtë për të parë tmerrin para syve të tyre. I largoi nga koka ato imazhe makabre, sepse thellë brenda vetes ndjehej i gëzuar. Rastësisht u gjend në kohën dhe vendin e duhur. Zhytur në vorbullën e mendimeve, i harroi këpucët që fusnin ujë. Megjithëse ishte betuar disa herë t’i flakte e të blinte të reja, gjithmonë harronte sapo dilte dielli dhe, kur kujtohej, s’kishte kohë.
Tiranë, 31.03.1996
Be First to Comment