Ndue Ukaj: Godo nuk vjen

Është furtunë, rruga nga Irlanda është e pakalueshme.
Deti nuk kalohet me hapa t’vegjël netëve me shi,
kur vetmia t’përpin si toka e plasaritur nga tërmeti,
kur dhimbja s’ka kohë e as deshifrime shkencore.

Godo nuk vjen.
Është vonë dhe pritja e ka molepsë.
Në gjumë t’rehatshëm i përkund ëndrrat e mia dhe ëndrrat e tua.
Ai nuk vjen as nën Pemën e Jetës as në teatrin e çudirave.
Bën gjumin e pritjes që s’e kupton koha jote, as koha jonë.

Megjithatë ti e pret;
e pret si nusja dhëndrin në shtratin e braktisur.
Dhe ëndërron krahëhapur thesin e mbështjellë me ëndrra,
ku ti i fut duart butësisht.

Prehesh si nëpër flokët e dashura.
Dhe kërkon ëndrrën tënde, që ngatërrohet nëpër gishtërinjtë e gjatë.
Pa pritur një pickim ta shtang trupin
e dora jote fluturon nga thesi.
Pastaj ti fshinë ballin dhe kupton:
Godo nuk vjen e as shikimi i tij enigmatik.

Prapëseprapë s’bindesh
se ëndrra jote mbeti n’thes,
nyje e përjetshme si ardhja e Godosë.
Atëherë si vetëtima kalon përtej lumit t’fjalëve.
Si hapat e tu nëpër ëndrra plot çudira, atje ku janë rojet e kohës,
që bëjnë zhurmën e jetës në ëndrrën e pritjes.

Megjithatë ti kultivon shpresën se Godo do të vijë.
Jo, Godo nuk vjen!
E ti qan
qan furishëm sa lotët çelin një përrua,
mes mollëzave të tua dhe rrjedhës së tyre pa cak,
ku tik-taket e zemrës ndjehen sikur hapat e të panjohurit,
në natën e zezë si futa, kur troket hidhërimi,
në të cilën edhe Godo do të merrte në thua dhe përplasej keq.

(Frymëzuar ga libri “Godo nuk vjen”, 2010)