Nuk di në ç’kohë isha,
dëgjoja këngën e Solomonit; kantikë e kantikave,
më të vjetrën këngë të dashurisë së botës
dhe mendova: sa të ngjashme janë dashuritë,
nga pllajat e Jordanit deri në cepin tjetër të botës,
sa të ngjashme janë brigjet e saj,
zjarret, lëndinat, blatimet,
thepisjet marramendëse dhe humbjet e mëdha,
pritjet e gjata me dritaren që hapet,
në portën që shtyhet,
është dita, është nata, meteori që shkon,
këmbët e tua, që vijnë plot hire,
aromë gruri, bukë e shenjtë,
dua t’i puth dhe të hyj pastaj tek ti,
të derdhem lumë në detin tënd të kuq,
të dehem, të qaj, të iki e të rikthehem,
se s’kam ku shkoj pa ty;
është kantikë e lashtë sa bota,
veç sytë e dashuruar lënë gjurmë,
një vijë qumështi në qiell, që nuk shuhet!
Nga kantika në kantikë, të gjitha dashuritë ngjasojnë,
të gjitha himnet, vajet, ikjet,
për t’u shfaqur s’dihet ku…
Redaktoi: Ornela Musabelliu
Be First to Comment