(Vajzës sime)
Sa mijëra trena ekspresë…
Pritja e mallit, zgjatur
Ankthi i padurimit mbin
Në kraharor, pa më pyetur.
Ti do të rrish disa ditë…
Lotët ende pa më rreshtur
Unë do të mbetem sërish
Porsi një cung i djegur.
Ose një ulli rrënjëdalë
Që gjethet përditë bjerr
Deti i mallit nëpër dallgë
Do t’më trazojë dimër-verë!
Autori
