ose 666 + 6 … Dhe ishte aq e bukur, Sa mujshe me hâgër darkë n’dritë t’trupit saj. Me dritën vdekur krahnorit, në hijen e të Padukshmes qaj, Domethanë këndoj. Po këtë qiell e po këta yje pata përherë mbi krye. Dhe po këta drurë, përballë. Nata s’u shndërrua…
