Unë dhe perandoria ime e vogël

Unë dhe perandoria ime e vogël

Perandoria ime e vogël. Të dua si një lodër pa fund.
Në fillim përpjesëtoj të gjitha hapësirat.
Ia kaloj Aleksandrit të Madh dhe marr një copë Himalajë.
Njerëzit zakonisht lakmojnë diçka që e dinë,
ashtu si mbretëresha e Spanjës, që kur kërkonte kontinentin,
pati ëndërruar floririn.
Unë ëndërroj një majë mali me borë të përjetshme.
Një kufizim i vërtetë fantazie.
Po vazhdoj të zëvendësoj fantazinë me ritmin e tingujve të trumbetës,
që del nga bisedat e mia të përditshme.
Të gjitha ëndrrat dalin si tinguj trumbete.
Të shtënat e dasmave kanë mbetur si bishta të luftërave të ikura.
Përshëndetja me krisma e lindjes së fëmijëve,
lind si gëzim për prenë e së nesërmes.
Njerëzit zor ta kuptojnë fitoren,
pa parë me sytë e tyre çfarë kanë vënë nën gjunjë.
Unë vë në gjunjë Himalajën.
E bëj Korab, e bëj Tomorr dhe qetësohem.

Nuk më lë bora të shoh

Nuk më lë bora të shoh,
çatitë e kuqe dhe pemët e zhveshura,
por ndjej si nën të,
lëviz pranvera.

Flokët e borës
bien e shkrijnë në qepallat e mia.

Kaq lot të bukur,
kaq lot të bardhë,
mund të pikojnë vetëm nga dashuria.

Gjethet bien çdo vjeshtë

Gjethet bien çdo vjeshtë,
në vjeshtë bien çdo ditë, çdo orë…
Pastaj era fillon të numërojë minutat e vitit,
me rënien e gjetheve në oborr.
Gjyshja fshin gjethet,
fshin, fshin,
i duket se gjyshi shkund pemët me dorë,
kthehet çdo vit,
dhe mes erërave rri.

Gjethet fillojnë të mbeten pa ngjyrë,
gjethet mbeten pa fjalë,
po gjyshja fshin, fshin,
rënien e gjetheve në oborr.

Piano, piano

Tani e kuptoj përse një burrë plak i mbyllur në kapele,
piano, piano vazhdonte të mplakte në trup Mozartin e tij të vdekur.

Piono, piano, i vinte thinjat,
piano, piano pa pentagrame,
askund nuk kishte muzikë funebre.

Vete liqeni kthehej në pianon e tij të madhe,
dhe era bëhej deti ynë i padukshëm madhështor.

Që të flasë liqeni duhet t’i biesh me të gjithë gishtat,
piano, piano, mendonte Lasgushi ose poeti thjesht.

Prej dashurisë asgjë s’është shfaqur

Prej dashurisë asgjë s’është shfaqur,
dhe asgjë nuk është thënë ende,
endemi rreth dashurisë, por e lemë të paprekshme,
dhe të pafolur, si vetë vdekjen.

E tregojmë siç është, i vërtitemi dashurisë ndryshe,
si folesë ku kthehen herë pas here dallëndyshet,
e tallim, e shajmë, shtiremi,
e fusim në shëllirë, e ndyjmë në kllanikë,
e dëbojmë dashurinë, e dimë që s’na ikën,
e fusim në rrjetë, e mbyllim në nevojtore.
Hakmerremi me vdekjen që mban dashurinë për dore.

Gjumi zogjve

Shkëputen zogjtë nga qielli,
ajri i lodhur s’i mban më mbi shpinë,
në krah pret toka diellin,
në male ku s’flenë barinjtë.

Dhe zogjtë me krah të përflakur,
me barkun plot dritë nga viset e mia,
me gjumin nga pendët në sqep,
vazhdojnë me gaz cicërimat.

Kaq. Këputet nata.
Kaq. Mbulohen ato kudo.

Njoh fluturimin e këngës,
gjumin e zogjve s’e njoh.

Këngë e menjëhershme dashurie

Më bie të fle me ty,
në gjumin e pranverës, në gjumin e pranverës,
si në thirrjen për në ushtri, si në thirrjen për në ushtri,
trumbetat më bëjnë njeri.

Me bie të fle me ty,
merr qielli krahët e fluturës,
më bie të fle në refren, me bie të fle në refren,
të këngës që ushtarët gënjen.

Më bie të fle me ty,
ushtarit i takon supë, këpucë, sapun,
në gurgullimën e pranverës, në gurgullimën e pranverës,
edhe lufta fle, edhe lufta fle, e përqafuar me lumenj,
të mos shterin përrenj, ashtu si më the.

Dashuri

Njëzet qindarka për të folur me ty,
tridhjetë qindarka për të ardhur tek ti…

Sikur miliona të më jepnin,
s’do të kthehesha mbrapsht nga ti.

Pesëdhjetë qindarka për të bërë dashuri.