Besoj ta ketë hedhur daja divanin e vjetër përgjatë kuzhinës së ngushtë, që në ditët me miq kthehej në shtrat. Format e sustave që shtynin lart damaskun e ronitur, shquheshin aq qartë, saqë kur doje të uleshe, ishte mirë që ndonjë nga ata rrathë ta llogarisje në qendër të të ndenjurave. Vetëm ashtu mund të qëndroje disi. Nga ana tjetër, kjo përpjekje kishte edhe dy anë të mira: njëra ishte ideja që të krijohej, se ndoshta susta do zbutej për gjumin e natës dhe, tjetra, kënaqësia që tregonte daja, kur fshihje poshtë vetes ndonjë ngërçosje të atyre telave.




