Cikël poetik

Kur piqemi

ne vallëzojmë
edhe pa muzikë
zogëz vere.

Herët a vonë
do ta mësosh;

jeta është
tufë betejash.

Veç dashnia
ka hise n’to.

 

Kur s’je

prapë ke me qenë
gjethmbulues i varrit tim,
lëvore ngjitur trupit,
fije floku harruar supit.

Kopsë republike
ke me qenë,
që humbet n’çlirim,
puhizë gjinjësh valë,
shenjëdrite e vendit tim.

Ti faqepikalotësh,
bukuri e papërsosur,
druajtjen ma ke tret
në t’parin sytakim.

A thua, kur t’mbarojnë vitet,
ke me i pa më ata sy,
që t’kanë kqyrë pandalë
kur s’ke qenë aty?
Avullinave n’lundrim,
a kam me t’pa ma,
varkëtare që merr valë
e kurrë s’di me u ndalë?

A do t’marrë tjetër ngjyrë,
fustani yt i grisur,
telave matanë?

Oh, sa dyshas ky agdrite m’vjen.
Paske ikë me trenin e mbramë,
që paska mbetë n’binarë
e s’po të shoh gjëkundi!

Veçse,
në pluhurin e tim ashti,
fort po ndihet hapi yt i fundosur.

Tash s’po di ku je
a si je,
veç mba mend:
kam me t’dashtë si varrin e trupit,

edhe kur s’je
prapë ke me qenë
shenjëdrite e ma t’mirit vend.

 

Kur kapërcejmë oqeanin

çka s’ndodh!

Gjuha na bie përujë
dhe format e buzëve ikin,

ndjenja bëhet frikë,
pastaj duam më shumë,
kot.

 

Lëmshit tregoja fillin

Si sot më kujtohet
një mesditë prilli.

Erdhi n’aromë kujtimi,
si kryevarg,
mbi saksitë me lule,
tek dritarja pranë portës.

Trokiti lehtë:
E qiellit jam,
erdha për një libër t’mirë.
Zgjidhma, të lutem!

Përhumbur, në çast,
me ndjeshmëri e zgjidha,
ia dhashë me të dyja duart.
Pastaj s’di ç’ndodhi!

Shkoi kohë pa e pa,
me këta sy verbuar.
Kur më njoftuan se u arratis,
disa net s’më zuri gjumi.
Ndieja një lëmsh në fyt
dhe nga aherë, më mori lumi.

(Ky cikël është shkëputur ekskluzivisht për Revistën nga libri i ri me poezi, që do të botohet së shpejti.)