Udhëkryq
Nga ky udhëkryq
që quhet ndryshe “tani”,
teksa përpiqem të pastroj shtegun
duke menduar si duhet ta përshkoj,
kam përpara syve mbërritjen.
Heq drurët e rënë përtokë
shtyj më tutje me frymë gjethet e rëna përdhe
dëgjoj sirenat e erës si këndojnë
premtimet
që përjetoj.
Sakaq, pa kuptuar mbaj në duar mbërritjen.
Pendohem ndoshta që nuk kam përjetuar udhëkryqin
në të tashmen e tij.
Kthej kokën pas.
Shtegu është zhytur nën drurë e gjethe.
Ti përgjigjesh rrallë
Lë gjurmë në erë zëri yt
i ulët,
belbëzon e më thua si sheh këmbët e zogjve pak
para fluturimit.
Më thua si dëgjon zërin tim të mos ndalojë
dhe flet vetëm kur unë marr frymë.
E përhershme marrja e frymës
të ishte do të doja.
Të di si shkëputen këmbët e zogjve nga toka për fluturim.
Unë, erë që mban përsipër,
përbrenda thellë gjurmë.
Ti përgjigjesh rrallë
por nuk rresht së rrjedhuri.
Burim.
Pranverë
është një symbyllje që bën gjakun
të ndihet si rrjedh kur këmbët prekin
bregun e detit
pa e parë
në mesnatë
teksa dëgjohet një pëshpëritje e brendshme
që dyshon vetvetja a e tha:
“Shkruaj diçka për hënën e plotë
të fundit të dimrit.”
Por unë e quaj të parën e pranverës.
Mëngjes
Ora pesë.
Jashtë nuk ka gdhirë ende.
Jam duke lexuar “Hundën” e Gogolit
edhe pse herë të tjera
në orën pesë
shihja ëndrrën e pestë.
Më ndjek pesa gjithë jetën pa ditur përse.
Mëngjes.
Një shprehje më tërheq vështrimin.
Mendja në këtë orë
i bindet majmunit që kam brenda meje.
Ecën e larguar nga vetja ime e lexon:
“Marrëzia e përkryer zë vend në këtë botë.
Ndonjëherë nuk ka fare besim.”
Majmuni vazhdon ditën.
Marrëzia e përkryer i mbetet
orës pesë të mëngjesit.
Unë qesh
me kuptimin e emrit të shkrimtarit
në gjuhën time.
1974
Ishte natë, e di.
Kishte dhimbje.
Kishte gëzim.
Kishte çlirim.
Kishte shqetësim, e di.
Di se atje ku akrepat e orës në mur
çdo mesnatë takojnë ndryshimin e ditëve në kalendar
yjet në qiell qeshin.
Vërtet, a ke parë yje të qeshin?
Ishte natë, e di.
Nëpër ëndrra kur endem
shoh dritë dhe yje që qeshin.
Ndonjëherë mendoj
(mendoj, e vërtetë.
Të gjitha qeniet njerëzore mendojnë.
Edhe pse për disa, të mendosh
është të besosh se akti i përket atij
që arrin majën e malit të quajtur meditim.
Krim,
të mendojë dikush që ka arritur vetëm pjesën më të ngritur
të tokës së tij,
a thua është?)
se e qeshura nuk i përket vetëm njeriut
që di vetëm lindjen e tij.
Çka përfytyrohet si perëndim
qeshje ndjell në mua.
Ishte natë, e di.
Unë qaja.
Këtë nuk e di, por si ndryshe?
Në ëndrra vetëm qesh.
