Kinse për ne

Kinse për ne

Kinse për ty
flamingoja e fundit
shkundi pikëla drite
prej flatrave
në perëndim
mbartur në asht
prej agsholit
ua fali ujërave
Kinse për ty!
E gjoli u përflak
me një spërkatje të vetme
pikëlash ëndrre
tretur syprinës së tij
si copëza kënge
copëza kënge…
Është kaq bukur i dashur
sa me vjen për të qarë!
Ky ishull i heshtur
ku lëvrijnë peshq të argjendtë
kinse për ne
do të braktisë
çdo melodi lamtumire!
Kinse për ne…

Tri blatime për zgjimin

• 1 –
  Nata
  aromë lulesh
  që më çelin
  në buzë
  e hapërdahet
  petalesh
  trupave tanë
  Ç’ka përtej territ
  të brendive
  asnjë aromë
  s’na e mësoi dot
• 2 –
  Dita
  tretje e ngadaltë
  mosdrite
  syve të tu
  të pustë
  Shpërthehen ujërat
  sa herë ngjyrat
  çelin në prag
  blatimi
  Të hesht si zambak
  buzëve të tua
  sa dua
• 3 –
  Krahët rreth meje
  në pikën e takimit
  një pemë mbillet
  nën ne
  Mbi ne
  gjurmët e fluturave
  përkëdhelën psherëtimën
  Një gjeth i ri
  na veson frymëmarrjet

E kemi një borxh lënë peng dashurisë

Mes rrënojave të mia dhe të tua
meket këngë e zogut.
Zëra të ngjirur fluturakësh nëpër ajri.
Hej, ç’simfoni Zoti im!
Ç’simfoni…
Flatrat s’po mundet me ua pa askush.
Po zogjtë ndihen nga kënga, i menduari im,
njihen nga kënga…
E pse duhet flatrat patjetër me ua pa?
Dikur në sytë e tu vallëzonin flamingot,
purpuri e perëndimeve u endej nëpër krahë.
E prilltë qe dashuria, madje dhe natë e saj.
Zogjtë ishin mes nesh,
e ndiheshin nga kënga,
siç ndihet nga përtej aromë e lulenatës.
Mes rrënojave të mia dhe të tua,
endet një dashuri përherë e më e prilltë, i dliri im.
Frymën këngës nuk mundet t’ja marrë
një i verbër.
Oh, le t’i mahnisim bebëzat këtë mëngjes,
se e kemi një borxh lënë peng dashurisë.
E ka secili një borxh kur ngjiret zëri i zogut!