I rashë sonte Shkodrës në prehër

I rashë sonte Shkodrës në prehër

Sërish Rozafa.
Në qiell luan guralec me yjet,
një fëmijë flokëverdhë mban në prehër,
Hanën e merr, e vendos në gji medaljon,
më pas fillon kangën e Shën Gjergjit.

I rashë sonte Shkodrës në prehër,
i them: më lë pak vend të mbështes kokën,
tapi kam tumat ilire,
piklat e një fëmije në faqe…

Në besëlidhjen e re,
unë, Rozafa dhe një pellazg i urtë,
bamë paqe Drinin e zi e Drinin e Bardhë,
me ba dashuri detin,
me ba tamël Bunën,
e dritë, dritë me ba dashnin tonë,
prej guri,
prej meteori,
si fëmijë të bekuar nga Zoti.
Me pas shtrat fushën e blertë,
e mbulesë qiellin.

I rashë në gjunjë Shkodrës me m’falë,
bekimin e Rozafës me çue në Kosovë amanet.
Një nane t’dhunume nga serbet me ja shërue plagët…

I rashë sonte Shkodrës në prehër,
me kuptue sa e thellë eshtë dashuria për të,
grua – zog shqiponje!

Lypsarë të dashurisë

S’përtojmë me shtri dorën si me prek diçka të butë,
që dhemb!
Djersijmë ca kokrra të kuqe që biejnë si shegë,
në pikla faqesh.
Eh, marrim frymë thellë…
na ther diçka e kërkume n’vazhdim.
Gjumi harliset si hergele i’a jep malit,
rrufe e pafund vranë n’kthjelltë!
Tuj pritë në stacion të braktisur me ardhë treni i andrrave!
Shtrihemi në shtrat që nuk bëzan;
Çarçafët e pështjellur keq,
ndiej frymëmarrjen tënde, që ikën në shllunga pluhuri n’tavan.
Bahesh me fole vetë me vete!
Lypsar i një rruge të shkelur, ndjehesh i vetmuar,
lypsar i një meteliku të argjendtë,
që don me shtrëngue në dorë…
Me e hudhë përpjetë, me e kthye përsëri,
përsëri e përsëri,
e pret me t’u kthye kangë e vjetër,
si me pas dëgjue për herë të parë,
simfoni përpëlitjesh,
bëhesh tuj këndue një herë vetë me vete,
më pas me zë,
si petk që rrahet në vig nga era e thahet me luhatje bari,
me e vesh si flutura lavrën për njëzetë e katër orë…
Del, pret, një takim ku shikon akrepat tuj hangër me njëri-tjetrin
…deri më dymbëdhjetë!
Euu lypës i përjetshëm i azilit n’shpirtin tënd!
Deri në frymë të fundit do dikë, më të dashtë e me dashtë, me pa në sy
e tokëzohesh!
Në zemër mbetesh lypsar i përjetshëm!

Njeriu mes detit dhe tokës kërkon ujë lëmoshë

…një grua me shpinë nga dritarja pret perëndimin e diellit
fshin kohë pas kohë djersët me mëngë (kujton fëmijën në shtëpi)
kthen sërish sytë në një pikë: me penj të verdhë perandorakë qep fanellë ushtarake!
Mes Azisë dhe Evropës refugjatë sirianë kërkojnë fresk në hije te “Aya Sofia”
turistë presin në radhë me ble librat e Ahmet Davutoğlu dhe Samuel P. Huntington
të tjerë bëjnë selfie me shpinë nga Xhamia Blu,
flasin me zë të ulët për përplasjen e qytetërimeve…
Lërini të qetë sirianët (a nuk shihni që mbajnë fëmijët për dore?)
po kërkojnë korridor për katër anët e botës
Stamboll – Evropë e ndarë, përcëllon dielli, uji kërkohet lëmoshë
dorë e shtrirë dhe e vijëzuar të kujton mesjetën,
luftën e shtrigave, komplotet bizantine, një mijë e një net…
Ju kujtohet tregimi për refugjatët që bënte Ismail Kadare më nëntëdhjetë e nëntën!?
Të njëjta janë të gjitha rezolutat e OKB-së për refugjatë!
Është e njëjtë feja dhe ngjyra e një refugjati: sall gjak, lot dhe lutje!
Ah po! Është i njëjtë trupi i njeriut kur lahet në hamamin me gra gji bardha!
Peshqiri i bardhë vitheve, është i njëjtë flamuri i nënshtrimit në luftë!
Ehh! Veç kur lëshojmë veten në gjunjë, si viktimë, kujtojmë Zotin!
Atë pikë morali të mbetur, njeriu modern e pi çaj të nxehtë!
Përplasë qytetërimet si dallgët në Bosfor: Troja, Roma, Vjena, Stalingradi, Aushvitz, Perl Harbur, Hiroshima, Palestina, Sarajavë, Srebrenica, Recaku…
OKB, bëj një rezolutë për vdekjen e njeriut, nëse nuk bëhet vonë duke qëndisur flamuj!
Një ditë (a) do të mësojmë (dashurinë) gjuhën e njëri-tjetrit?
Stamboll, gusht 2015