“Bija e Minotaurit”, roman, Agron Tufa, “Onufri”, Tiranë 2025
Për lexuesin e kultivuar, titulli i romanit evokon menjëherë një origjinë monstruoze, një sekret të tmerrshëm familjar, një identitet të copëtuar: edhe viktimë, edhe kërcënuese. Një vajzë e re, ambicioze, bijë e një zyrtari të lartë të sigurimit të shtetit, në Tiranën e gjysmës së shekullit të kaluar, përfshihet pa dëshirën e të atit në një strukturë speciale të shërbimit sekret komunist. Misioni i saj qe të korruptonte njerëz nga familjet armike të regjimit. Ky kuadër i jep udhë një rrëfimi të jashtëzakonshëm, të mbushur me të papritura befasuese, me personazhe të larmishme, shpesh të dyzuara, por edhe me vullnet e vendosmëri të hekurt, për të realizuar misionin e tyre.
Lexuesit e vëmendshëm të Agron Tufës do gjejnë në këtë roman edhe disa prej personazheve të romanit të tij monumental “Ngjizja e papërlyeme”, madje edhe të disa prej mikrosubjekteve të tij, duke shtrirë e përplotësuar peizazhin socio-politik të një periudhe shumë të zymtë të jetës së shqiptarëve. Por, ndryshe nga romani i sapo përmendur, te “Bija e Minotaurit”, interesimi i autorit fokusohet te bërthama, te qeliza e shoqërisë, te familja e Ligor Luçit dhe njerëzve që gravitojnë rreth tij, zyrtarë të lartë të Ministrisë së Brendshme, të Komitetit Qendror dhe rrafsheve të ngjashme sociale. E bija e Ligor-Minotaurit, Dafina, merr në dorë rolin e rrëfyeses në këtë roman, duke e çliruar unin autorial nga përgjegjësia e identifikimit me atë çfarë ndodh. Rishtarja e shërbimit sekret ndeshet menjëherë me makinerinë e pashpirtë të kurtheve, intrigave, poshtërsinë e lojërave të pista të shantazhit, të natyrshme për atë profesion. Vajzë inteligjente dhe e kultivuar, Dafina befasohet nga ligësia e tyre dhe nga mungesa e plotë e sensit. Në vend që t’i shërbenin interesave të shtetit dhe fateve të kërcënuara të atdheut – siç i përshkruante letërsia propagandistike, e prodhuar prej anëtarëve të shërbimit dhe shkrimtarëve të marrë peng prej tij, në realitet, ato makinacione të ndyra drejtohen kundër njerëzve të vetë sistemit. Së pari kundër të atit, nënës së saj, gruas së dajës, krejt anëtarëve të familjes, imazhi i të cilëve thërrmohet duke ngjallur tek ajo jo veç neveri, por edhe refuzim. Kjo përballje me kalbësinë morale, me epshet e pakontrolluara dhe rrjetën e pashmangshme të makinacioneve, zgjojnë te vajza një urrejtje të thellë së pari për të atin, që është në krye të strukturës, e deri në themele të hierarkisë së të keqes, tek togerët e bashkëpunëtorët nopranë e të dhunshëm. Bëhet fjalë për një të keqe të kamufluar pas një tjetre, si te “matroshka ruse”, një sistem i menduar në shkollën Xherxhinski, për t’i ngrënë kokën gjithkujt e mbajtur gjallë ingranazhet njeringrënëse të frikës. Por Dafina është idealiste dhe misionin e saj për të futur në dorë njërin prej djemve të një familje të deklasuar e merr seriozisht, me pasion dhe “ndershmëri”, ani pse puna e saj është të nxjerrë informacione duke dhënë trupin e vet, përmes përdorimit të hireve e hijeshisë femërore. Pikërisht në kontakt me “armiqtë”, ajo zbulon falsitetin e dogmës, injorancën e metodave dhe mungesën e arsyes.
Po çfarë ndodh më tej? Romani i kalon katërqind faqet dhe lexuesit i duhet të hyjë përmes strukturës elegante të rrëfimit, të leximit të një teksti të shkruar me klas të lartë, që ngërthen tensionin e romaneve me detektivë, faqeve të nxehta erotike, tablove të jetës shqiptare të asaj periudhe, përshkruar me imtësinë e imazheve filmike. Ndjehen deri edhe aromat e barit, të luleve, të letrave, të zyrave, të depove të helmeve e të veseve, perceptohen ngjyrat, ndjesitë, zhgënjimet, pasioni dashuror, që shndërrohet në përvëlim, vetëshkatërrim. Llogaritjet e sakta, provat, kthesat e befta, dokumentimi rigoroz e zyrtar i fakteve e deri te befasia e shumëpritur e triumfit të së mirës.
E pabesueshme! Agron Tufa, me bisturinë e shkrimtarit të paanshëm, arrin të nxjerrë prej asaj llumnaje një personazh femër, një agjente sigurimi, brenda së cilës ngadhënjen njeriu, triumfon dashuria.
Përveç cilësisë së lartë të shkrimit, gjë e njohur te ky autor, kësaj here Agron Tufa e ka trajtuar subjektin e komplikuar me një distancë e ftohtësi autoriale të admirueshme. Ja pse mund të themi që “Bija e Minotaurit” hyn në tregun e librit si një vepër që përcakton lartësi të re. Për Agron Tufën është vijim i një udhe në ngritje, duke ditur që romanet e tij përcaktojnë që prej tre dekadash ritmin e prozës moderne shqipe.
Një sugjerim për lexuesit: Lexoni “Ngjizja e papërlyeme” e fill pas tij “Bija e Minotaurit”. Kështu kënaqësia e leximit do arrijë kulmin e do ndjeni të plotë shkëlqimin e pendës së një romancieri të mrekullueshëm.
XXIV. E kundërta e vëllezërve të legjendës
(Fragment nga romani “Bija e Minotaurit”)
Gjatë gjithë asaj jave të dytë të shtatorit, Meleqi erdhi rregullisht, në të njëjtën orë, sapo kthehesha nga shkolla. Ia kisha ndaluar të më sillte lule. Bisedat e mia mbetën po ato: këmbëngulja që ai të arratisej. Puthjet e mia shpërblenin po atë: mendimin për arratisjen. E kisha vënë të betohet se do ta ndërmarrë seriozisht dhe i bindur. Kur m’u betua, e përqafova, u puthëm dhe ai rrëshqiti dorën nën bluzën time të hollë duke prekur ijët, barkun dhe duke u ngjitur lart. Zbërtheva kapësen pas shpine dhe gjinjtë e mi u çliruan. Ndjeva pëllëmbën e tij mbi thimth. Provoi fortësinë e tij dhe s’di pse e hoqi, disi i trembur, a thua se e kishte vënë mbi një minë me sahat. Dora ime rrëshqiti poshtë, në të çarën e pantallonave të tij dhe preku fortësinë e gurtë të veglës së tij.
Mund ta torturoja si të doja. Megjithëse ishte i gatshëm të jepte sakaq jetën vetëm për të provuar më parë misterin e madh të trupit tim, që ndonëse e kishte torturuar që nga maji, nuk arriti kurrë të më lutej, të më përgjërohej. Thjesht qëndronte i elektrizuar para meje si shufër ebaniti.
– Nëse vendos të nisesh, – i pëshpërita në vesh, – një ditë para nisjes do të të dhuroj diçka që do të të pataksë.
Skuqja që i vërshoi në fytyrë qe aq e fortë dhe e dendur, sa hetova një re të lulëkuqtë avullime të ngrihej nga fytyra e tij. Mund të ketë qenë ndoshta edhe avull prej thellësisë së mushkërive.
E diskutuam me imtësi se si do të nisej. E analizuam se çfarë duhej të merrte me vete, ç’gjë të kishte më shumë parasysh, si ta studionte terrenin, në cilën kohë të natës do të kapërcente kufirin, si do të sillej e çfarë do të bënte më tej dhe në fund, do të arratisej i vetëm apo me një kushëri të tij bashkëmoshatar, që e njihte mirë terrenin. Vetëm një gjëje nuk iu bind dhe i qëndroi deri në fund: në rast se do ta diktonin, ai nuk pranoi të binte gjallë në dorë. Ishte vetëm në dilemë nëse do të zgjidhte kalimin përmes Bunës, duke imituar një mbytje të hamendshme, me rrobat e hequra në breg, apo të kalonte nga Tamara, Vermoshi a Hani i Hotit.
Ishte e diel pasdite kur ai shtyu derën që e lija pa e mbyllur dhe tha:
– E vendosa.
– Për kur?
– Nesër do të nisem. Për një javë, asnjë ditë më shumë, do ta provoj. Kam shpresë të më ndihmojë kushëriri. Në mos ardhtë me mua, të paktën të më kallëzojë terrenin. Por nuk doja të ndodhte kaq shpejt, dreqin… – psherëtiu.
– Sa më shpejt, më mirë, – ia preva. – Ç’e mirë tjetër të pret këtu?
Më nguli sytë me një vështrim aq të pikëlluar e të përvuajtur, sa m’u desh t’ia përsëritja edhe një herë arsyen:
– Ç’e mirë tjetër të pret këtu? Studime të larta nuk do të kesh kurrë, lufta e klasave të ka në shënjestër, spiunë e provokatorë në çdo hap… Ç’të mirë po lë këtu?
– Ty! – tha me krahë të kryqëzuar në gjoks. – Si mund të jetë një botë, sado e mirë, e lirë dhe e mrekullueshme, pa ty? Një botë pa ty… Lëre! – tundi dorën, si t’ia kishin prerë.
– E di që më dashuron aq fort, sa askush nuk ka për të më dashur kurrë sa ti, por shiko, e kam për detyrë dhe përgjegjësi që kjo dashuria jote mos të të verbojë sytë, sa të lësh peng jetën tënde këtu. Kjo do të ishte e pafalshme, kobzezë. Po mbete këtu, e para që do të humbasësh jam unë. Mandej, pas meje, gjithçka tjetër: rininë tënde, shpresat, mundësitë për një jetë tjetër, të lirë… Vetëm nëse ia del të kapërcesh matanë, në botën e lirë, ne nuk do ta humbim njëri-tjetrin, – i thashë duke e mbajtur në përqafim. – Të premtoj se do të të gjej kudo që të shkosh.
– Çfarë po më thua kështu, Rushë? Vërtet? Vërtet e thua? – tha duke më shtrënguar i ngashëryer.
– Të betohem! – thashë. – Pse nuk më beson?
– Dua shumë të të besoj, Rushë, po ti… Mes nesh, vetëm unë jam ai që dashuron.
– Më dëgjo edhe një herë, Meleq. Këtu je midis kooperativës, burgut dhe internimit. Dhe kurrë s’do të na lënë bashkë. Nuk dua të të humb, por, po nuk ike, të dy e dimë se do ta humbim njëri-tjetrin. Nuk do të na lënë bashkë.
– Si mund të jetë e vërtetë kjo që dëgjova? Nuk mund ta besoj, Rushë. Nuk mund ta besoj se perëndia bën kësi mrekullie me një të dëshpëruar si unë… Ti… ti më duket se ngatërron dashurinë me keqardhjen për mua. Është dhembshuria jote për mua që të ngatërron. Unë të dashuroj edhe po s’më deshe, se s’kam si bëj ndryshe, andaj, në besofsh një Zot, mos i jep krahë të rremë shpresës sime. Përndryshe… përndryshe ja ku të betohem se do të të pres gjithë jetës sime duke ëndërruar çdo ditë të perëndisë, çdo lindje dhe sidomos çdo perëndim dielli për ty.
– Do të të dua edhe më shumë nëse arratisesh, prandaj ma jep besën që, nëse më dashuron vërtet, do të bësh të pamundurën të arratisesh brenda kësaj jave. Unë të jap betimin se do të të gjej… dhe kur e them këtë, nuk kam parasysh të kërkoj dhe të gjej një që nuk e dua. Më kupton?
Meleqi tundte kokën. E afrova kah vetja, e putha. Më përqafoi fort dhe mbetëm të përqafuar për një valë here të mirë, pa folur. Mandej e tërhoqa për dore.
– Ulu, – i thashë duke i treguar kuvertën e krevatit.
U ul duke ndjekur lëvizjet e mia, mbylljen e derës me shul, lëshimin e perdeve të trasha, heqjen e kuvertës bashkë me njërin nga çarçafët. Meleqi qe ngritur dhe më shihte i turbulluar, pa e kuptuar çfarë po bëja.
– Kthehu me shpinë dhe mos e kthe kokën derisa të të thërras unë, – i thashë.
Nisa të zhvishem me nxitim, pa ia shqitur sytë shpinës së tij. Dalloja vetëm majat e veshëve të skuqur si lafshë gjeli. Si mbeta lakuriq, u futa ngutas nën çarçaf.
– Kthehu tani, – i thashë dhe sërish, sapo ai u kthye: – Zhvishu, çfarë pret? Do që mos të të shoh? Ja, u ktheva nga ana tjetër, – thashë.
Kur ndjeva kontaktin e lakuriqësisë së tij nën çarçafë, u ktheva dhe e përqafova. U përqafuam, u puthëm dhe më shqetësoi dridhma e trupit të tij, një ethe e ngjashme shelgu drithërak, si qershorin e kaluar te Shpella e Dhelprës. I thashë të qetësohet, të marrë frymë thellë, ngadalë e njëtrajtshëm. Më kapi frika se mos binte në alivani, si atëherë.
– Kështu do të pëlcasësh, – i thashë dhe ngjesha veshin në gjoksin e tij lakuriq duke dëgjuar ato rrahje të çakërdisura zemre. – Të pëlqen të flemë të përqafuar? – i thashë duke i ledhatuar fytyrën, tiparet, flokët.
– Kështu kam ëndërruar të jem me ty, në ëndrrat e mia të pafundme, – tha me të pëshpëritur.
Ia mora kokën në gji dhe aty ai u tulat një copë herë. Më dukej se edhe koka i rrihte njëlloj si zemra. Pastaj e vura sipër meje. Më në fund, po i shihte gjinjtë e mi apo, më saktë, po i prekte dhe po bindej se ishin të vërtetë. Për rreth gjysmë ore nuk la vend e centimetër të trupit pa më puthur, derisa më në fund e lashë të bënte atë që ka përsëritur para tij gjithë zinxhiri mashkullor përgjatë historisë së riprodhimit. O nga hutimi, o nga naiviteti i thellë i padijes, bëri pyetjen më qesharake të situatës, mu kur qe futur, pas shumë përpjekjesh, brenda meje:
– A e kam në adresën e duhur?
Më shpërtheu e qeshura. Mundohesha të qetësohesha, por naiviteti i shprehjes së tij qe aq marramendës në atë rrethanë, sa m’i trazonte të qeshurat me pahir. Në fakt, po mahnitesha me mahninë e tij më të epërme, shijoja ngazëllimin dhe dehjen e adhurimit të tij, që i kishin dhënë aq shumë vuajtje e sfilitje të ngadalta, si e kishin dërrmuar me prushin e ngadaltë, siç dërrmishet së pjekuri një qengj motak duke u rrotulluar në hell.
– Je në adresë, – gjegja bashkë me gazin që shpërtheu, të cilin, po të mos e ndalja duke kafshuar pëllëmbën, do të kishte sjellë ndonjë keqkuptim, ngecje a bllokim të tij, për shkak të komplekseve të turpit. – Ashtu, por më ngadalë, i dashur, – i thashë, – mos u ngut.
Ai nuk kuptonte. M’u desh ta hiqja me takt. Por ai kujtoi se kishte bërë diçka gabim, andaj u hutua. Iu duk vetja si peshk në të thatë.
– Shshshsh, – i thashë dhe e afrova kah vetja në përqafim.
Dihatja e tij ishte aq e fortë, sa m’u duk sërish se kraharori do t’i shpërthente.
– Kemi kohë, – i thashë, – nuk iki, këtu më ke. Ruaje edhe për pak, – i thashë.
Por, ashtu si herën e parë, ai u ngul dhe saora nisi lëvizjet e hovshme ritmike, sa më ngulshëm.
– Ki kujdes, – i thashë, – mos ma derdh brenda!
Meleqi më pa sërish i hutuar dhe kuptova që ky djalosh as që ia ka idenë se ç’desha t’i them. Tani më duhej të mos ia shqisja sytë fytyrës së tij, për të kapur para kohe paralajmërimin e shpërthimit vezuvian. Sikundër e prisja, qe një mbajtje pezull e frymës, një si vakum dhe shkëputje e tipareve të tij. Pikërisht në atë imtë të shkurtër kohe arrita ta shqep prej vetes. Djaloshi rënkoi thershëm, mandej m’u shemb përsipër, gati pa frymë, mbi sisë, ndërsa barqet tona u puthitën pas kësaj, për njëfarë kohe, me tutkallin e tij ngjitës.
Deri kur dielli u fik në perëndim dhe hija e muzgut e veshi dritaren me një blu të tymtë, Meleqi e përsëriti edhe dy herë të tjera. Herën e tretë, që zgjati shumë, ruajti një qetësi e siguri në qeverisjen dhe soditjen e ëndjes së tij, sa nuk u turbullua madje as kur kalova në një zinxhir shpërthimesh. Që të mos u jepja zë, klithmat e mia i mbyta me kafshimin e krahëve dhe zverkut të tij, që, më vonë, kur hëngrëm të uritur nga një fetë bukë me vezë të fërguara, djathë e një sallatë perimesh, ngjanin si pickime nepërke.
Mendoja gjithë turp për ndryshimin e llahtarshëm të pallimit midis rrasjeve masakruese të kolonel Zeno Tares në të pasmet e mia “përrallore” dhe puthjeve të Meleqit, adhurimit që i bënte ai trupit tim. Buzët e tij, prekjet e pëllëmbëve të tij, më rrëshqisnin dridhshëm, si hark violine, mbi lëkurën e trupit, sikur ta kisha këtë kurm të mbrujtur e të gatuar me një lëndë të mrekullishme fetare. Vërtet, me herën e tretë, kur qeshë lëshuar e tëra në zotërimin e tij, tashmë të qetë e soditës, ia arrita, më në fund, ta njoh aq shumë të përlëvduarën, por të paprovuarën për mua, orgazmën, atë gjendje ekstatike që nuk e kisha ndier me Zenon. Dhe nuk do ta ndieja kurrë, me gjasë, nëse medalja e kurmit tim të mos kishte provuar anën e parme të saj. Nëse do të isha e survejuar me mikroçipet filmike të Zenos e nëse ai do ta analizonte pallimin tonë atje, në Shtëpinë me Gjethe, me siguri do të shfrynte i mllefosur brenda zyrës së tij, sidomos kur të shihte atë zinxhir orgazmash: “Dreqi të piftë, kuçkë! U desh të të qijë një pinjoll reaksionar që të luash mendsh!”
Me sy të ngulur në tri-katër njollat e pickimeve të mia ngjyrë manushaqe në zverk e në gushë, kuptova se me kohë ato do të bëheshin blu dhe se në shtëpi do ta vinin re e do ta pyesnin. I thashë Meleqit që të vishte ndonjë bluzë me jakë golf për të shmangur ndonjë pyetje të tillë. Ai futi një copë veze në gojë, ngjeu tulin e bukës në gjalpë e djathë të shkrirë, u përtyp, tundi kokën duke mbajtur pirunin lart, në shenjë vëmendjeje dhe sapo u gëlltit, pyeti:
– Rushë, po sikur t’u them të mive se duhemi? Se i kemi dhënë besën njëri-tjetrit? Në këtë mënyrë, ata nuk do të dyshojnë se po shkoj te dajat në Shkodër me qëllim për t’u arratisur. Si thua?
– E gabuar do të ishte nga çdo pikëpamje, – thashë. – Së pari, do të të vinte rëndë para vëllezërve më të mëdhenj. Së dyti, do të fillonin me avazin: ku e njeh atë e kushedi, mund të të thonë, çfarë sigurie ke që ajo nuk është një agjente e Sigurimit, e dërguar posaçërisht me mision për të zbuluar ndonjë sekret të madh në shtëpinë tonë?
Meleqit i ra piruni nga dora dhe u zverdh. U mundua ta merrte veten nga ky reagim i papritur, me një të qeshur që i doli skërmitje, mandej tha:
– E zëmë vërtet se njëmend je agjente dhe se unë, sido që të vinte puna, do të bija në dashuri me ty (kuptohet, mandej do të zhgënjehesha), por nuk kuptoj se për ç’sekret tjetër mund të flitet ende në shtëpinë tonë, – tha duke bërë me dorë kah dritarja. – Apo mos vallë kemi bombën bërthamore dhe zotërojmë teoritë e konspiracionit botëror kur, më e pakta, nuk më japin të drejtën që kam, sipas Kushtetutës së këtij shteti, që të vazhdoj studimet e larta në universitet. Ha-ha! Deri më tash, i vetmi sekret në shtëpinë time është vetëm një, por ama sekret tepër, tepër i thellë e i çmuar, – tha duke m’i ngulur sytë shpuzë.
– Mos ndoshta nuk po bën mirë që këtë sekret të madh po ia tregon një agjenteje?
– E po, që shkatërrimi ynë të jetë sa më i plotë, do t’ia them edhe këtë agjentes sime të bukur që dashuroj, – tha, – për ta nxjerrë edhe të vetmin sekret jashtë atyre mureve të ndërtuara nga im atë, i cili më ka lënë vetëm dy vjeç në djep dhe me të cilin nuk kam asnjë kujtim…
– Agjentja i zbulon vetë sekretet, nuk ka nevojë t’ia thonë, – desha ta parandaloj, të mos më fliste për daljen e fshehtë me tunel prapa shtëpisë.
– Na ishin tre vëllezër të një shtëpie reaksionare e armike me pushtetin popullor. Në të gjitha legjendat me tre vëllezër, vëllai i madh dhe i mesëm nuk e mbajnë të fshehtën, rrjedhimisht edhe besën, ndërsa i vogli po. Dhe ndëshkohet. Në rastin e shtëpisë së Shestanëve, shoqja agjente e bukur, janë dy vëllezërit e mëdhenj që e mbajnë të fshehtën, sipas besatimit, por i vogli e nxjerr dhe bëhet besëthyes. Kështu edhe unë po e nxjerr këtë të fshehtë prej asaj shtëpie, pa e ditur ata: jam i dashuruar me një agjente! Sekret tjetër nuk ka më shtëpia, – tha duke buzëqeshur. – Ja, po të ngrihemi e të shohim në dritare, do ta dallojmë shtëpinë tonë si i shkund shuplakat, njëlloj siç po bëj unë tani. “Mbarova së ngrëni, Zoti e shtoftë!” – tha duke e demonstruar me shkundjen e pëllëmbëve.
– Ky është sekreti yt, jo i shtëpisë sate, – thashë.
– Derisa jam pjesë e asaj shtëpie, edhe sekretin e kam pjesë të pandashme të saj.
– Bëhet fjalë për sekrete që i dinë vëllezërit, sikundërse në legjendën mbi tre vëllezërit. E kap dot ndryshimin?
– Po, por janë kohëra të tjera. Atëherë nuk ka pasur agjente…
– Plaku i shenjtë i Rozafatit dhe shpirtrat që rrëzonin natën muret e ngritura ditën, a nuk janë agjentë të dërguar nga forcat e epërme qiellore apo, më saktë, ktonike, që u sugjerojnë murimin e njërës prej nuseve?
– E po, më mirë që s’e dinë vëllezërit e mi të pamartuar, se përndryshe do të të takonte ty të ishe Rozafë dhe mama nuk do të ishte e detyruar të luste rejat e tjera…
E ndiqja arsyetimin e Meleqit nga dritarja, duke vështruar shtëpinë e tij kundruall. M’u rrëqeth shtati kur mendova se, po ta mësonin vëllezërit e tij se kush isha, do të më murosnin vërtet, vetëm se jo në themelet tashmë të pamundura të shtëpisë së Shestanëve, por diku në llagëmin e errët pas shtëpisë, pas derës së hekurt që të nxirrte në buzë të guvës mbi shkarëzimë, ku nuk do të kishte zot të ma zbulonte gropën që do të më bënin. Pastaj nga dera e shtëpisë së Shestanëve pashë Mitatin të dilte me fener të ndezur në oborr. Doli në rrugë dhe mori në të djathtë.
– Doli yt vëlla, Mitati, me një fener në dorë. Me sa duket, mori rrugën që të çon nga kodra e Kalasë.
– E qartë. Do të thërrasë kur të ngjitet në majë, do t’u bjerë kryq e tërthor zabeleve e grykave dhe do të kthehet. Bëj mirë të dal, Rushë, – tha ai, tashmë krejt serioz, pa gjurmët lojcake të kuvendimit të mëparshëm.
Mbylla mirë perdet dhe ndeza dritën e dhomës.
– Më prit në tavolinë, – thashë dhe rrëmova në dollapin e rrobave.
U ktheva me një bllok shënimesh dhe kërkova në palën e brendshme të mbështjellëses së bllokut, ku nxora së andejmi gjashtë pesëqindëshe të kuqërremta me portretin e Skënderbeut.
– Janë tri mijë lekë, – i thashë. – Më se të mjaftueshme të blesh të gjitha gjërat që të duhen para se të nisesh dhe madje, të mbash gjendje për çdo rast të paparashikuar.
– Nuk i marr, – tha prerë Meleqi dhe u ngrit.
– Ulu, de, dhe dëgjomë deri në fund…
– Nuk marr djersën dhe sakrificat e tua…
– Pusho! Ulu dhe dëgjomë. Kjo është thjesht një gjysmë rroge mujore. Unë kam para të grumbulluara prej një viti. Nëse nuk jam asgjë për ty, atëherë mirë, mos i merr. Kush mendon se duhet të të japë? Familja të jep sa për biletën vajtje-kthim, se nuk do të dijë gjë, – thashë duke ia futur lekët thellë në xhepin e pantallonave. – Dhe ulu, – këmbëngula, – se kam edhe diçka tjetër.
Ai u ul. Unë këputa një fletë nga blloku, e ndava dhe grisa një çerek të hollë flete. Mandej mora kartolinën e Sevim Gustës, që kisha në palë të bllokut dhe shënova numrin e saj. Nuk e kisha të qartë nëse ky numër vazhdon të jetë ende i banesës së saj në Bruksel. Sidoqoftë, ia zgjata Meleqit.
– Ç’është ky?
– Këtë numër ose ruaje, ose mësoje përmendsh. Nëse e ruan, shkruaji shifrat në pjesë të ndryshme të trupit apo gjymtyrëve, pa ngatërruar rendin. Më e mira është ta mësosh përmendsh. Kur t’ia kesh dalë mbanë shëndoshë, bjeri këtij numri nëse ke nevojë për ndihmë. Kërko të flasësh gjithmonë me Sevim Gustën dhe do t’i thuash se je i fejuari i Rusha Fortesës. Kaq mjafton. Ajo jeton në Bruksel, por vjen e të gjen kudo që të jesh. Mos i thuaj asgjë në telefon, përveç këtyre fjalëve që të thashë.
– Po kush është kjo?
– Është më shumë sesa motër, – i thashë, duke ia përshkruar pamjen. – Ajo do të më sjellë herët a vonë tek ti, andaj mos i humb lidhjet me të, edhe pse ke tët atë e njerëzit e tij andej. Do t’i thuash jam i fejuari i Rushës nga Gradishta. Kaq, asgjë më shumë në telefon.
– I fejuari yt… O Zot i qiejve!
Qëndruam të heshtur një valë herë. I lidhëm duart dhe qëndruam pa folur, me sy të mbyllur, pastaj Meleqi u ngrit. Nuk më la të dal jashtë porte. U puthëm, u mbajtëm të shtrënguar gjatë në përqafim, derisa u çliruam me qerpikë të lagur që të dy.
Nuk kish si të bëhej një përcjellje më e mirë.
Kalova në dhomën tjetër për të ngrohur ujin e depozitës së dushit.
Arbër Ahmetaj
Arbër Ahmetaj lindi në Tropojë në vitin 1965. Është diplomuar për farmaci në universitetin e Tiranës dhe atë të Gjenevës. Në vitin 1986 filloi bashkëpunimin me shtypin shqiptar të asaj kohe dhe më pas punoi si gazetar në departamentin e informacionit në TVSH. Në vitin 1993 iu bashkua Ministrisë së Punëve të Jashtme dhe u specializua për diplomaci në Oksford, Uashington, Gjenevë dhe Maltë. Pas detyrave të ndryshme në këtë ministri u emërua Sekretar i Parë në Ambasadën Shqiptare në Bukuresht. Nga shtatori i vitit 1997 jeton në Sion të Zvicrës, ku ushtron punën si farmacist. Disa nga veprat e tij në prozë janë "Fletëhyrje për në varr", "Varri i braktisur", "I huaji, ai kosovari", "Një natë te Luiza", "69 gra", "Procesi 3K", si dhe librat me poezi "Më mori malli e dashur" dhe "Poezi". Nga viti 2020 është Kryeredaktor i Revistës Letrare.
