Fëshfërima e mëndafshit të zi

Në arkën e pensioneve hyri hutueshëm një grua shtatlartë dhe e hollë deri në brishtësi. Kishte veshur fustan të zi mëndafshi, që përveçse e tregonte të hijshme, dëshmonte edhe zinë e saj. Këtë e përforconte mungesa e tualetit dhe sqimës së krehjes. Rrudhat e rralla e paksa të thella të gushës nuk ia mbulonte asnjë bizhuteri. Në gisht mbante një rreth të thjeshtë unaze me një gur diamanti në qendër. Dora tjetër zbukurohej me një “Roleks” me zinxhir të verdhë, që shkrihej dhunshëm me ngjyrën e zbehtë të lëkurës. Ishte tek të gjashtëdhjetat, por ecte me përtesë, sikur maste çdo hap. Sapo kaloi derën, mbajti këmbët një moment, hodhi një vështrim të plogësht nga sportelet e zëna dhe shkoi të ulej në stol. Të moshuarit kureshtarë e shihnin me bisht të syrit.
Kur u lirua një nga sportelet, ata që ishin në radhë, kthyen kokat nga një plak, që priste ulur me mjekrën mbështetur mbi bastun. Dikush i thirri të afrohej, por nëntëdhjetëvjeçari nuk lëvizi. E ndoqi me sy zonjën me fustan të zi përballë tij, por ajo qe përhumbur në tjetër botë. Sapo gruaja ngriti kokën dhe kryqëzuan shikimet, ai i bëri shenjë të shkonte në vend të tij. Vërtet ishte në moshë të thyer, që të impononte respekt dhe tolerancë, por ai zgjodhi të favorizonte zonjën me fustan të zi. Ajo u çua duke bërë me dorë një lëvizje të bezdisur, sikur të largonte ca hije të padukshme të kërleshura nëpër flokë, e falënderoi zotërinë me një përkundje dashamirëse të kokës dhe vajti në sportel.
– A mund ta marr pensionin sot, ju lutem?
Punonjësja e shërbimit u shkëput nga kompjuteri dhe iu përgjigj me një buzëqeshje të ngrohtë, që dëshmonte njohje dhe dhimbsuri.
– Më vjen keq, zonjë, por juve dje e morët pensionin e këtij muaji. Tani më katër korrik mund ta merrni prapë.
– Kur është katër korrik, nesër?
Me zë të ulët, që mos të tërhiqte vëmendjen e të tjerëve, i shpjegoi me durim se qe pesë qershor e ajo duhej të priste edhe një muaj për ta marrë pensionin e radhës. Pavarësisht kujdesjes së saj, njerëzit e dëgjuan zemërthyer bisedën. Mbi vështrimet e tyre ra një tis i hollë trishtimi. Askush nuk foli. Ndërkohë, burri që i la radhën, nxori celularin nga xhepi, kërkoi diçka me ngut në ekranin e tij, pastaj u çua dhe u çapit me bastun në drejtim të sportelit. Qëndroi para gruas dhe shtypi një buton. Befas shpërthyen ca tinguj të njohur. Ishte kënga fituese e një prej festivaleve të periudhës komuniste. Gruaja, e joshur nga muzika, u kthye nga zotëria, buzëqeshi e kënaqur dhe e falënderoi, duke e ndier se ai e hapi enkas për atë. Plaku u lumturua nga efekti që krijoi aty për aty dhe e pyeti duke e parë me dashuri:
– Zonjë, a ju kujtohet kjo këngë?
– Uaaaa, sa e bukuuuur! – ia bëri gruaja e gjallëruar, – kush e ka kënduar?
Plakut iu drodhën buzët, trokiti dy–tri herë bastunin me dhimbje në dysheme dhe iu mbushën sytë me lot.
– Është zëri yt, Zeliha… është kënga jote… është arti yt. Na ke lumturuar, na ke zbukuruar jetën, na ke qetësuar shpirtin e vrerosur, Zeliha! – dhe sakaq i rrëmbeu dorën dhe ia puthi, duke ia lagur me lot të nxehtë.
Punonjëset lanë punën, u çuan në këmbë dhe e ndoqën skenën me mallëngjim. Pensionistët rrinin si të ngrirë dhe aty–këtu dikush gëlltiste lotët, që i mblidheshin ngërç në fyt.
Zelihaja pa me sy të turbull dorën e saj të lagur, vështroi çuditshëm plakun, sikur të shihte para vetes një fantazmë, falënderoi dhe u nis për nga dera duke përsëritur me vete:
– Uaaaa, sa këngë e bukuuur. Unë e kam kënduar? Nesër është data katër korrik? Faleminderit, zotëri!
Në atmosferën e ngrirë të hollit dhe në sytë e përlotur të të moshuarve, u ndje si një frymëmarrje fati fëshfërima e zezë e fustanit të saj. Gruaja doli nga dera dhe zbriti shkallët e godinës me hap të ngadaltë, si e ndrojtur, duke u mbajtur… mbi supet e Zotit.