– etyde vjeshte dhe hiri që rigon zemërata urbane e betonit –
Njeriu që jam më sheh me sy prej shiu*
…unë s’guxoj ta shoh në sy.
vjedhurazi
duart gishta ndërthurur këqyr
përtej buzëqeshjes së vrenjtur
me fytyrën prej shenjtori
t’shprishur mendsh.
njeriu që jam më lexon
mendimin. çuditet
si me një qenie pa kokë
me një sy të madh ciklopjan
në barkun zorrë-dalë.
e di që shpejt do japësh
dorëheqjen, njeriu që vetë jam.
s’më kupton dot. jam veç
ajër i ngjeshur me impulse idesh.
në një lëkurë të mrekullueshme
e flokë kurorë. shpërbëhem,
të më prekësh me dorë.
(Nga libri: Amazonë prej reje)
*Metamorfoza II, Mikel Marti i Pol
Deep Purpule
puthjet, si shegë të pjekura,
vjeshtës së dytë, shkërmoqin kokërrza
të gjakta, në qetësi të kuqërremtë
ëmbëlsie.
lëng pikëderdhur n’bashkimin e buzëve.
rrëshqet në gushë-mjelmat e lëmuara.
djemtë impresionohen në natyra
të qeta, ngjyejnë penelat
puthjeve të ndezura,
pikturojnë.
pikturojnë.
pikturojnë.
(Nga libri: Amazonë prej reje)
në të vrenjtur
koha u nxi, por shiu kacavjerrë
qerpikëve të qytetit
sikur përtoi të shkiste faqeve t’lëmyshkëta.
tehu i çallatuar i titrave dhe notave të muzgut
bie hijesh lipsane t’pjerra nxitimit
si mbi ndërtesa të braktisura prej vitesh.
më mungon.
edhe kur kthehesh së fundi më mungon
fshehur pas rrokjesh pa hir trillues
të së përditshmes.
(Nga libri: “Po të mos ishte rëra”)
Tri piktura për tingullin delikat të vjeshtës
triptik
1
kur nga klorofili i gjelbëruar
mbeteshin vetëm kujtimet e ndryshkura
që tharmoheshin nën ecejaket indiferente
shtëpia me lulet zvarritëse
ngjante si e kapërthyer nga gjarpërinj të zinj
muret e vrazhdë nën qiellin e zhubrosur
qenë kthinat e mendjes së një Laokonti.
2
dy kurora plepash në thellësi të qiellit të
verdhë
ngjajnë si detaje të heshtura të Van Gogut.
shiu përgjon flatërimeve të ulëta fluturakësh të
uritur dritares së varur të jetës sime.
batica e mbrëmshme guaska të boshuara
me bardhësi shkumnaje ka lënë
bregut të zhveshur të heshtjes dhe rërë
të ashpër thërrmuar nga shkëmbinj të vrazhdë.
3.
i pranoi vetes se e kishte marrë malli për
shegë dhe puthjet e tij.
mblodhi shallin nga harku i gjerë i qiellit.
shegët shullëheshin nën diellin e vakët
të thyerjes së ditës
mbushur si gjinj të shëndetshëm
kishin kohën e vjeljes.
(Nga libri: “Ujdhesës së përrallës tënde”)
