ARKA E PËRMBYSJES
Shpeshherë të kam pâ mes engjëjsh e demonësh,
E rrethuar nga një aureolë e rreme, e quajtur lavdi.
E kërkoje arkën e shpëtimit.
Një jastëk për kokën tënde
E për dëshirat tua të ngjyrosura në liri.
Fatin tënd e mbanin në dorë perënditë e detit,
Derisa një ditë aureola jote u përmbys.
Atëherë ti qave si ky qiell i pikëlluar,
E ktheve kokën prapa,
Ata sy të ambël që shikonin kah pafundësia.
Dhe matanë dhimbjes kërkove një shtrëngim dore
Trëndafilin e kuq
Sa rruzullimi i syve të tu.
Atë ditë ndjenjash të përgjumura
E kërkove kthimin te rrëfimet e vjetra
Nëpërmjet heshtjes së zymtë
Në udhëkryqe fatesh ujite lulet e këqija.
Çfarë të bëj unë në një natë si kjo,
Pa hanë dhe pa qëllim,
Kur lë peng udhëtimin e gjatë nëpër rrugët e egërsuara;
Ku mungon hapësira
Fjala
Mallëngjimi.
Dhe një vistër lajmesh
Për mungesën
Dikush e quan vetmi
Dikush e quan liri.
Atëherë matanë teje pashë një rrëmujë njerëzish
Si mësynin kah portat e mbyllura.
Dhe u kapa pas teje;
Pas teje aty ku thërrmijat e kujtesës bëheshin simfoni
Në ndërgjegjen e vrarë.
Një tingull që zgjat sa një jetë.
VAJZA QË E DO POEZINË
Ajo lindi në ditën kur s’duhej,
Qyteti kundërmonte aromë t’keqe
E zogjtë kishin ra në qetësi t’detyruar,
Aroma e luleve ishte mbytë nga duhma e shurrës.
Vetëm zhurma e aeroplanëve dëgjohej
Dhe shushurima e korit t’kohës,
Ku kanë zënë vend politikanët me xhepat plot parulla.
Koha ikën.
Mes nesh kryelartë rri jeta jote
E ëndërruar çdo natë.
E ne, t’hutuar, shikojmë sytë e saj, si pikturojnë nëpër vite,
Ato kujtime të shpërndara si flokët e shprishura në trupin tënd.
Pastaj shtrojmë pyetje të shumta,
Pyetje që u mungojnë përgjigjet
Ditëve kur shfaqen njerëz me shikime t’mjegullta
Dhe duar të ngritura nga qielli që kërkojnë mëshirë.
O Zot,
Në qytetin e saj ka shumë bërllok.
Ajo e do poezinë, por s’i lexon përrallat patriotike
Ajo i pi kafet e zeza, por me një gotë raki
Ajo e ka fustanin e zi, por mendjen e bardhë.
O Zot, ç‘predikime dëgjon ajo, me veshët e bukur,
E sytë e stuhisë që i shohin përtej mureve.
Ajo bën plane për të nesërmen
E fustani i kapet në një gozhdë.
Pastaj qetësisht kërkon fundin e gjërave, pa e kuptuar rrugën e daljes
Dhe kështu i shterret fjala dhe shtegton nëpër imagjinatë.
Në vetmi kërkon Kullën e Babelit,
Në një ditë kur tullat i përplasën nëpër gishtërinjtë e saj.
Ndue Ukaj
Ndue (Tomë) Ukaj lindi në vitin 1977 në Stubëll të Epërme të komunës së Vitisë. Është poet, shkrimtar, kritik dhe publicist.
Botime
Diskursi biblik në letërsinë shqipe"- studim, AIKD, 2004, Prishtinë.
"Ujëvarat e metaforave", poezi, Botimet M&B, 2008 Tiranë.
"Ithaca of the word ", poezi, përkthyer nga Peter Tase dhe botuar në SHBA, Lulu Enterprises.
"Godo nuk vjen", poezi në shqip, anglisht dhe spanjisht, me përkthim të Peter Tasesm Lulu Enterprises.
"Arka e shpëtimit", poezi, "Drita", 2012, Prishtinë.
"Gjithmonë diçka mungon", poezi, OM, 2017, Prishtinë.
"Krijimi i dashurisë", përzgjedhje poetike, botuar nga Festivali Ndërkombëtar 'Ditët e Naimit, 2017, Tetovë,
"Ismail Kadare: Kryqëzime letrare dhe kulturore", Onufri, ese, 2019
"Mbretëria e ëndrrave", tregime, Onufri, 2021.
"Retë prej drite", poezi, Onufri, 2022.
"Dritarja e Marin Shkrelit",roman, Onufri, 3023.
Be First to Comment