Vrapon, si çastet që mbushin ditët; plot njëzet mijë. Në fytyrë ruan buzagazin e lehtë, që i rri bukur në buzët e tulta; ndër mollëza ca njollëza të lehta, porsi quka, ia fshehin gjurmët e moshës. Flokët ende nuk i janë prushëruar prej thinjave, kanë çelur tek-tuk vetëm disa. Flet…
