*** tash që qielli e toka vijn’ n’kët’ hije shiupezullohen bimë e lule e barna barna e barname rrahje dielli t’mbetun ndër mendfryn erë e digjem me folëkenia që e dridh frymën asht grue asht kobërasht idhnim që t’shtihet n’gjak e t’i çart sytëtë tanë rrimë këtu për nji përrallëpër…
