Nata
Me gishtat e këmbës arriti të prekte rrjetën e natës, që po binte nga pjerrësia e malit. Nga ana tjetër dukej dita. Nata po binte. Atë s’mund ta mbante me forcë këmba e një djaloshi të dobët, tulatur nga pesha e veseve dhe ngatërruar nga besimet e ngurta të yjeve. Yjet po binin bashkë me natën. Në fakt, nata, dita dhe yjet shpesh në tekste kthenin narrativën klasike të romantizmit, por nuk ishte ashtu. Nata vërtet kishte nxjerr thonjtë dhe lëngonte se do të binte në greminë. Nata, që aq shumë i tundonte njerëzit, pikërisht nata kur njerëzit dashuronin, intrigonin, korruptonin, fshiheshin e strukeshin, nata që jepte ndjesitë më të veçanta të ndalimit dhe misterit, po binte zvarrë nga mali si një thes i ndotur në landfillet e periferive. Nata ra. Më shumë flinin kur ajo ra.
A kanë lulet zbrazëti?
Vazoja me lule ra nga lart, nga një ballkon i pallateve pranë qendrës. Ashtu e thyer u përpëlit mes pllakave të hapura. Ra në sy menjëherë lulja e hapur në mes të trotuarit me rrënjët në copëzën e dheut, që i kishte rezistuar tronditjes. U ndjenë disa pasthirrma tipike femërore, kur shpërqendrohen të trembura nga një aksident i papritur. Në fakt, aksidentet në jetën e një femre duhet t’i ngjajnë vesit mistik të një ndjenje të pashpjegueshme zbrazëtie. Një mik më thoshte gjithmonë që te femrat ka një zbrazëti të përhershme.
Nuk po e kujtonte emrin e lules. Ishte e veçantë, e parë shpesh në dritaret e internetit. Ishte kaq e njohur, njëlloj si ato gjërat e përhershme që na rrinë në mendje, por emrat harrojmë t’ia shquajmë përherë. Këmbët kalonin përpara lules dhe hija që dominonte më shumë ishte ajo vetë. Imagjinoj veten të thyer copash, tek klithte e qortuar nga një faj krejt i pafajshëm. Nëpër mend iu rrokullis momenti i puthjes së djeshme brenda një kabine të errët, që e kishte trandur nga e zakonshmja. “Duhet të vendosësh”, kujtoi fjalët e tij, që i kishin ardhur po aq aksidentalisht sa puthja, pak çaste më vonë. Pa sërish lart nga ballkoni. Vështroi sërish si një lule e dalë nga një vazo e thyer.
Gjethja
Të rinjtë qeshnin dhe bënin foto, duke luajtur shah në tabelën e sajuar mes arkave rrangull dhe një kartoni të vizatuar amatoresk.
Të dehur, të droguar, arkaik dhe anarkistë shtynin e shanin mes lulishtes.
Në trotuar, një kuzhinier i krisur në pension, i fliste një plake të çuditshme:
– Kanë lindur burra të përgjumur, që hanin me të njëjtën pjatë dhe lugë. Por më nostalgjikja është që gratë e gatuajnë byrekun përherë ndryshe nga njëra-tjetra. Ka gra që nuk dinë ta bëjnë byrekun. Po ka dhe burra që s’dijnë të mbajnë gra. Midis mërzisë që u ngrit si katedrale në ditën e zbrazët të ndërgjegjes, u gjend dhe një gjethe e verbër, mbetur në cep të rrugës, e pa kapur ende nga fshesa e pastruesve të bashkisë…
Gurët e shahut u prishën. Një ndër vajzat, si e çmendur, kishte hipur sipër dhe tregonte hiret.
– Gjethe, the?! – briti plaka e ushqyer me kob. – A ka emër kjo gjethe?
– Nëse ke lexuar për fenë e hinduve, edhe mund t’ia gjesh emrin…
Ndërkohë, një punëtor bashkie në anën tjetër të rrugës këndonte një poezi:
Të jetë vallë fjalë e frikës për të ruajtur vreshtin,
Ky monolog hamletian, që hapi në shtëpi zi,
Të mllefuarit dorështrënguar i hoqën veshin,
Kurse Kaini nisi thikë për shokët, po i nguli në trupin e tij…
