Pjesa e mëposhtme është shkëputur nga libri “Balta” i shkrimtarit Kristos Armando Gezos, shtëpia botuese “Pika pa sipërfaqe” (prill, 2022), me përkthim të Eleana Zhakos. “Balta” spikat për strukturën e gjatë të fjalive, e cila i përshtatet gjendjes psikologjike të protagonistit, shenjat e pakta të pikësimit dhe monologët e brendshëm, që në tekst janë vendosur me shkronja të pjerrëta.
∗∗∗
Do vijë një çast që do të të urrej, e di? Me një urrejtje jo si ajo që vjen pashmangshmërisht pas kaq vitesh bashkëjetese të përbashkët, por do të më neveritesh, siç tashmë më janë neveritur të gjithë, me një ndjenjë antipatie kaq të gjallë, të dendur e të bollshme, e cila përfundon të funksionojë në qenie autonome, që mëkohet e frymon brenda stomakut tim; domethënë nuk do ndiej neveri të përhershme dhe ekskluzive për ty, s’e di, ndoshta mund të të dua edhe më vonë, por brenda kësaj mase rozë mund të hyjë si pykë edhe një ndjenjë pështirosjeje, aq sa s’do mundem të të dëgjoj të përtypesh e të mbllaçitesh gjysmë metri përbri dhe brenda vetes do të të shaj e do të të mallkoj, nuk do mundem të të shoh të qeshësh gjysmë metri afër meje, pavarësisht se kjo buzëqeshje do shkaktohet nga unë, por edhe nëse nuk ndodh kështu, edhe nëse nuk do të më neveritet e pështiroset qenia jote, edhe nëse nuk më shkakton të vjella cullufja e flokëve që bie mbi ballin tënd, do jemi bashkë deri kur? Derisa të ndahemi e të marrësh me vete një tufë kockash e sekrecionesh? Këtë nuk mund ta bëj, e di çfarë? Dashuria ime është shumë më e rëndësishme se jotja. Po, po, të duket e çuditshme, por unë jam një burrë njëzet e tetë vjeç dhe çdo zgjedhje e tij rëndon më tepër nga ajo e një vajze njëzetvjeçare, që lehtësisht verbohet dhe prishamendet, se s’ka arritur të vetëdijësohet mbi ofertat dhe mundësitë e shumta atje jashtë, ndaj përpiqet dëshpërimisht të kapet diku. Në vendin tim do mund të ishte edhe dikush tjetër, dikush që do shërbente si kamerdare për frikërat dhe pasiguritë e tua, pas të cilit do të ngërtheheshe e dëshpëruar që mos të të përthithë vorbulla e të fundosesh si gur peshe. Në vendin tënd? Mund të ishte një femër tjetër? Ndoshta po, nuk e di, por me siguri në një hapësirë zgjedhjeje shumë më të kufizuar, një grusht thuaj. Unë kam vënë me vetëdije të plotë kaq shumë mish nga mishi im në trupin tënd saqë s’do të mundja kurrë ta humbisja, pasi do ndihesha si i brimuar, nuk do t’ia dilja t’i mblidhja gjakrat dhe lëngjet që do rridhnin. Tashmë mund të jetoj me iluzionin se ato copa nga mishi im që të kam ngjitur, pak në bark, pak në supe, pak në qafë, do të jenë gjithmonë aty dhe se dashuria ime nuk ishte një rrenë apo ëndërr, sepse dashuria është e vërtetë vetëm kur nuk rikthehet pas. Sa raste janë këto? Dy-tri çdo njëqind vjet? Nuk më intereson, le t’ia mbushë mendjen vetes, ta besojë, nuk më intereson.
I thua këto për mua? Gjithë këto muaj dhe në mënyrën si m’u solle, nuk do duhej të ishin fashitur disi ndjenjat e mia? A s’do duhej të të urreja e të të refuzoja vetëm e vetëm që të shlyej dhimbjen që më shkaktove? Edhe sikur të ishte zbutur zemërimi i parë, a s’do duhej gjakftohtësisht dhe kthjelltësisht të kisha thënë: e di çfarë, tek e fundit nuk ia vlen barra qiranë, ishte vetëm një përllogaritje e gabuar. Thua që e do veten më shumë se çdokush tjetër, por e nënvlerëson kaq shumë, saqë nuk beson se je i aftë të bësh dikë tjetër të frymojë krejtësisht për ty. Ndodh edhe kjo, e di. U ndodh disa njerëzve, ndonëse të duket e vështirë ta kuptosh. Ku po shkon? Ç’do bësh? Këtë mund të ma thuash? Eja në vete. Ç’kërkon, në fund të fundit? Mendon se do gjesh lumturinë? Thua për mua që jam romantike, por ti je më shumë; ndjek të pamundurën.
Jo, jo nuk është ashtu. Nuk jam kaq idiot sa të pres shumë gjëra nga njerëzimi, kam njohje të plotë se ç’mund të jap e ç’mund të marrësh. Nuk kërkoj lumturinë, ta thashë, dëshiroj qetësinë, paqen, vetëm këto, sidoqoftë, për nga natyra, lumturia është një fjalë problematike. Ç’do të thotë lumturi? Jo, e ke gabim, nuk ndjek të pamundurën, s’ka kuptuar asgjë? T’ia them?
Aleksandër, dëgjomë: dua të të ndihmoj. Dua të të rri afër e të jem ç’të duash ti, nuk më intereson në do më duash më pak a më shumë, nuk më intereson në mund të të bëj të qeshësh, nuk më intereson nëse të neveritem apo nuk dëshiron të më shohësh, dua vetëm të të ndihmoj. Do sillem si të duash ti, më programo! Nuk do kem kërkesa, as pretendime të ekzagjeruara, do jem e arsyeshme dhe e qetë, fund romantizmat, do jem e logjikshme dhe e fortë, sikurse ishe dhe ti i fortë krah meje. Tani mund të them që të njoh më mirë se më parë dhe përfundimisht jam e lumtur që më the të takohemi, ndonëse mbeten ende shumë gjëra për të cilat as që ia kam idenë dhe mund të mos i marr vesh kurrë. Por e respektoj këtë, e pranoj, mundem ta pranoj! Vërtet. Dua vetëm të bëj ç’të mundem që të të ndihmoj, nuk do merrem me asgjë tjetër, jo, asgjë tjetër s’më intereson, do përkushtoj gjithë energjitë e mia në shërbimin tënd, do bëhem tavolina jote e vogël që të vësh këmbët e të lexosh, do bëhem tavolina jote e punës që të shkruash sipër meje poezitë, dollapi që të vësh brenda rrobat, frigoriferi që do hapësh e do nxjerrësh një mushkëri e një mëlçi që t’i hash dhe kurrë nuk do flas, vetëm do dëgjoj dhe vetëm kur të duash ti do flas, do ngre e ul kokën duke qeshur ose jo, do qaj nëse kjo do të bënte të ndiheshe më mirë, do shndërrohem në një kukull të pavullnetshme, e prodhuar në një copë të vetme veçanërisht për ty, do ngre e ul kokën, do qaj, do të dëgjoj e do qaj, Zot, është kaq e trishtë, si t’i shpjegoj që nuk mund të bëjë absolutisht asgjë, që është një kokrrizë rëre, që kërkon të ndalet në rrugëtimin e një planeti, si t’i jap të kuptojë që është asgjë, sikurse edhe unë, sikurse të gjithë, si ta dërrmoj kështu? Nuk mund të të mbart edhe ty në kurriz.
Përktheu nga greqishtja: Eleana Zhako
