Poezi

Koha klith erën e saj

E statujtë vinte koha nëpër vite,
pa thënë asnjëherë diç të re,
e megjithatë shumë herët e kuptova,
përse fjalët më eteshin atje.

Përse shikimet zgjateshin të zinj,
binarë që therrnin fushave të shkreta,
ku kronos` i kuptimit tënd të pamëshirë,
i shqyente sakaq ditët e veta.

Përse muret mbaheshin të fortë,
përse rreth teje zverdhte e vërteta:
se si nuk mund të shembej ai makth,
i ndërtuar veç me buzë dhe letra.

Përse u shtrimë të dy mbi kohën tone,
hekurudhë, përplasje trenash në mesnatë,
ku të vetmit të vdekur ishim unë
dhe një mëkat, që s`kish bërë kurrë mëkat.

E statujtë ngrihet koha brenda teje.
Brenda meje klith koha, klithim ne,
nga dhimbja e pakuptimit të përgjakur
të fjalëve që më eteshin atje

Ende fryn

Ato që vegojnë e feksin thellë gurit,
janë ditë të fshehura këngëzimesh të idhta,
pëshpërimë e mbrame që përskuq perëndimet,
e ngrirë si një kryq nga dhimbja dhe pritja.

Janë ushtarët e fundit ndër dhëmbë bedenash,
pikëllim i përsosur shikimesh të vërteta,
që rrjedhin të bardhë, mbishkruhen mbi mure,
si kumte harrimi, si arratisje nga vetja.

Në skaje nate

Liqen i kaltër, mendim i kaltër,
dhoma bosh nxin e nderet si sy.
Gjithë nata qau në dilemë:
në ishim a s`ishim aty…

Dhe nata kafshonte vetveten,
Ah, dorën… ah, prekjen e vet,
thërrmuar në zemrën e kuqe:
a ishim, a s`ishim vërtet.

Tani nëpër dhomën vetmuar,
shikimi yt i trembur kumbon,
mbi liqen, si një algë ëndërrimi,
lëkundet e drithtë nata jonë.

Kryqëzim fatal

Si u ndeshëm ashtu,
regëtima qiejsh
e u thyem,
tek ramë,
ndër pasqyra të huaja
e më s’u pamë?

Si u ndamë ashtu,
sy mbi ballin
e vetëdijes,
pranë e pranë,
horizontesh të kundërt
e prapë u pamë?