Press "Enter" to skip to content

Tjegullabërësi (Poezi)

I sëmuri

Ma tha një trung i prerë, i plakur shumë,
ma thanë rrathët e tij, larë nga akuareli i piktorit:
Sëmundja jote është e pashërueshme. Duhet të shkosh
të flesh një natë të tërë
në tempullin e blertë të Bredhit.

Zbrita te porta e tempullit më shtatëmbëdhjetë korrik,
në çastin që një engjëll mbi çati mbante në dorë
hënën e njomë,
dhe dolën murgjit shtatlartë me pelerina të jeshilta
hedhur krahëve
dhe me kryqe të brishtë kokave,
gulfuan ujë të ftohtë prej rrënjëve dhe më spërkatën
në fytyrë tri herë,
sollën erë mali dhe ma kryqëzuan zagushinë e trupit,
më treguan se si çajnë kaltërsinë me kryqet
dhe pastaj më mbuluan me thekore për të fjetur.

Bredhat njomëzakë, pa zë,
hidheshin, përhidheshin rreth gjumit tim tërë natën

dhe në mëngjes kur u zgjova
pash një shtambë të thyer copa-copa para meje,
dhe trishtimin tim të zi të derdhur krejt.

Tjegullabërësi

Gjysmë lakuriq Krijuesi,
medaljet e baltës i kumbojnë në trup,
herë duke mbartur dheun e ujin me karrocë dore,
herë mbështetur në një shkop,
duke kërkuar në një gropë sekretet e mëdha të baltës.

Në këmbë Krijuesi, pranë tryezës,
me kokën që i hepohet në pasqyrën e horizontit
dhe me mendjen te dimrat që do vijnë,
merr baltë e ngjiz si vetveten
dhe e mban për një çast në ajër,
sikur mban nga sqetullat një fëmijë,
para se ta pagëzojë në pagëzoren e Hapësirës.

Një mijë Adamë fushojnë përmbys përtej në arë,
lajnë me floririn e diellit mburojat,
i lajnë me flori dhe ëndërrojnë luftërat e çative,
se si do të rrëzojnë dimrat me shamatë përtokë.

Një mijë Adamë dhe Evë, vetëm një
një lulëkuqe – vajzë fshati e zbathur,
në bregun e Jordanit,
end pelerina të kuqërremta,
për shpatulla të lavdishme burrërore.

I heshtur Krijuesi,
me medaljet e baltës në gjithë trupin,
shikon me bisht të syrit ushtrinë fitimtare,
shikon retë e tymit që dalin të alarmuara nga kamina
dhe mbahet fortë nga çibuku i tij,
të mos fluturojë dhe ai në qiellin e mbrëmjes.

Edhe ta quajnë thjesht Vangjel,
ta quajnë Stavro
ose Vasil.

 

Puset

Janë edhe këto puset dropullite,
që dihasin për një pikë ujë,
si gojë të thara anës rrugës.

Edhe kur shteronin fare,
prapë nga fundi i tyre diç mund të nxirrje,
pak rërë të lagur themelesh të lashta,
gjysmë vargu të baltosur tetërrokësh,
dy-tre florinj farfuritës nga shamitë e nuseve,
ndonjë krismë pushke
(nga ato që mbusheshin nga gryka)
ndonjë copë isoje polifonie –
nga ato, si të thuash,
që ruhen thellë në sëndukë si reliktet e fisit.

Tani, kova ngjitet fare e zbrazur.
Ndoshta si ne ka mërguar dhe historia.

Të tjera nga ky autor: