Press "Enter" to skip to content

Atje

9Shares

Nuk e kuptoi nga erdhi. Zëri vinte nga burri ulur pranë saj. “Tungjatjeta!”, i tha sërish me atë zërin e tij ndjellës. Përbrenda i vinte të thoshte, “Ah sikur në vend të kësaj fletoreje që kam në dorë të kisha një filxhan çaj!”. “Po kush i ka thënë ta mbajë kështu këtë fletore?”, mendoi ai. “Sikur të kisha një filxhan çaj në vend të fletores, do të ishte më e lehtë të vështroja si e përhumbur ndërsa pi një gllënjkë”. Atëherë edhe ai do ta kuptonte që ajo nuk donte të fliste me të, kështu do të hiqte dorë nga mundimi për të hyrë në bisedë. Donte vetëm të dëgjonte.
“Tungjatjeta!”, tha burri sërish. Kësaj here pa e luajtur kokën: “Hë, hë!”, tha ajo me një të qeshur tallëse, duke shpresuar ta mbante urtë për një copë herë. “Është bukur të jesh këtu me ju, desha ta them sërish këtë”, tha burri. “E thatë. Dje”. Mund ta kishte thënë edhe pardje. Nuk donte të fliste, por të ankohej. “Prapë kjo dritë, tha, “drita bie veçse këtej”. “Keni shumë të drejtë!”, pohoi burri. “Sa herë që ju shoh, vërej se ju ka rënë përsipër. Po të mund të lëvizja, mund t’i kishim ndërruar vendet bashkë ose mund ta tërhiqja pakëz perden. Por s’mund ta bëj, po ju a mund të lëvizni?”. Hezitoi pak. Pastaj shtoi: “Ah sikur tani t’i drejtoheshim njëri-tjetrit kështu siç po thoni ju. Sepse jam i sigurt që mes nesh ka diçka”. “S’besoj!”, tha gruaja dhe deshi të prekte lehtas te bërryli e ta shtynte pak më tutje, por nuk lëvizi dot as edhe një milimetër nga vendi ku ishte. “S’është nevoja që ju ta dini”, tha burri, “mjafton ta dijë njëri nga ne”. “S’ma ha mendja”, kundërshtoi ajo. “Veç kësaj mendoj se më kujtohen edhe gjëra të tjera”, vazhdoi ai, duke i pëshpëritur pranë veshit: “Më kuptoni, apo jo? Mes nesh e kam fjalën”. Mandej lëvizi tinëzisht pjesën e sipërme të bërrylit; sigurisht nuk u fërkua me të, edhe po të donte nuk mund ta bënte, por gruaja mund të betohej se ai e kishte bërë. Buzët e saj hollake u ngjitën me njëra-tjetrën ndërsa i hapte e i mbyllte sytë zemërueshëm. Ja tani, ah tani, sikur të mund të lëvizte pakëz, do t’ia kishte plasur syve fletoren që mbante në dorë. Fletushkat e bardha që do fluturonin duke u shpupurisur nga kapaku i hapur i fletores, fillimisht do të përplaseshin në fytyrën e tij, pastaj do t’i binin mbi shuplakën e hapur të pëllëmbës së shokuar, duke u rrekur të vinte në vete. Sikur të lëvizte qoftë edhe pak fare, ajo nuk do të rrinte më asnjë grimë aty, madje as edhe në të njëjtën kabinë për asnjë çast të vetëm. Mirëpo ai burrë i pafytyrë, pa e parë as në sy, i tha: “Eleanorë, a të kujtohet?”. “Mos keni luajtur mendsh?! Mbani gojën kur flisni në sy të gjithë këtyre njerëzve që po na shohin. Veç kësaj, emri im nuk është Eleanorë”. “Po si është atëherë?”. “Emri im, emri im…”. Nuk donte t’ia thoshte. Pastaj, atij ç’i duhej? Sidoqoftë, nuk ishte Eleanorë, me siguri. “Ti je Eleanora”, tha burri. “Je Eleanora, dora vetë”. E tha aq djallëzisht, sa gruas iu skuqën faqet. Në fakt as atij nuk i pëlqente aspak që njerëzit përpara tyre t’i shihnin. I hodhi edhe një vështrim flokëve të gruas. “Mos ndërroni temë”, tha ajo. “Sipas meje gaboheni. Unë nuk kam nevojë të më thoni asgjë, por do të rrimë në heshtje pastaj. Domethënë ka një copë herë që mendoj se ç’tjetër mund të bëjë njeriu këtu, po ashtu po mendoj në lidhje me afërsinë që thoni ju”. Sipas tij, ata duhet të kishin qenë komshinj. Ajo vajzë, të cilën e kishte dashur si motër a mos ndoshta ajo grua ishte e motra e saj, që ai nuk ia kujtonte dot emrin. Mund të ishte ndonjë e afërme. “Edhe mua më duket se ju kam parë diku”. “Jo”, tha burri. “Është diçka tjetër. Jam i sigurt për këtë”. S’mund të ishte i sigurt. “Ka gjëra që i parandiej”. E ç’mund të parandiente ai vallë? “Po të doni jua them që tani si është puna!”, vijoi ai. “Përse këto drita fiken e ndizen, përse vazhdojmë të jemi po në këtë kabinë veç ne të dy? Për më tepër në këtë sedilje?”. Dritat u ndezën. Jo, nuk ishte filan Eleanorë. Ndërsa e mbante shikimin fiksuar në atë pikë të largët, burri vazhdoi: “Kam veshur rrobat më të mira”, më keni thënë. “Kjo është një ditë e rëndësishme”, më keni thënë, po, fiks kështu keni thënë. “Mbase atëherë duhet t’ju kem thënë ta hiqni këtë kapelë prej koke”, ia ktheu ajo. “Ç’lidhje ka kapela ime? Eleanorë, më thoni, sipas jush…?”. Ç’mendime të çuditshme i kalonin në kokë këtij burri. “S’mund të jemi”, tha ajo. “Po të ishte kështu, s’do ta kishim vënë re atë djalin e prapë që hyri me akullore”. “Lëreni, ishte thjesht një fëmijë. Atëherë, edhe mbase”. Ajo nuk duroi: “Hiqeni nga mendja këtë mendim të kotë, nuk kemi vdekur akoma. Dhe sikur të ishte kështu, pra të kishim vdekur, po kjo fletore ç’do në dorën time?”. “Vërtet, përse e mbani atë fletore?”. “Këtë? Me sa duket për t’jua treguar juve e mora me vete”. “Mund të jetë ashtu. A m’i lexonit ato që kishit shkruar? Mua s’më kujtohet”.
“Ç’është ajo gjë në mur? Ç’po shikoni?”, pyeti ajo pas pak. “Askënd, e dashur, është një dashuri e vjetër”. “Atëherë, shiheni pak veten. Po të isha unë e dashura juaj, ç’lidhje ka me dashurinë tuaj të vjetër në mur?”. “A e pranoni se atëherë ishit me mua, se atje ishte edhe shtëpia jonë?”, nguli këmbë ai. “Jo, nuk e pranoj. Vetëm duke supozuar se isha me ju, po ju them se çfarë pafytyrësie është të varësh në mur foton e vjetër të dashnores”.
“Juve, domethënë. S’e di Eleanorë”. “Mos më thoni Eleanorë de, boll!”. “Çfarë t’ju them?”. “Mjaft të mos më thoni Eleanorë”. Ajo foto s’do t’i shqitej nga mendja. Maniaku plak fitonte kohë duke i thënë Eleanorë. “I thoni dhe asaj gruas mbrapa t’i heqë prej meje ato gishtat e saj të trashë e të lagur. “E di”, tha burri, “ai që keni veshur është fustani juaj i preferuar. Për atë që është në fotografi, them. Nuk e di, madje as që më kujtohet. Kanë kaluar kaq shumë vite qëkur e nxorët nga vendi i fshehur dhe e varët në dhomën e ndjenjes. Ku e patët fshehur fotografinë? Poshtë krevatit tonë?”. Burri heshti papritur. “E di, ajo fotografi dhe njohja me ju është diçka shumë e çuditshme”. Ishte e çuditshme, sepse ai veç sa mendonte ashtu, s’e kishte varur askund. Nuk e dinte madje nëse ajo fotografi ekzistonte vërtet. “Prej vitesh qëndronte në një qoshkë të mendjes time”, tha, “nuk kisha synim ta varja në mur”. “Do të thotë se ishte një njohje e vjetër. Po në atë mur do të thotë se ka qenë po në një qoshe të mendjes juaj”. Për një copë herë të mirë nuk folën. Dritat u ndezën e u fikën shumë herë. Përpara tyre kaluan njerëz. “Po ky? Ky papagall?”, tha papritmas. “Po ky nga mbiu këtu? Të betohem se nuk është pjellë e mendjes sime!”, tha burri. “Se mos është ai papagalli që kishit sjellë nga ishulli ku donit aq shumë të shkonit”. “Mos doni të thoni se unë kisha një të dashur?”, pyeti gruaja me tonin cinik të një vajzukeje. “Nuk ia tregonit askujt, por e di që keni patur”. “Pra, po thoni se këtë papagall e kam sjellë unë këtu?”. “Ose e keni sjellë ju ose ka ardhur vetë, por është juaji”. E kishte ndarë mendjen të rrinte pa lëvizur. Përbrenda i vinte t’i përkulej atij burri për t’i kërkuar falje për pamaturinë e saj më herët. Veç kësaj edhe sikur t’i thoshte Eleanorë, tani e tutje nuk do të bënte zë. Ktheu fytyrën nga papagalli që vinte prej visesh të largëta dhe nuk mundi dot ta sodiste me nge, edhe pse donte. Sikur vetëm ta prekte, do të ndiente rrahjen e asaj zemre të vockël, strukur poshtë puplave të lëmuara. Ndjeu vetëm frymën kundërmuese të fikut nga sqepi i zogut, e cila dilte nga dy boshllëqe të vogla në kokën e tij. E thithi brenda vetes zhurmën e ishullit që vinte deri tek ajo përmes aromës së fikut. “Po mirë”, mendoi, “a kishte mundur të shkonte gjer atje vallë?”.

Përktheu nga turqishtja: Smeralda Çaça

Hande Gündüz ka lindur në vitin 1973, në Ankara të Turqisë. Ajo është diplomuar në Fakultetin e Letërsisë, dega përkthim-interpretim. Tregimet e saj janë publikuar në shumë revista letrare të njohura të vendit dhe deri tani ka botuar dy libra me tregime: “Të përplasesh me bregun” (Çaparide çırpınmak), 2012, dhe “Përgjatë lumit të gjatë” (Uzun ırmak boyunca), 2014, me të cilin ka fituar çmimin “Haldun Taner” të prozatores më të mirë për vitin 2015. Tregimi i mësipërm është shkëputur pikërisht nga libri fitues. Jeton dhe punon në Stamboll.

Të tjera nga ky autor:

9Shares