Press "Enter" to skip to content

Cikël poetik

Shndërrimi në ajër

Kurrë s’u bëra mike me natën
dhe asnjëherë s’kam dashur ta pres në sallonet e mia.

Netët janë mëmëzonjat e ngrysura të gjumit
dhe gjumi s’është gjë tjetër,
veçse një vrimë e madhe, e zezë
një shpellë misteri,
ku hijet dhe ëndrrat vijnë rrotull,
si në një valle indiane.

Është i zi gjëmimi i daulles,
dhe valltari që udhëheq vallen.
Thonë se vështrimi i tij djeg çdo natë,
kocka ëndrrash të fjetura.

Mijëra herë të ekzistencës sime,
jam përpjekur t’i iki valles,
daulles dhe syrit të errët,
të atij që e udhëheq këtë rit.

Shndërrohem në ajër dhe udhëtoj,
në të tjera botë paralele,
udhëheqësi im,
vetëm sa më ndez një dritë të ndrojtur,
fosforeshente diku përpara dhe zhduket.

Më tej, hapat e mi e dinë vetë rrugën,
gjer në të gdhirë.
E nesërmja dihet,
vjen e bukur dhe e bardhë si imagjinata,
si fundjava që na pret së bashku…

 

E vërteta

Në kërkim të së vërtetës,
lëviz prej kaq shekujsh,
pa ndalur, si somnambul.

Është e madhe bota,
rrugët të gjata,
dhe qytetet të pafundme…

Por etja ime
është shumë më e madhe se bota.

Kam takuar kaq magë
dhe magjistarë,
që më kanë thënë:
“Unë jam e vërteta”.

Kanë rrahur gjoksin,
por argumentet e tyre,
kurrë s’më kanë bindur,
ndaj dhe u kam ikur.

Kam vizituar gjithë tempujt në Indi
dhe kuvendet e murgjve budistë në Tajlandë.

Në një tempull,
diku, në rrugën e mëndafshit,
m’u duk sikur e gjeta:
një dervish me pamje engjëlli,
më hapi hartat e kërkimit të jetës,
por zëri i tij, në një çast të vetëm,
m’u duk si i djallit.

Brenda timbrit të tij,
munda të dalloj,
zërat e katërmbëdhjetë djajve,
mbledhur nga lëndinat e vdekjes.

E kish tradhtuar vetvetja…

Një dhimbje e thellë,
m’u mblodh në fund të gjoksit,
dhe pastaj më shpërtheu,
si ulërimë ujkonje.

Të vërtetën e gjeta
te rrëfimet e gjyshes,
kur na mblidhte rreth oxhakut
në shtëpinë tonë,
ndërtuar me krahë zogjsh
dhe fluturime skifterësh,
e na thosh:
“E vërteta më e madhe e botës,
është një gënjeshtër e bojatisur!”.

 

Zbritja nga ballkoni

Ulur në ballkon,
gjëja e parë që bëj këtë mëngjes,
pasi përshëndetem me pemën përkundruall,
shkruaj mbi trungun e saj këngën time të parë.

Në mëngjes, trungu është i butë
dhe i tejdukshëm;
arrij të shoh në brendësinë e tij
një qytet të madh milingonash,
dhe mbretëreshën e tyre,
që e mbajnë përmbi supe.

Ushtarët ecin para, ndërsa shërbëtorët,
veshur me paruke të verdha
dhe kostume të kuqe,
sa majtas-djathtas.

Sot anëtarët e orkestrës
nuk kanë dalë
dhe detyrën e tyre
ia kanë lënë një qukapiku të rreckosur.

Pas pak,
edhe mua nis të më duket vetja,
pjesë e kësaj shfaqjeje,
dhe, dalëngadalë, harroj vetveten.

Duhet që ti të pyesësh:
“A ka ndonjë të re?”,
që unë të vij në vete,
të zbres nga ballkoni,
dhe të mendoj se ky mëngjes,
do të jetë përsëri si ai i djeshmi,
me diell dhe me gjithçka.

 

Deshifrimi i shenjave

Në fakt, ne kemi qenë aty
që kur Bibla nisi të shkruajë
faqet e saj të para
dhe në faqen e malit Sion
të ngrihej sinagoga e shtatë.

Shekujt
mbretërit
dhe mbretëritë
u shtresuan
mbi njëra-tjetrën
për t’u shndërruar më pas
në libra vajtues
por jo mbi ne.

Ne kishim hyrë
nga një dritare e tempullit
të vazhdimësisë
dhe kjo na kish bërë
të padukshëm.

Me Solomonin
dhe mbretërinë e tij
ishim ndeshur
vetëm me shikime
dhe kemi qenë me fat
që ai nuk na ka parë.

Sepse është tepër e sertë
historia dhe rrugët
e ngatërruara të saj.

Të kisha thënë
vetëm rreshtin e parë
të kapitullit të dashurisë
por jo krejt kapitullin.

Gjithkush duhet ta meritojë!

Fakti që mbetëm aty
ku jemi dhe sot
tregon se kemi gabuar
në deshifrimin e shenjave.

Figura e gjarprit të ngordhur
në këmbët e asaj sinagoge
mund të ketë qenë e helmuar
dhe ne s’e kemi ditur.

Megjithatë le të ndahemi këtu
unë po bëhem
pjesë e këtij peizazhi pezull
ndërsa ti martohu
me format e lëmuara
të kësaj paqeje të brishtë
që po avitet.

Shandanët
dhe priftërinjtë
i ke gati…
Amen…!