Press "Enter" to skip to content

Cikël poetik

Në zemër

Më thua që më mban në zemër.

Që prej ditës,
që më mbylle burgut të gjaktë,
ku etshëm, pangopshëm butet e saj me verë rrëkëllej,
qielli duket tjetër qiell,
hëna ndriçon jo si më parë,
dhe dielli më ndryshe se çdo herë.

Të them që të mbaj në zemër.

Që prej ditës,
që të mbylla burgut të gjaktë,
ku veç teje s’kishte tjetër Zot,
ajri ndehet i paqtë si lehonë,
yjet errësirës ndryshe shkëlqejnë,
dhe retë shi të ngrohtë lëshojnë përtokë.

Themi që e mbajmë njëri-tjetrin në zemër.

Që prej ditës,
që u mbyllëm burgjeve të gjaktë,
ku lindja dhe perëndimi njëlloj flakërijnë,
dheu është bërë i grunjtë,
zogjtë edhe natën cicërojnë,
deti rruaza stërkalash qiellit pik.

Që prej ditës…

 

Ishin ata…

Fëmijët e varfër luanin me lodra të bëra vetë,
me kukulla prej leckash vajzat,
me shpata e pushkë druri a hekuri rrëmuar qosheve
të shtëpive apo punishteve të qytetit, djemtë.

Kur rriteshin dhe plasnin luftërat,
ishin ata djem që binin në betejë, zakonisht.
Vajzat e kukullave shembeshin pragut,
me kristale kripe, që u ndrisnin syve ligsht.

 

Jani

Jani ishte fëmija i fundit i gjitonit tonë,
i cilësuar me termin “i vonuar”.
Nuk e kapërceu kurrë qytetin,
madje të gjithin zor se e kish parë.
Por ishte kaq kureshtar sa,
ndodhitë dëgjuar prej të tjerëve,
i tregonte me pasion,
gjithnjë në vetë të parë.
Për shembull, më përshkruante udhëtimin
në majën e malit më të lartë të vendit,
shënjuar saktësisht gjeografinë,
që afronte pamja madhështore
e më pyeste herë pas here:
“Ti më beson, apo, jo?!”
“Po”, i gjegjesha përherë.
Më rrëfente si i kish qëlluar me çifte
një derri të egër, mes një pylli të frikshëm,
ku për pak desh ish çarë prej kafshës.
(xhaxhain e kishte gjuetar).

Një mëngjes, dritë e diellit Janin nuk e zgjoi…
Pak ditë më parë më kish rrëfyer për një udhëtim, natën,
me avion, përmes trumbës së yjeve.
I pata thënë: “Të besoj”.

 

Një lule qershie

Pak vite para daljes në pension,
shpresoja që im atë,
titullin “mjeshtër i pemëtarisë” të gëzonte,
si të tjerë para tij,
që, për hir të së vërtetës,
për nga mjeshtëria i vinin n’anë.

Nuk ia dhanë!

Nuk u ankua.
Ishte pranverë.
Mund të ankohet njeriu në këtë stinë?
Të nesërmen e mosvlerësimit kthehet në shtëpi,
me një lule qershie ngecur në shpinë.

 

Kundërvënie

I kundërvihem natyrës herë-herë,
me lyerje thinjash e makijazh,
për t’u dukur më e re.

Po aq herë natyra triumfon.

Si një kloun, që prej shiut të beftë bëhet helaq,
pa mëshirë,
thinjat dhe rrudhat sërish m’i shfaq.

Në një trup, ndodhka në jetë,
drejt fundit nisur t’jenë dy vetë.

*Shkëputur nga Revista Letrare – Verë 2021 

Similar Posts: