Press "Enter" to skip to content

Njëmbëdhjetë hapa

(Shkëputur nga vëllimi me poezi “Ζέλμπα[1], Πανόπτικον”, 2017)

I lagur dheu
aromë humusi
dhe i lagur
aromë fëmijërie
ku të të gjej
në mes të betonit?

*

Shkruaj dhe macja
kruspulloset te kaloriferi.
“Eja në të ngrohtë”, më bën shenjë,
“lëre ftohtësinë e letrave të tua”.

*

Lumë i vogël
për ku po shkon
cilat dhera
do t’i shtrydhin ujërat e tua?

*

Kur do të banohet
sërish kjo shtëpi
cilat ditëlindje do të ngrohin
çatmatë e saj
cilat hidhërime do t’i akullojnë
sërish armaturat në të?

*

Kur më qarkon vetmia, shkruaj.
më mirë sikur të mos kisha shkruar asnjë rresht.

*

Çfarëdo të themi
ka për ta marrë bora.

*

Plasa të dëshpërimit
me çfarë t’ju përmbush?

*

I dëshpëruar
nga dashuria
e zbrazët bota ime.

*

Janar nën zero
dhe pranvera largohet.

*

Me borë filluam
me borë mbarojmë.

*

Plasa të errëta
dhe vezullime të befta.

Po: “Baltë dhe në baltë do të kthehesh”
po midis?

* * *

I pastrehë
pa direk
dhe dënesë
në plasat
e pikëllimit.
I vetmuar
natën e dëshpërimit
atij janari.

* * *

Thotë Kafka:
Libri duhet të jetë
sëpata që thyen
detin e ngrirë
brenda nesh.
Lexova me mijëra
por akulli atje
këmbëngul.

* * *

E di si ka për të qenë vdekja
heshtazi, pa u ndjerë do të vijë
as që ke për ta kuptuar
plane, ide, punë pezull
një mal gjëra
– kujt i bëhet vonë –
e di si ka për të qenë vdekja
e zezë si nata
e ftohtë si bora
e lagësht si shiu
e heshtur, e pandjeshme
as një sekondë
pastaj gjithçka si më parë.
Prandaj të them,
jepma dorën
e di si ka për të qenë vdekja.

* * *

Le të shterin lotët
që të ecësh sërish këmbëzbathur
në shkretëtirat e tua.

* * *

Po mirë, me kujtesën
do t’i gjejmë fitilat.
Me zemrën, si do t’ia bëjmë?

* * *

Rastësisht u shkëmbeva në rrugë
me dy vajza pesëmbëdhjetëvjeçare
Lolita, si ato që përfytyronte Nabokovi
Njëra më nxori gjuhën me provokim
dhe pastaj të dyja ia krisën gazit

Ligjvënës trukokallë, ku ta dije ti
se kur “piqet” gruaja.

* * *

Pesë herë në ditë shtronte sixhadenë dhe lutej. Çuditërisht, atyre çasteve, kur e mbyllur në vetvete gjunjëzohej dhe mbyllte sytë, duke mërmëritur fjalë të pakapshme, bëhej edhe më e bukur. Ai e ngacmonte dhe i kujtonte gjithë sa bënte para dhe pas lutjeve, kurse ajo, duke u shtirur se mërzitej, i thoshte me zemërim se Perëndia do të ndëshkojë të pabesët, jo të dashuruarit.

* * *

Bie shiu ëmbël
tutje dëgjohet Shopen
qëndron në dritare
dhe ngadalë tund këmbët e saj.
Pse, vallë, është e rrallë
kjo lumturi kaq e thjeshtë?

* * *

Me dashurinë
marrim pas hakën
(hakmarrje e zezë, do të thoshte poeti)
vdekja mbretëron, në fakt,
dy trupa që fërgëllojnë
janë e vetmja gjë
që për pak
arrin ta trembë,
të shkojë larg.

* * *

Vajza trime si hije
që i quanin Zelba

Le të shkojmë
atje ku ndodhet bukuria.

———

[1] Zelba: fjalë sllavo-maqedonase, që shënjon dëshirën e fortë, pasionin. Mund të ishte edhe emër gruaje. (Shënim i autorit.)


Kostas Dhespiniadhis ka lindur më 1978-n. Në vitin 2001 themeloi periodikun dhe shtëpinë botuese “Panoptikon”. Ka bashkëpunuar me shumë shtëpi botuese si redaktor botimesh dhe përkthyes. Tekste dhe libra të tij janë përkthyer në frëngjisht, gjermanisht, spanjisht dhe anglisht. Nga botimet “Panoptikon” qarkullojnë librat e tij: Φραντς Κάφκα. Ο ανατόμος της εξουσίας (Franc Kafka. Anatomisti i pushtetit, 2007, 2013). Πόλεμος και ασφάλεια (Luftë dhe pasiguri, 2008). Νύχτες που μύριζαν θάνατο (Net që nuhasnin vdekjen, 2010), Nuits qui exhalient la mort (2013). Έξοδος κυνδύνου. Δοκιμές και αντιρρήσεις (Dalje emergjence. Ese dhe kundërshtime, 2016).

Përgatiti dhe përktheu: Sokol Çunga

Similar Posts: