Press "Enter" to skip to content

Blu

Përralla ime nis nga kjo “blu”…

(Po të vjedh pak “blu” nga ajo “blu” që më dhurove dikur, për të të ngjyrosur në këtë ylber të magjishëm që krijoj çdo ditë me kujtimin për ty…)

Jam në mes të një dhome blu, nga ato blu që nuk durojnë dot asnjë ngjyrë tjetër afër.

(Në fakt, bluja jote u shkrifërua mbi duart e mia dhe me pluhurin e saj nisa të ngjyros çdo ngjyrë tjetër. Madje, çdo natë, mbi “blu” fle… )

As ditë nuk është, as natë dhe në asnjë mënyrë muzg. Përreth kam vetmitë e mia, miket e zemrës, gjithmonë besnike. Përballë, me bërryla mbështetur mbi tavolinë, kam vetminë e mërzisë. Më vështron ftohtë, me indiferencë dhe krejt e pushtetshme. Thjesht mërzi.

(Për mua është thjesht kohë mërzie… në/për gjithçka …as vetë nuk e kuptoj si më marros kjo mërzia ime, ashtu kot, edhe pas lumturisë më të madhe… mbi tavolinën e kohës…)

Anash nga një krah, kam vetminë e trishtimit, gjithë finesë e klas di si rrihet në çdo hapësirë. Dhe nga krahu tjetër, vetminë e nostalgjisë, kokulur plot pikëllim që lëngon; për diçka që tashmë nuk është më, për një kohë, për një largësi pa njësi matëse që tashmë nuk të përket më ty. Të gjitha këto godasin tmerrshëm nervin nostalgjik…

(Në trishtim, të mendoj me elegancën e ethshme të nostalgjisë… Në nostalgji, të kërkoj me lumturinë letargjike të trishtimit… Këto vetmi i njoha dhe unë, me kohën time për ty. Nervi im nostalgjik më dha kurajën të shfrytëzoj vetmitë e tua në të gjitha ngjyrimet e “blu-së”… )

Ngjitur, me dorën mbi shpatullat e mia, kam vetminë e ekzistencës, thelbin e unit tim, miken më të vjetër, të përkulur pak nga pesha e anktheve dhe e frikërave, të rrudhur lehtë nga trazimet e pafundme të shpirtit, fisnike e qëndrestare, hamletiane, tronditëse në pyetjet që shtron: A ka shpirti shpirt? Po ndjenja vetë a ka ndjenjë, a ka shqisa dashuria si dashuri, po pasioni vetë a është pasionant? Sa nga unë ka uni im, po uni a ka një gjë që quhet unë? A kanë gjërat një gjë brenda që është po ajo gjë? Sa nga unë ka brendësia ime? Po unë, ti, unë dhe ti bashkë sa brenda vetes jemi? Sa jashtë nga brenda meje ka mbetur pa gjë brenda, pa tharmin e rikrijimit të vetvetes në miniaturë? A ka jeta jetë? Po vdekja a mund të ketë ndonjë vdekje tjetër diku përgjatë saj?

(Sa pikëpyetje kam prodhuar, e kërrusur nga rëndesa e ekzistencës sime, e ekzistencës tënde, por më shumë e bashkekzistencës sonë…E kam shpërbërë dashurinë në mijëra grimca të tjera dashurie, pasioni, erotizmi. Kam rrëmuar thellë në nervat e mi pasionantë për t’i dhënë kuptim unit tim. Jam vetëshkatërruar dhe vetëkrijuar si ty, në mijëra miniatura të vetvetes, kam regjistruar mijëra vdekje të vogla brenda brendësisë sime… Pyetja ime e përhënur: Në ekzistencën tënde, ekzistoj ende?!)

Njëtrajtësisht me mua, rri vetmia e vdekjes, Zonja Vdekje, për të cilën ndoshta ju nuk keni pikë dëshire të dëgjoni. Kjo është perëndesha nga gjithkush e refuzuar, por që rastësisht në një moment dobësie gjeti pranimin tim. Më pas këmbëngulëse deri në tirani, më mbajti, duke më thënë ditë pas dite nga një gënjeshtër të re. E ka prekjen të akullt, e ka shprehjen të ftohtë, por elegante, e ka mënyrën e të qëndruarit të shëmtuar, por plot me krenari, e ka mënyrën e të ekzistuarit e të qenurit shumë të qartë, por tmerrësisht të thellë, njësoj sikur të ishte një kristal gjigant i tejdukshëm. Kjo është Zonja Vdekje! Nuk çuditem aspak se si gjëja më e padurueshme për këdo papritmas bëhet një ditë bashkekzistencë, kurdoherë e pandashme. Kjo është Zonja Vdekje!

(Dobësia jonë vetëm drejt Vdekjes do të na çonte, të dashuroheshim me të, që të bashkëjetonim me të, që fundja të jetonim…Edhe Vdekja ime e ka prekjen të akullt, por shprehjen diellore, sepse kështu jam unë së jashtmi, e dielltë. Tashmë, kam edhe unë Zonjën Vdekje, bashkërrugëtare në rrugët e mia të jetës…Më thotë gënjeshtra të vërteta që ngjizen me entuziazmin tim naiv…)

Që kur bëra befas zbulimin më të thjeshtë dhe më të tmerrshëm që mund të ketë vdekja, se është me ty, se do të të ketë një ditë në mënyrë të pashmangshme, u rrëqetha nga shija e thartë e moskzistencës.

(Vazhdojmë të mos ekzistojmë të dy. Nëse të kujtohet, një ditë dimërore t’u përgjërova, e frikësuar dhe unë, ta përjetonim së bashku këtë mosekzistencë… me shije të ëmbël…)

Dhe si e tillë, mbetet frika më e errët që do të kesh përjetë, derisa të të gjejë e të të marrë. Është një frikë e prekshme, e ngjashme me prekjen therëse në fytyrë e në duar të një mëngjesi të ngrirë dimri. Thjesht dhe krejt natyrshëm, frika ime sot është më e acartë, dimërore, e gjithëpushtetshme, krejtësisht e ndjeshme e më shumë se kurrë e përshkrueshme. Dhe një gjë deri më tani krejt e errët, e brendshme, e strukur thellë humnerave të subkoshiencës bëhet paksa e formësueshme…

(Jam e qetë se e kam përvetësuar, falë teje, shumë herët, këtë frikë brenda mendimeve të mia, kam formësuar konturet e saj me egoizmin më të skajshëm që më karakterizon, në të gjitha stinët dhe subkoshiencat e mia…Kjo më ndihmon ta shoh vdekjen me dritë…)

Tani që po shkruaj kam të njëjtën ndjesi zhytjeje në një lëng të errët, pa ngjyrë e shije, jo transparent, gjymtyrëshpërbërës, zemërçjerrës, trushtypës, një lëng jashtë konceptit të lëngjeve si ndërmjetës mes materies së ngurtë e asaj të gaztë. Ndoshta sepse ai është ndërmjetës mes materies së qenies me atë të mosqenies, ndoshta sepse vizionet e mia tejkalojnë qenien time e duke mos mundur të shkojnë në botën e mosqenies, ndalojnë te zona neutrale e frikës pa kufi.

(Edhe unë, tani që po shkruaj, por edhe në të gjitha kohërat e veprimit, këtë ndjesi kam… Por më duhet të të kundërshtoj: ti vetëm zhytesh, unë zhytem dhe ringjallem si Afërditë, sepse nuk mund të rri pafundësisht në këtë lëng… Marr shijen e pashije të kësaj mase të lëngtë, aq sa më duhet për të kapërcyer zonën neutrale dhe mes dallgëve vazhdoj të jetoj…)

Janë të njëjtat valë të brendshme tmerri të nxehtë deri në përvëlim, tmerri vullkanik, që me llavën e vet djeg çka gjen përpara, bën shkrumb sensorët e ndjenjave, shkatërron sikur të ishin lodra mbretëritë e shpirtit, që ishin ngritur të begata pas kaq luftërash mes perandorive të së mirës dhe të së keqes, pas kaq betejash mes vetes e të tjerëve, pas kaq fitoreve të ideve mbi materien e po kaq humbjesh e ringritjesh të krenarisë rebele të unit. Dhe të gjitha këto i bën me pakujdesi prepotente, me qejf keqdashës, pa marrë parasysh se sensorët e ndjenjave duan vite të ringjallen e ca prej tyre ndoshta nuk rigjenerohen dot kurrë.

(Tani që po të përgjigjem, lëngu që po shkruan këta rreshta është i errët, por me ngjyrën dhe shijen tënde, i turbullt, gjymtyrëmbledhës, zemërëmbël, truçlirues, ai lëngu brenda koncepteve të lëngjëve njerëzore…Unë nuk kam zonë neutrale, përveç se ndalesës në kohën e perandorisë tënde…Deri më sot, sensorët e mi janë ringjallur disa herë, nga tmerri vullkanik i mbijetesës… )

Dhe ja ku gjendem përsëri (dhe e them këtë sikur të më kishte marrë malli), i vetëm, endacak i përhershëm në tokën e askujt, në shkretëtirën e paemër ku asnjë shqisë nuk arrin të perceptojë asgjë, ku dëshirat mbyten dhe thahen pa dalë akoma mirë në cipën e lëkurës, pa shpresë për ndonjë gjë që mund të ndodhë, e mirë apo e keqe qoftë, bile dhe pa dëshirë për të shpresuar, pa asnjë pikë orientimi, pa asnjë lindje dielli dhe (sa e trishtueshme) pa asnjë perëndim, duke jetuar pa jetë brenda, e lodhur dhe e pajtuar me thatësirën totale, me zbrazëtirën ndjesore, me asgjënë mendimmpirëse.

(Ja ku gjendem edhe unë (mallin e ndiej çdo ditë), e vetme, endacake e përhershme në tokën e askujt… Por, kjo është toka ime ku kultivoj përditë ëndrrat e mia, toka ime e lëngshme, që më heq etjen për jetën dhe ty… Zbrazëtirat e mia ndjesore i mbush me asgjëtë e mia tipike, të të gjitha ngjyrimeve të blusë, mendimçmpirëse…)

Që të mund të më kuptosh, duhet së pari të kuptosh këtë tokë të askujt, në mes të së cilës rri i palëvizur (bile pa asnjë vetëtendencë lëvizjeje sikur të isha një perpetum immobile i tipit të vetëm të shpikur) e më pas, nëse mendon se vlera e dashurisë sime (edhe kjo është një tokë e askujt) është më e madhe se vlera e përpjekjeve dhe sforcimeve për të më duruar (apo shpëtuar), eja dhe ma zvogëlo shkretëtirën ditë pas dite, eja dhe ma mbush hapësirën boshe me lindje e perëndime diejsh…

(Unë të kuptova… Por, shumë më vonë, kur kuptova tokën e askujt mbi të cilën hidhja hapat e mi kryelartë…Sa orë perpetum immobile kam kaluar, duke të të risjellë në kujtesë… Sa shumë agime dhe perëndime mund të të dhuroja… I kam ruajtur të gjitha këto mrekulli, për ty, për këto poezi… I kam në krejt qenien time të gjithë diejt dhe qiejt dhe shkarravinat e reve që pikturuan ditët e mia… kam shumë… kemi ende shumë për të parë së bashku, ndoshta… dhe atëherë do të më kuptosh edhe mua…)

…eja më sill pak prush yjesh, eja më fal pak e nga pak natën e mbarsur me magjinë tënde. Akoma nuk jam aq i shkretëtirtë sa të mos arrij të kuptoj dashurinë që kam për ty. Siç duket e kam në palcë, nuk e thajnë dot errësirat e pluhurosura që frymojnë dunave të tmerrit e frikës, nuk ma marrin dot asgjënë e kësaj bote, gjënë më të mirë që ka kjo botë: TY!

(Në ditë të dimërta ngrohem në prushin e yjeve tanë, në ditë të kota rikrijohem në magjinë që më dhurove. Dunave të tmerrit tim të kam TY… Ajrin e rërave përreth e ndjej blu… eja ta ndiejmë këtë “blu”…)

shkruar në kohë përrallash


“Oksimoron” (Botimet Toena, 2020) është libri i dytë që mban emrin e autores Maklena Nika. Është vëllim me poezi, por libri fillon dhe mbaron me nga një prozë. “Blu” është tregimi hyrës, një rrëfim mbi vetminë, që përshkruhet nga ‘ngjyrime’ të ndryshme vetmish, si ajo e mërzisë, e trishtimit, e nostalgjisë, e ekzistencës dhe e vdekjes. Maklena Nika është gjithashtu përkthyese, studiuese letrare dhe pedagoge e letërsisë greke në Fakultetin e Gjuhëve të Huaja. Ka përkthyer mjaft vepra të rëndësishme nga letërsia greke, frënge dhe angleze.

Similar Posts: