Press "Enter" to skip to content

Valbona Bozgo MUSAI: Kartëmonedha njëzeteuroshe

Edhe mëngjesin e sotëm nuk më zgjoi zilja e orës së celularit, e kurdisur prej kohësh më shtatë, por zhurma e makinës së grumbullimit të mbeturinave ose e plehrave, siç thirret zakonisht, që ndalet pranë kazanëve të tyre çdo dy ditë, përballë pallatit ku unë banoj, rreth orës pesë. Në të dyja qoshet e pjesës së pasme të saj hipin dy punonjës, që i mbërthejnë kazanët në disa pjesë metalike dhe që shoferi, me anë të një butoni në kabinë, i ngre për t’i derdhur plehrat në barkun e makinës. Rrapëllima që shkakton tërë ky proces, ndërkohë që gjindja ndodhet ende në gjumë dhe qetësia nderet mbi gjithçka, është e padurueshme. Ngjan si hakmarrje. Ndoshta e dy punëtorëve dhe e shoferit, që kryejnë një punë jo aq të vlerësuar nga njerëzit.
”Doni të flini në kohën kur ne pastrojmë qytetin nga plehrat që shkaktoni ju? Flini…!”. Dhe… bërrdaaaam… kazanët rrapëllijnë tmerrshëm.
Kohët e fundit, krahas kazanëve me ngjyrë të gjelbër, në Athinë janë shtuar edhe ata blu, që shërbejnë vetëm për mbetjet e riciklueshme, si: ambalazhe të ndryshme, shishe, kutia dhe materiale të tjera plastike, kartonë, gazeta, revista etj. Dallimi midis këtyre dy lloj kazanëve, pra, atyre ”të riciklimit” dhe ”të plehrave”, pikas edhe në mënyrën e sjelljes së njerëzve ndaj tyre. Mbetjet që përfundojnë në të parët nuk janë të ndotura. Ato të kazanëve me ngjyrë të blertë ndodh të qelben erë, sidomos në stinën e verës, apo kur punonjësit e ndërmarrjes përkatëse hidhen në grevë, shkak ky që rrit mjaft grumbujt e plehrave. Në ndryshim nga të parët, brenda të cilëve hedhjet vendosen më me kujdes, në të dytët ato flaken përdhunshëm dhe me neveri. Kam përshtypjen se, që nga koha e vendosjes së kazanëve blu, të blertët e kanë shtuar rrapëllimën, kur zbrazen në makinë, në shenjë proteste për këtë diferencim.
Dhe të mendosh se ç’nevoja u plotësojnë dhe ç’kënaqësi u sjellin njerëzve produktet ushqimore, një pjesë e të cilëve shndërrohen në plehra. S’do mend, se për gjithkënd pëlqehet më shumë shija e kosit, bie fjala, sesa zbukurimet me ojna e bojna të kutisë plastike të tij. Më vjen keq që mbetjet nga produktet ushqimore, që shpesh herë nuk konsumohen deri në fund, trajtohen vrazhdë, duke i hedhur në kazanët e blertë me të tillë padurim, si për t’iu shmangur një orë e më parë baktereve që aktivizohen në to. Por, njeriu kështu është gatuar. Sapo të sheh që nuk i nevojitesh më, të hedh tutje ”si plehrë”! Ndërkaq, hedhurinat në kazanët blu do t’u shërbejnë sërish njerëzve pas riciklimit, arsye që ndoshta shpjegon mirësjelljen e njerëzve ndaj tyre. Makina e plehrave u largua. Përpiqem më kot të fle në dy orët që më kanë mbetur, derisa të më zgjojë melodia e Bethovenit ”Për Elizën”, që zëvendëson zilen në celularin tim. Nuk kam dëshirë të merrem me gjësendi. Dyorëshi më duket një kohë e zbrazët, e pavlerë, si mbeturinat që flaken në kazanët e plehrave. Më mbetet veçse të ëndërroj, megjithëse rrallë e tek më është plotësuar ndonjë ëndërr. As kësaj nuk ia arrij.
Ka pak kohë që më ka pështjelluar një apati nga e cila s’po mundem të dal. Sillem si somnambul. Nuk e di nëse ka ndonjë fajtor në këtë mes. Mbase jam unë vetë. Sjell ndërmend tim atë që më këshillon gjithnjë se ”duhet të jem me këmbë në tokë!”.
Sa herë e dëgjoj shprehjen e mësipërme, që vetëm me ëndërrimet nuk më duket se ka lidhje, më shfaqet portreti i Njutonit në një prej librave të fizikës së shkollës, duke më kujtuar ligjin e gravitetit. Më duket sikur më tërheq vëmendjen mua, ëndërrimtarit, që të mos ”fluturoj” pas ëndrrave, po ta lejoj forcën e rëndesës të funksionojë. Sapo vendos të ndjek këshillën e tij (madje kisha menduar ta ndryshoja edhe zilen e celularit nga melodia ëndërruese ”Për Elizën”, në disa të shtëna pistolete, siç e kisha ndeshur tek ai i një të njohurit tim), kur… më shfaqet portreti i Ajnshtajnit, me flokë të hapërdarë, si krifë luani, me sfond një pamje të hapësirës kozmike, që ma ndërron mendjen, duke e shtyrë të fluturojë qiejve dhe kurajuar gjendjen time prej humbalaqi.
Mirëpo, prej pak javësh nuk po më japin kënaqësi as ëndrrat. Në këtë gjendje të trishtueshme nuk kam pranë as Njutonin, që të më kujtojë ligjin e tij e të më sjellë në vete duke më përplasur përdhe dhe as Ajnshtajnin të më vërtisë galaktikave për të më magjepsur me to. Madje, ky i fundit, me gjuhën e nxjerrë në një nga fotot e tij, sikur më përqesh që nuk jam i zoti të dal nga kjo gjendje e pakuptueshme.
Prej tre vjetësh jetoj në këtë apartament të këndshëm. Paga e kënaqshme që marr si marangoz në një firmë private që prodhon mobilje, të cilat tregtohen në dyqane apo u dërgohen klientëve në shtëpira, sipas porosisë së tyre, e përligj qiranë pakëz të lartë në këtë zonë të preferuar të kryeqytetit. Punën si mësues i anglishtes për pak orë në javë, në një fshat jo fort afër qytetit ku banoj, e braktisa jo vetëm për shkak të largësisë, por edhe prej pagës së ulët. Kështu nisa të mësoj zanatin e ri. Në këtë pikë isha pajtuar deri diku me Njutonin.
Mosdëshira për të ngritur ndonjë biznes privat si shumë shokë të mi, aspak më të zotë se unë, apo refuzimi që i bëra ofertës së ndonjërit prej tyre për të qenë ortakë në ”aksh” biznes, që do të m’i mbushnin xhepat me para, më largojnë nga Njutoni dhe më hedhin tek Ajnshtajni. Jam i kënaqur me orët konstante të punës në firmën ku punoj. Biznesi është kokëçarës.
Koha më e bukur që kam kaluar, që kur fillova zanatin e marangozit, ishte bashkëjetesa me Edën, me të cilën rashë menjëherë në dashuri. Për dy vjet që ndenjëm nën një çati, koha pati vetëm ”të tashme”, derisa një ditë vumë re edhe ”të shkuarën”, edhe ”të ardhmen” e saj. Kështu që… u ndamë.
Pas saj, pata dy lidhje të shkurtra, aspak marramendëse, me Elsën dhe Xhenin. Gjatë shoqërimit të këndshëm me to, koha i ruajti të tri dimensionet e saj. Tashmë kam muaj që ndihem i zbrazur në shpirt dhe nuk gjej asgjë tërheqëse për të mbushur ditët e mia. Më duket vetja si kufomë e pakallur në dhe apo si një qese plehrash e paflakur në kazanët e blertë.
Jam ende i ri. Nuk i kam mbushur të tridhjetat. Duhet të bëj diçka që të më rikthehen kënaqësitë e jetës.
Më shkrepet t’i shkaktoj organizmit dhimbje. Pas luftës së tij për t’u çliruar, mendoj se do të vijë kënaqësia. Qelizat do të prehen pas vuajtjes dhe shpirti mund të zgjohet dhe të ndjellë të tjera dëshira, duke u normalizuar.
Dal në ballkon me kanotierë, ndonëse temperatura jashtë, në këtë fillim marsi, nuk i kalon të shtatë gradët. Fryn një erë e lehtë, që më rrëqeth të tërin. Instinktivisht, pëllëmbët fërkojnë krahët për t’i ngrohur. Heq dorë nga kjo përpjekje duke i kujtuar vetes qëllimin e daljes në verandë, të munduarit e vetes fizikisht. Filloj të dridhem nga të ftohtët dhe pas pesëmbëdhjetë minutash dhëmbët nisin ”bilardon”. Futem brenda dhe shijoj kënaqësinë që më jep ngrohtësia e ambientit dhe sidomos e shtratit. Mendoj se e arrita atë që kërkoja. Por, sapo trupi fiton temperaturën e mëparshme, shpirti më boshatiset sërish. Rri shtrirë me sy të ngulur në një pikë të murit si idiot, duke menduar për kotësinë e jetës sime. Në orën shtatë dëgjoj ”Për Elizën” dhe çohem.
Provoj edhe njëherë ta mundoj veten sapo kthehem nga puna. Hyj në dush dhe lëshoj ujin e nxehtë. Lëkura më përvëlon. Fryma më merret. Duroj sa më shumë të mundem. Shihem në pasqyrë. Fytyra më ngjan me një stop makine. Shtrihem duke u mbuluar vetëm me çarçaf. Për pak kohë, shpirti im, që e kishte dëshiruar aq shumë martirizimin nga rrëkezat e nxehta të dushit, gjen prehje dhe njëfarë kënaqësie prej normalizimit të temperaturës së trupit.
Filloj të kem ftohtë. Tërheq kuvertën nga fundi i shtratit. E gjykoj jetën si një ”hiç” dhe veten dështak. Vetëdënohem duke goditur fort me grusht murin, në vendin ku kisha ngulur sytë në mëngjes si idiot. Më dhembi mjaft. Nga nyjat e gishtave më doli pak gjak. E lidh dorën me një copë, që e gris nga një kanotierë e vjetër.
Përpiqem të lexoj një nga librat e bibliotekës time modeste, por nuk arrij të përqendrohem. Çdo paragrafi i kthehem dy-tri herë. E braktis. Ndez televizorin. As ai nuk më tërheq.
Në mbrëmje vë re se dora më është ënjtur. Vendos mbi të qepë të grirë, përzier me kripë dhe e mbështjell me një qese. Ndiej të nxehtë. Termometri tregon tridhjetë e nëntë gradë. Nuk e di ç’më sëmuri, provokimi që i bëra trupit me temperaturat ekstreme, atë të ajrit të ftohtë të mëngjesit kur dola në verandë dhe më pas me ujin e nxehtë të dushit, apo plaga në dorë? Ndoshta të dyja.
Tri ditë rresht nuk shkoj në punë dhe përpëlitem në shtrat. Më duket se më kanë pushtuar djajtë dhe ferrin sa nuk e prek me dorë. Më në fund temperatura më zbret dhe dora më ç’enjtet, por gërvishtjet në shpinën e saj dallohen ende, kështu që ditën e katërt pas sëmundjes, kur shkoj në punë, e mbaj ende të fashuar.
I gjendur sërish mes objekteve dhe veglave, më duket sikur po kthehem nga një botë tjetër, në përpjekje për të vendosur lidhjen mes kësaj dhe psikikës time të çoroditur.
Pronari pa i habitur dorën time të lidhur.
”Kam qenë i sëmurë”, i them, megjithëse ai e dinte shkakun e mungesës sime.
Në fund të ditës së punës, që shënonte edhe fundin e muajit, pronari më jep pagën mujore. Çuditem kur nga portofoli i tij nxjerr një kartëmonedhë njëzeteuroshe dhe ma zgjat (pagat tona nuk i mban në të).
”Pi një kafe nga ana ime”, më thotë buzagaz. ”Të marrësh veten!”.
Ai shumë rrallë buzëqesh.
”Pas pushimeve vjetore”, shton, ”do shoh mundësinë të të rris pagën”.
Me duket se arsyen e mungesës time nuk e ka besuar. Dorën, për të, mund ta kem vrarë duke punuar për llogari të ndonjë firme tjetër, e cila mund të më ketë paguar më mirë dhe ai e gjykon si shkak dhe rrezik për largimin tim.
E marr i çuditur kartëmonedhën, më shumë instinktivisht. Është e sapo prodhuar. I ka anët si teh brisku. Sigurisht, nuk është e para herë që më bie në dorë një e tillë, megjithëse më ndodh shumë rrallë. Pronari po e përdor këtë për të më blerë shpirtin, pa e ditur që ai, prej disa kohësh më është mpirë. Mund ta zgjojë vallë paraja?! ”Kartëmonedhë kaq e re dhe e pajetë”, flas me vete. ”Ndoshta jam i dyti, pas pronarit, që po të prek pas daljes tënde nga banka”.
Fakti që ajo mund të mos ketë qarkulluar në duar të tjera, më trishton.
E këqyr në të dyja anët. Të dikurshmet, para përdorimit të euros, kishin, zakonisht, të stampuara portrete personalitetesh. Kjo që mbaj në dorë, me nuanca të blusë, paraqet në njërën anë hartën jo gjeopolitike të Europës, me stemën e vendeve anëtare të saj, që simbolizohet nga disa yje, renditur në formë rrethi dhe, nga ana tjetër, dy kurbe portash. Vendos ta qarkulloj në rastin më të parë.
Ndërkohë i kthehem hallit tim. Më duhet të kthej kokën nga e shkuara e të kujtoj çastet e lumtura të saj, për t’i zbuluar shkaqet lumturisë, me shpresën e rikthimit.
Pa më të voglin dyshim, çastet më të lumtura të së kaluarës ishin kur dashuroja. E fundit herë që jam ndierë i tillë, ishte periudha që kalova me Edën, kur koha, siç thonë, ”ndalon në vend”! Pra, më duhet të ndaloj kohën. Të dashuroj! Por, kjo gjë s’mund të kërkohet. Thjesht ndodh. Deri sa të ndodhë, mund të çmendem. Gjendem në rrugë pa krye.
Pas pune shkoj në dyqanin e bukës dhe paguaj për franxhollën që blej në të me kartëmonedhën që më fali pronari. Në të dalë, ashtu i hutuar përplasem me një vajzë të hajthshme, flokëshkurtër, që i rrallohen akoma më shumë në zverk, syzezë dhe faqe rozë. I kërkoj falje. Marr si përgjigje një ”s’ka gjë” të vakët, pa më parë hiç në sy. Bëj pak anash për t’i hapur udhën.
Para se të largohem nga dyqani e të hidhem në rrugën përballë për të blerë një paketë cigareje, në një kinkaleri shoh me bisht të syrit të njëjtën vajzë që nxjerr nga frigoriferi një lëng frutash dhe i afrohet banakut për të paguar. Ka kurm të derdhur, lëvizje të hijshme e të matura. Ecën me kujdes mbi një palë këpucë me taka të ulëta, sikur kërkon të shkaktojë sa më pak zhurmë. Është shumë tërheqëse.
Kthehem në apartamentin tim. Ndjek një prej kanaleve të tv-së, pa e patur mendjen. Çdo veprim e kryej gjysmë i ndërgjegjshëm. Nuk rrekem të bëj ndonjë tjetër marrëzi për të torturuar fizikisht trupin. Si kurrë më parë, e mbaroj paketën e cigareve të blerë para tri-katër orësh, me të mbërritur mbrëmja. Dhoma e ndenjjes ku tymos, dritaret e së cilës kanë njëzetekatër orë pa u hapur, ngjason me një banjë avulli. I hap të tëra kanatet. Më duhet të dal për të blerë një tjetër paketë për të mbushur boshësinë time.
Fqinja që banon mbi katin tim, të cilën e ndesh në ashensor, tërheq kokën pas prej duhmës së nikotinës që çlirohet pa kursim nga unë.
Nuk kam të holla me vete dhe i zgjas shitësit një pesëdhjetëeuroshe. Ai mbledh buzët, i detyruar të kërkojë në kasën e parave për të më kthyer kusurin. Më zgjat paketën, dy kartëmonedha njëzeteuroshe dhe disa monedha. Njëra prej kartëmonedhave është fringo, tamam si ajo me të cilën pagova për të blerë franxhollën. Sikur të jetë e njëjta?! Ka mundësi. Ja ku është dyqani i bukës, pak metra më tutje kinkalerisë, ku sapo bleva paketën e cigareve. Shitësi i saj mund t’i ketë kthyer kusur ndonjë klienti kartëmonedhën e re me të cilën kisha blerë franxhollën. E çuditshme është, se njerëzit zakonisht qarkullojnë më parë kartëmonedhat e përdorura. Të tjerat, të sapodala nga bankat apo të mirëmbajturat, për motiv estetik i përdorin në fund. Blerësi që ka paguar me kartëmonedhën e re (më pëlqen të mendoj se është ajo që më fali pronari), do të ketë patur të njëjtën ndjesi me timen ndaj saj dhe është shpejtuar ta heq qafe. Mbase ka qenë vajza me të cilën u përplasa sot në dyqanin e bukës dhe që nuk më shihte në sy. Shitësi mund t’i kishte kthyer kusur kartëmonedhën me të cilën pagova franxhollën. Nga ngasja për ta qarkulluar sa më shpejt atë letër mburracake, të pazbutur prej duarve njerëzore, vajza mund të ketë paguar me të në këtë kinkaleri. Nuk e di pse më duket sikur ka një lidhje midis shmangies së saj për t’i vështruar njerëzit e panjohur në sy, me kartëmonedhat fringo. Nuk ua njeh jetët.
Ndiej pakëz keqardhje për këtë të renë, të kthyer si kusur prej shitësit të kinkalerisë. Sapo mbërrij në apartament, e shkarravis në njërin cep, si t’i jap pakëz jetë. Dhoma është ajrosur mjaftueshëm prej duhanit, megjithatë dritaret nuk i mbyll ende. Dal në ballkon. Është një mbrëmje e butë me qiell të kthjellët. Yjet ndriçojnë vakët. Pranvera sapo ka hyrë dhe, po të isha në gjendje normale, do të isha duke shëtitur rrugëve të qytetit.
Boshllëku mbretëron në shpirtin tim dhe unë përpiqem ta mbush po me boshësi, me tymin e cigareve. Ndodhitë e gëzueshme të së kaluarës që risjell ndërmend më duken shumë të largëta, aq sa dyshoj nëse kanë ndodhur. Duqet e cigareve shtohen në taketuke. Koha vazhdon të rrjedhë me të shkuarën, të tashmen dhe të ardhmen. Ndihem spektator dhe jo protagonist i saj. As Njutoni nuk më shkund dot nga kjo gjendje, për të rënë e qëndruar me ”këmbë në tokë” dhe as Ajnshtaini nuk më rrëmben me teorinë e relativitetit të tij, duke më kujtuar hapësirat kozmike. Ky i fundit, si gjithnjë, nxjerr gjuhën e përqesh çoroditjen time.
Hyj brenda. Mbyll dritaren dhe shtrihem. Sytë ia ngul sërish asaj pike të murit që e qëllova me grusht në mëngjes. Nuk kam ndërmend ta përsëris marrëzinë dhe as ta torturoj trupin me tempera të ulëta apo të larta. Nuk dëshiroj të merrem me gjësend. I vetmi vegim që më shfaqet në gjendjen gjysmë zgjuar, gjysmë fjetur, është kartëmonedha njëzeteuroshe dhe vajza simpatike, që nuk i vështron të njohurit në sy. Imazhi i fundit i ditës, para se gjumi të më zërë, është shkarravina që i bëra kartëmonedhës në njërin cep të saj.
Mëngjesi i së nesërmes është pothuaj fotokopje e të mëparshmëve. Në orën pesë të mëngjesit, makina e grumbullimit të mbeturinave ndalet para pallatit dhe shungëllon fort, si gjithnjë. Një ditë më parë e kisha hedhur qesen e plehrave (jo të riciklueshme) në kazanin përkatës, duke i vendosur me kujdes mbi të tjerat, gati me respekt, dhe jo duke i flakur me përçmim, siç bëjnë mjaft njerëz. Në këtë gjendje zbrazëtie shpirtërore që më ka kapluar, të ngrënit është e vetmja gjë që më sjell pak kënaqësi, shkak më tepër ky pse i trajtoj mbetjet e ushqimeve në të tillë mënyrë. Por ka edhe një tjetër arsye që përpiqem t’ia fsheh vetes dhe që më lidh me plehrat. Më duket vetja i tillë. Jetoj kot. Pa qëllim. Pa dëshira. Nuk e di se cilit kazan do t’i takoja po të më flaknin, atyre blu, të riciklueshmeve, apo të të gjelbërve?
Në një prej dyqaneve afër vendit të punës blej një paketë cigareje. Paguaj me kartëmonedhën njëzeteuroshe që e kam shkarravitur në njërin cep. Le t’i japin pak jetë edhe të tjerët.
Gjatë kthimit për në shtëpi, si zakonisht, hyj në dyqanin e bukës. Blej franxhollën dhe një litër qumësht. Paguaj dhe shtangem kur shitësi më jep kusur kartëmonedhën njëzeteuroshe, që e kisha shkarravitur në njërin cep. Në njërën faqe të saj, në veri të hartës së Europës, dikujt i ishte derdhur një lëng i verdhë. Në përpjekje për ta fshirë, tjetri e kishte ndotur më tepër. Por këtë, vetëm unë mund ta dalloja. E fus në portofol gati me dashuri kartëmonedhën, ndërkohë që nga pallati në të majtë të dyqanit shoh të dalë vajzën simpatike me të cilën u përplasa dje në dyqanin e bukës. Ajo drejtohet sërish tek kinkaleria. Shkoj edhe unë pas saj, megjithëse nuk kam ndërmend të blej gjë. Në çastin që ajo zgjatet për të marrë në frigorifer një lëng frutash, unë i vij në ndihmë duke mbajtur hapur derën e tij dhe, duke marrë edhe vetë një të tillë, pa u kujdesur të zgjedh. Ajo më falënderon me kokën të kthyer pakëz nga unë, duke më parë me bisht të syrit. Paguaj me njëzeteuroshen time, atë të shkarraviturën dhe të ndoturën në dy prej qosheve, teksa ajo kërkon midis gazetave dhe revistave në stendat pranë kinkalerisë. Vonohem të sistemoj paratë në portofol për të vështruar pak më gjatë vajzën. Ajo paguan dhe unë arrij të njoh në dorën e saj kartëmonedhën që sapo e qarkullova, që shitësi ia kishte kthyer si kusur. Më vjen t’i them vajzës që njëzeteuroshja është imja, gjë që do të më tregonte tërësisht idiot.
Ajo largohet. Edhe unë pas saj, por me një ndjenjë të re, të pakuptueshme ende, që duket si e zhytur në fund të një pusi dhe që, paçka dëshirës për t’u ngjitur, rrëshqet e bie sërish. Uroj që kartëmonedha ime të marr jetë nga duart e vajzës dhe të kthehet sërish tek unë.
I vetmi ndryshim në këtë gjendje të mjerë ku ndodhem është kureshtja e zgjuar rreth fatit të njëzeteuroshes. Nuk e di nëse kjo më shkakton ndonjë kënaqësi sado të vogël, por, të paktën, mendoj për të. Bashkangjitur me këtë kureshtje rri silueta e vajzës simpatike, që nuk i sheh në sy të panjohurit.
Ditët në vazhdim, nga të zbrazëta plotësisht, bëhen disi interesante. Në çdo dyqan apo kinkaleri ku ndaloj për të blerë diçka, pres të më kthejnë kusur kartëmonedhën time. Në çdo rrugë që kaloj, shpresoj të shoh vajzën. Nuk ndodh as njëra, as tjetra. Çuditem me veten. A nuk kisha dashur që njëzeteuroshja me shkarravinën time dhe e laparosur nga një tjetër të kalonte në sa më shumë duar njerëzish për t’u ”humanizuar”?! Tani ndihem xheloz për të kundërtën. Dua që ajo të kthehet sërish tek unë, për të parë se ç’pamje ka marrë gjatë qarkullimit dorë më dorë.
Sikur vajza simpatike të jetë sëmurë dhe prej ditësh të jetë mbyllur në shtëpi, duke mos pasur mundësi ta qarkullojë atë? Ose, thjesht, nuk ka dëshirë ta përdorë. Kjo nuk më pëlqen. Do doja që ajo të kishte të njëjtën ndjesi ndaj kartëmonedhës fringo, njësoj si unë. Por, fundi i fundit, unë jam një i panjohur për të. Jo më kot nuk m’i hedh sytë.
Kam dëshirë të vihem në kërkim të apartamentit të saj e t’ia kërkoj kartëmonedhën në shkëmbim të një tjetre, me të njëjtën vlerë. Le të më marrë për idiot. Ka kohë që i tillë ndihem.
Kalojnë ditë të tëra me këtë ankth dhe vajzën nuk e shoh gjëkund. As kartëmonedhën nuk qëllon të ma kthejnë kusur në ndonjë dyqan. Shpresa për të dalë nga apatia që më ka kapluar, nëpërmjet interesit që po më ngjallte njëzeteuroshja dhe vajza, po venitet. Isha në dorë të fatit: ose do të shfaqeshin të dyja, ose do të isha një gjallesë e vdekur.
Koha rrjedh si gjithnjë monotone, me të shkuarën, të tashmen dhe të ardhmen e saj, rrjedhë që mund të ndalet vetëm në qoftë se vajza simpatike do të më vështrojë në sy. Jam bërë zbatues i përpiktë i regjimit ditor. Zgjohem në pesë të mëngjesit prej rrapëllimave të lemerishme të makinës së plehrave; fle sërish ose merrem me diçka tjetër, derisa të dëgjoj melodinë e zgjimit ”Për Elizën” në celularin tim; vazhdoj me rutinën tetë-orëshe në punë (jemi në mbarim të bibliotekës dhe dollapit të një klienti); ble franxhollën e ç’tjetër më nevojitet në dyqanin e bukës; në kinkaleri paketën e cigareve, derisa mbyllem në apartament, që e mbush me re duhani. Asgjë e re s’po më ndodh.
”Je zbehur”, më tha një ditë pronari. ”Po ndodh gjë me ty?”.
”Jo! Pse?!”, ia ktheva i çuditur (që të zbeheshe, do të thoshte se po të ndodhte diçka).
”Sepse je zbehur!”, përsëriti ai pak i nervozuar, duke kujtuar se po luaja me fjalë.
”Ndodh”, i thashë kot.
Ai nuk e zgjati më, i bindur se unë ruaja ndonjë të fshehtë.
”Sot duhet të dërgojmë dhe montojmë bibliotekën dhe dollapin e rrobave që mbaruam para dy ditësh te banesa e klientit. Tomi mungon, prandaj do shkosh ti”, më tha.
Në më të shumtën e rasteve, këtë punë e kryente Tomi me dy punonjës të tjerë të firmës. Në mungesë të tij shkoja unë apo dikush tjetër. Pohova me kokë.
Në orën dymbëdhjetë nisemi. Ulem në krah të shoferit, Petritit, një mesoburri muhabetqar. Nuk isha interesuar të dija se në ç’vend do ta dërgonim porosinë. Kamioni i afrohet lagjes sime dhe ndalon pranë një pallati, dy rrugica para timit. Bashkë me dy punëtorët e tjerë shkarkojmë nga kamioni mobiljet. Mundohemi t’i ruajmë nga dëmtimet e mundshme që mund të pësojnë nga fërkimi me muret gjatë ngjitjes së tyre në shkallët e pallatit, në kat të katërt. Ashensori nuk i nxë. Kujdesemi ku hedhim hapat. Ligji i rëndesës së Njutonit mund të na ndëshkojë e të gjendemi në fund të shkallëve.
Më në fund arrijmë. Njëri prej kolegëve të mi verifikon emrin e klientit mbi derë, emër femre, me atë të shënuar mbi një copë letër, që e nxjerr nga xhepi. I bie ziles. Dera nuk vonon të hapet.
E humb fare. Shoh vajzën simpatike. Na hedh një shikim rrëshqanthi të tërëve, si gishtat e një pianisti që përshkon shpejtazi tastierat e pianos dhe na përshëndet. Fusim brenda mobiljet, gjithë duke u kujdesur që t’i ruajmë nga gërvishtjet e mundshme dhe e pyesim vajzën për vendin ku duhet t’i vendosim. Ajo na tregon një derë të hapur.
Fillojmë t’i montojmë. Vajza i sheh me admirim. Që sot e tutje do t’i mbushë me jetën e saj. E ndjek me cep të syrit. Si ka mundësi të mos i kujtohem fare? Ç’i marrë që jam! Vetëm një ”faleminderit” më drejtoi te kinkaleria kur i mbajta të hapur derën e frigoriferit. Por, pse nuk na vështron në sy? Të jetë kaq e ndrojtur?
Më shkrep ta pyes për kartëmonedhën time. Do të më merrnin për të çmendur, jo vetëm ajo, por edhe dy kolegët.
”Apartament i këndshëm”, thotë njëri prej tyre.
”Po!”, përgjigjet ajo.
”Në shkallën tjetër banon ime motër, ndaj i njoh këto apartamente”, vazhdon tjetri.
”Besoj se edhe ajo është e kënaqur”, ia kthen vajza.
”Shumë!”.
Mendoj t’i them edhe unë diçka, por ndërroj mendje. Unë për të jam thjesht punëtori i tretë, që i ka sjellë porosinë.
Më shkrep diçka. Sapo mbaroj punë, me shpinë të kthyer nga ajo, e pyes:
”Mbaruam zonjushë?”.
Përgjigja e saj vonon. E pyes sërish: ”Keni ndonjë gjë tjetër?”.
Teksa kthehem me profil nga ajo, e dëgjoj të më përgjigjet:
”Ju, e dini.”.
”Mbaruam, atëherë!”, them prerë dhe fus veglat në çantë.
Në të dalë, ajo na zë pritë me pëllëmbët e hapura të duarve. Nxiton në një nga dhomat dhe kthehet me tri kartëmonedha njëzeteuroshe që na i zgjat si bakshish. Falënderon fillimisht shokët e mi. Më pas mua, kësaj here pa iu fshehur vështrimit tim.
Kaq kohë që pres të ndesh sytë e saj. Më duket sikur prej kohësh gjendeshim pranë një semafori, me dritat e kuqe të ndezura, kur, më në fund, ndizen të gjelbrat. Shoh kartëmonedhën që më zgjati vajza. Është njëzeteuroshja ime, me shkarravinën në njërin cep dhe me përlyerjen e lehtë nga lëngu i derdhur prej dikujt tjetër. E reja në të është përhapja e një arome të këndshme, nga kontakti që mund të ketë pasur me ndonjë parfum në çantën e vajzës. E këqyr si gjë të shtrenjtë. E falënderoj ngrohtë, gati me përdëllim. Ajo më ngazëllen me një buzëqeshje të lehtë, që ma mbush trupin gjithë mornica, si shiu mbi dheun e tharë, pas një të nxehti të gjatë e përvëlues. Avujt që më çlirojnë qelizat formojnë mbi kokat tona një ylber. Harroj ku ndodhem dhe se ç’kohë jetoj. E vetmja gjë me kuptim në këto çaste janë sytë dhe buzëqeshja e vajzës. Ndiej gjakun të më vërshojë, si rrëkezat e ujërave që u hiqen pritat. Trupi më mbushet me ajër dhe për pak besoj se flokët do të më kërleshen si të Ajnshtajnit dhe do të fluturoj si balonë.
”Të faleminderit!”, i them si në delir vajzës.
Marr shkallët. Vështroj edhe njëherë kartëmonedhën njëzeteuroshe me shkarravinën në cep, ndotjen e lëngut dhe aromën e lehtë të parfumit që ajo çliron. Në njërën anë dalloj portretin e Njutonit dhe në tjetrën atë të Ajnshtajnit.
Atë natë bëra gjumë të qetë. Zhurmën e madhe të makinës së grumbullimit të mbeturinave në orën pesë të mëngjesit nuk e dëgjova fare.

Të tjera nga ky autor:

error: Content is protected !!