Press "Enter" to skip to content

Robert FROST: Cikël poetik

Shëtitje e vonë

Kosit pjesën e sipërme të livadhit,
pa frymë pasi mbaroj,
kashta e shtrirë me vesën e rëndë
ka zënë gjysmën e rrugës së kopshtit.

Dhe kur shkel vetë në kopsht,
gumëzhima e zogjve mitarë
mbi lëmshin e barit të vyshkur
është më e trishtueshme se çdo fjalë.

Një pemë bri murit qëndron e zhveshur,
por një gjethe që dergjet e nxirë,
u trazua, besoj jo nga mendimi im,
dhe ra poshtë me rrapëllimë.

Shkoj jo larg nga ecja përpara
duke kapur të kaltrën e zbehtë
të lules së fundit aster të mbetur
përsëri ty për të ta sjellë.

Mbledhje lulesh

Të lashë në mëngjes,
në të mëngjesit kuqëlim,
bëre pak rrugë me mua
dhe më le në trishtim.
A më njeh në muzg,
një gri thatanike, e pluhurosur në rrugë?
Rri gojëkyçur sepse nuk më njeh,
apo ashtu rri se diçka di?

Të gjitha për mua? Pa më pyetur,
për harenë e luleve të venitura,
që mund të më heqë prej teje
dhe të ma humbë tërë ditën?
Ato janë të tuat dhe le të jenë masa
e vlerës së tyre që e ruan si thesar,
masa në ato momente,
që kam qenë larg teje.

Prova përmes ekzistencës

Edhe më trimat që janë vrarë
nuk do ta fshehin habinë
në zgjimin drejt sundimit guximtar,
madje si në tokë edhe në parajsë.
Dhe ku ata kërkuan pa shpatë
fushat e gjera me asfodelë në përjetësi
për të gjetur që shpërblimi më i madh
i guximit është të guxosh përsëri.

Drita e parajsës bie e plotë dhe e bardhë,
nuk është e copëtuar në ngjyra,
drita e përjetshme është drita e agut;
kodrat janë të gjelbëruara si rudinat;
Pritjet e engjëllit me freski kalojnë,
kërkojnë të qeshur si të tregojnë trimëri,
e gjitha e lidhur është e paqta borë
e dallgës që thyhet diku në largësi.

Nga një majë shkëmbi shpallet
mbledhja e shpirtrave për rilindje
prova përmes ekzistencës quhet
sundimi në tokë i errësirës.
Shpirtrat e përkulur duke ecur në turmë
në rrjedha, kundër-rrjedha dhe kryqëzime,
s’mund të mos e dëgjojnë atë britmë të ëmbël
për çfarë i këshillon, çfarë vegimesh!

Bjerraditjet e shumta lihen
për të parë edhe njëherë flijimin
të atyre që pasi u dalluan për të mira,
do të heqin dorë nga parajsa me gëzim.
Një turmë e bardhë regëtitëse rrotullohet
drejt fronit për të dëshmuar atje
rendjen e shpirtrave të devotshëm
për të cilët Zoti ka kujdes të veçantë.

Asnjë nuk pranohet, veç kush parasheh
se ka dëgjuar së pari zërin e jetës,
që hapet drejt tokës, në të mirë e në të keq
përtej dyshimit të së vërtetës;
Dhe sa bukur Zoti përvijon
me butësi ëndrrën e vogël të jetës
por asgjëja shfajëson apo mjegullon
duke vendosur sublimen mbi të tjerat.

As është i dëshiruar atje në turmë
ai shpirt që do të dalë më në pah
heroik në lakuriqësinë e vet,
kundrejt plotësisë së tokës së shpërfaqur.
Historia e gjërave të pandershme të globit
tingëllon më fisnike sesa nën diellin e ndritshëm;
mendja pështillet dhe zemra këndon,
një britmë përshëndet të guximshmin.

Por gjithmonë Zoti flet në fund:
“Një mendim në agoninë e përleshjes
më trimi do të të mbajë fort për mik,
kujtesa që ai zgjodhi për jetën;
Por fati i qashtër drejt të cilit shkoni
nuk pranon asnjë kujtesë zgjedhjeje
apo halli nuk ishte vërtet hall tokësor
të cilit ju i jepni pëlqimin e brendshëm.”

Kështu zgjedhja duhet të mbetet përsëri
por zgjedhja e fundit është prapë e njëjta,
nderimi me frikë nuk është më i çuditshëm
dhe qetësia bie për të gjitha zënkat.
Zoti ka marrë një lule ari,
e ka thyer dhe e ka përdorur prej atje
hallka mistike të lidhësh dhe të mbash
frymën me trupin derisa të vijë vdekja.

Kjo është esenca e jetës këtu,
megjithëse ne zgjedhim më shumë mungesën
e kujtesës së qëndrueshme aspak e kuptueshme,
që mbi gërmadha na ka lënë jeta.
Asgjë veç asaj që në njëfarë mënyre zgjedhim;
a jemi të zhveshur plotësisht prej krenarisë
në dhimbjen që ka veçse një gjë që i rri afër,
ta shohësh si thërrmohet e mistifikohet me durim.

Orë të mira

Kur bëja në dimër ecjen e mbrëmjes,
të ndërroja një fjalë nuk kisha me kë,
por i merrja shtëpizat të gjitha me radhë,
sytë e tyre të ndritshëm në borën e bardhë.

Unë mendoja se ishin njerëzit brenda:
dhe tingullin e një violine ndërmendja;
përmes dantellave të perdeve hidhja një vështrim
të kontureve rinore dhe fytyrave të të rinjve.

Një shoqëri të lidhur me jashtë e kisha,
shkova deri atje ku s’kishte më shtëpiza.
U ktheva dhe u pendova, por në kthim
s’pashë asnjë dritë veç një të zezë të ngjyer.

Nëpër borë, këmbët e mia kërcitëse
trazuan rrugën e fshatit që dremiste
si të bësh profanin, përmes ikjes,
në orën dhjetë, në një mbrëmje dimri.

Përktheu Kujtim Morina

Të tjera nga ky autor:

error: Content is protected !!