Press "Enter" to skip to content

Irma KURTI: Cikël poetik

Me sytë e fëmijës

Dua ta shoh botën me sytë e fëmijës,
të kthjellët, të tërhequr porsi bajame:
një livadh ku rriten lule e buzëqeshje,
ku nuk ekzistojnë varfëri edhe skamje.

Dua ta shoh botën me sytë e fëmijës,
ëndrra si shilarës të më ngrejë peshë,
të përdor një shkallë që të arrij yjet,
horizontet me një zgjatje dore të prek.

Nuk dua jo ta shoh botën me sytë e mi,
ata janë të lodhur, sa shumë kanë parë!
Njerëz e objekte i dallojnë në mjegull,
lotët brenda tyre akoma nuk janë tharë.

 

Zogj të vrarë

U lodhe, njeri që ngrihesh pa gdhirë
dhe i përgjumur nisesh për në punë,
me pakëz bukë të mbledhur në letër
si një i dehur i hedh hapat kuturu.

E gjatë rruga me tren dhe autobuz,
orët zvarriten e dita jo nuk zbardh,
njerëzit janë të vrenjtur porsi qielli,
mbajnë gojën kyçur, s’flasin një fjalë.

Mbrëmja bie, ti kthehesh në folenë
e ngrohtë, ku të presin dashuritë,
po je aq i lodhur sa s’buzëqesh dot
e koka të varet e sfilitur në divan;
orën e kurdis për t’u ngritur sërish
të nesërmen në mëngjes, në gjoks
ëndrrat përpëliten si zogj të vrarë.

Netët e dimrit

Netët e dimrit
trokasin vetëm
për t’më kujtuar
ty; orët iknin
pa u ndjerë
si hije, buzëkuqi
i mbetur
në gotën e verës –
gjurmë e harruar
e një preludi
të rrallë dashurie.

Vështrimet
flisnin, por buzët
heshtnin,
përkëdhelja jote
mbi lëkurë
si një tatuazh,
ankthet, frikërat
treteshin ngadalë,
pasioni digjej
pa zhurmë
si zjarri në oxhak.

Unë nuk filloja
ku mbaroje ti:
ne ishim një,
në mijra puthje
ndarë, bashkuar.
Vetëtimat
na ndriçonin
trupat lakuriq,
era ulërinte
pas pemëve
të vetmuara.

Netët e dimrit
më kujtojnë ty.

Zjarret

Nuk është asgjë, pak nostalgji
në këtë qytet vërtet të ftohtë,
ku një shpirt i pastër copëtohet
dhe të gjitha ditët janë njëlloj.

Nuk është asgjë, veç një kujtim
që sonte dimri më solli nga larg,
ne që ngrohnim duart e mardhura
mbi një sobë të vjetër, të bardhë.

Nën’ e shtrenjtë i frynte zjarrit
që kurrë nuk dëgjonte të ndizej,
në dhomëzën e vogël të ndenjes
shkëndijëzat përhapeshin si yje.

Fryma e nënës ndizte thëngjijtë
dhe zjarrin e ndjenjës mes nesh,
tani që ajo nuk është më, zjarret
janë fikur si qirinjtë pa jetë.

 

Lulëkuqja

Këtë lulëkuqe nuk ta mbolla unë baba
në banesën tënde të fundit, asnjë dorë
njerëzore nuk do të mundej ta mbillte
kurrë kaq bukur…

Këtë lulëkuqe nuk ta mbolla unë baba,
di vetëm që ty të pëlqente aq shumë,
përpara saj kam mbetur e mrekulluar
dhe e heshtur unë.

Ndoshta ajo pranverë që ti e adhuroje,
natyra që tani të ka bërë pjesë të saj,
e çeli lulëkuqen, që përmes petaleve
të flasim bashkë…

Muzg

Ky muzg magjik fikson flokët e borës
që rrëzohen në mënyrë konfuze
dhe me çdo thërrmijë dashurohet.

Kam ndalur përpara shtëpisë sime,
s’kam dëshirë të hyj e të mbështillem
me të sajën nxehtësi.

Sonte ato mure nuk më përkasin,
jam bërë njësh me peizazhin e bardhë,
më mban peng, s’më le të bëj një hap.

S’mund ta braktis spektaklin e rrallë,
dëbora tret kristalet mbi supet e mia,
si prekje pafund që dhuron dashuria.

Shpirti im kthehet në pupël të lehtë,
me flokët e borës fluturon në ajër,
s’më mbetet gjë tjetër vetëm ta pres.

E pastaj, bashkë të hyjmë në shtëpi.

Të tjera nga ky autor:

error: Content is protected !!