Press "Enter" to skip to content

Blerina ROGOVA GAXHA: Cikël poetik

grueja

nji grue
ka përgjigje n’tana pyetjet
brenda trupit t’vet

të martuarit

të martuarit nuk flasin për seksin
nuk flasin për çmenditë
të martuarit sillen me dashamirësi
si miq të vjetër e t’mirë
ose armiq të përbetuem mes zënkash
që shtohen me kohën
një marrëveshje e pashkrueme krerësh të shpisë
për urrejtjen nuk flitet megjithatë
siç nuk flitet për dashninë
as të bërit dashni
për shpirtin vetmitar aq më pak
andrrat e vdekuna e mërzinë
të martuarit janë gurë të shpërlamë uji por
janë aty

 

thasë

dhe kështu
erdhi koha me i mbledhë plaçkat e me ikë
me e mbledhë jetën
me e zhvendosë prej apartamentit të vogël
në një të madh

thasë të zinj e thasë të bardhë
asgja nuk futet kollaj aty
një jetë e palosun mirë
e ngushtueme nëpër dollapë
rroba, këpucë, brekë, unaza, fotografi e korniza të zbrazta
vathë të mëdhenj, vathë të ndryshkun harruem nëpër kuti
libra të vjetër e të rinj
libra në çdo anë
po qysh e zënë thasët jetën palë-palë
të ngjeshun, të rrasun, të zipueme
të palueme e të shpalueme
m’shkapërderdhet nëpër thasët e zinj e të bardhë
copë-copë jeta ime e palosun me kujdes
erna e parfume përhapen nëpër dhomë po
para largimit dikush duhet me i mbledhë sendet
burri ma bën me dije se koha po shkon
e unë nuk di qysh me e mbledhë jetën copë-copë
me e ba duq nëpër thasët e bardhë e të zinj
thasë najloni, thasë të konoptë, thasë letre
një copë jetë diku një diku tjetër
kujtimet e palosuna mirë kam tutë me i shpuplue
një qafore një bylyzuk një bluzë e bardhë
të gjitha bluzat e zeza
dikush duhet me i mbledhë sendet
me i futë nëpër thasë e me i bajtë
deri sa të vnojnë pluhun sërish
qiellin e katit të tetë me e futë në ndonji thes të zi
të kaltër a të hirtë
në çfarë thesi me të shti ty
n’cilin thes me hy unë
thasët u sosën
s’kam thes për çizmet e zeza
për pallton prej kashmiri
do thasë hua për jetën time kush i ka
do thasë hua
me i shti andrrat e mia
nji nga nji me i palue mirë
thasë të endun me fije bimësh për jetën që refuzon
me ardhë me mue
me i palue kujtimet e mia n’thasë të mëndafshtë
n’ata thasë ngjyrë purpuri
po dikush duhet me i mbledh sendet para largimit
edhe pluhunin edhe llumin edhe rrjetat e merimangave
me e lanë pastër për pronarin e ri

mjerisht ka diçka që s’e zë thesi
ka thasë aq të vegjël e thasë gjigantë pa grykë pa fund
që s’i ngre dot

pasqyrë

kam pasë po andrra shumë
kam pasë qiej në të cilët kam fluturue
një ditë i mbylla sytë e kur u zgjova
engjëjt m’i kishin marrë
m’i morën përgjithmonë mbi krahët e tyne

ditët e mia kalojnë, pritja e ka humbë magjepsjen
po rrnoj tuj mendue mbi kalimin
kam pasë po andrra shumë
po s’pata nji thes ku me i ruejtë

kam pasë një dhomë me pasqyra shumë
para të cilave krihja flokët
dhe isha unë
në çdonjërën nga ato

kam pasë një dhomë me pasqyra shumë
para të cilave isha unë
në secilën nga ato kisha nga një andërr
po engjëjt m’i morën përgjithmonë mbi krahët e tyne

kam pasë gjumin tim
dikush më zgjoi
mos me m’lanë me fjetë ma
një ditë një fëmijë më deshi
isha shumë e lumtun
kjo m’u duk e pabesueshme
kam pasë gjumin tim
dikush më zgjoi pas kaq shumë vitesh
mos me m’lanë me fjetë ma

kam pasë një dhomë me pasqyra shumë
një ditë u afrova e kur u kqyra
pash se isha plakë
dhe nuk isha unë në ndonjërën prej tyne

ah, po prit
a mos isha shndërrue unë në pasqyrë
dhe dikush ja bash tash po shikohet në mua
s’e kap dot
ma e bukur me u këqyrë në pasqyrë
a me qenë pasqyrë
të kesh pasqyrën në xhep
a të jesh pasqyrë në xhep
o ti që mundesh me m’mbajt në xhep
këqyru njiherë në mua dhe më thuaj çfarë po sheh

pallto e zezë

kur udhëtoj
mbërthej pallton mirë e mirë
dhe ngre jakën
mur mes vetes dhe të tjerëve
kufijtë i harroj
sillem poshtë e lart urave
përzihem me njerëzit që shkojnë sa
nga njëra anë në tjetrën
tuj harru se nga cila anë vij

ndalem për një kafe të idhtë
në qoshk të rrugës
jashtë bie shi e borë
mbërthej pallton mirë e ngre jakën
po mësohem me qenë askushi
po më hyn në qejf me qenë askushi

ec përpara mes të panjohurve
harroj vetjen që isha
dhe të gjitha vetjet
shpërngulem shpërbahem e vijat e mia mbesin

hedh kambët në anën tjetër e kuptoj se kjo
paska qenë edhe ana ime
rruga asht e dhimbshme
të gjitha shtresat e saj ngjiten n’mua
kohët e përthithuna, shtigjet e mbetuna hapun shtigjet e humbuna
kohët shumëfishe në pyll

ec kadale nëpër qytet
sillem vërdallë
mbërthej pallton mirë e mirë dhe ngre jakën

jashtë bie shi e borë
shpirti më shpërngulet në shpinë ku kanë bujtë të panjohun
shtrihem me pushue e vë kryet ku e kanë vënë të panjohun
udhëtimi asht i pamëshirshëm
kjo shpi e kjo botë asht e imja
sa shpia që e kam lanë poshtë atje
me u rikthye prej pyllit
në teshat dhe lëkurën time

po mësohem me qenë askushi
po më hyn në qejf me qenë askushi

 

ato që s’na takojnë s’na ngjajnë

erdhe një pasdite prilli
me m’takue pranë danubit
the se barkën tashma e ke braktisun
jam askushi pëshpërisje
premtova se s’kam me të kërkue asgja po
shpirti m’tradhtoi
dhe ashtu pa dashje të preka
për një çast u mbështete në krahun tim
u tërhoqe dhe shkove e unë
u desh me të lanë me ikë
ato që s’na takojnë s’na ngjajnë

në qytetet e padukshme nuk gjeta udhë
e ti s’dite me rrnu’ në qytetet e mia
muj veç me t’lanë me ikë
kurrë s’ka qenë e imja
ajo barkë
ai njeri
ato që s’na takojnë s’na ngjajnë
në barkën tande qetë u ule
e unë nisa lundrimin nëpër danub
s’muj me e shkrue çfarë paska qenë e shkrueme
s’muj me e shkrue çfarë s’paska qenë e shkrueme

(Ky cikël është shkëputur nga vëllimi poetik “Thasë”, fitues i çmimit kombëtar “Ali Podrimja” për veprën më të mirë në poezi për vitin 2020.)

Të tjera nga ky autor:

    Nuk ka botime të tjera nga ky autor.

error: Content is protected !!