Press "Enter" to skip to content

Dritan KIÇI: Pellgjet

Gdhihen mëngjeset si pellgje uji të ndenjur,
me furçën e dhëmbëve pastron ëndrrat e mjera,
treguar për veten dyzuar,
mes ç’është dhe dëshirave pa turp.

Një tjetër ditë në pritje të natës,
për ëndërrime që prishin të keqen,
e asaj që mendimet sjellin,
mes trishtimit dhe shpresës.

Do të vrasësh veten, t’i japësh fund kotësisë,
por të mungon guximi, të dridhen duart,
kur dritën merr dhe e bën thikë,
të vrasësh natën që ke brenda.

Mbrapa shpine t’i rendësh vetes,
mos të të shohë, mos ndjejë tradhtinë,
t’ia ngulësh shpëtimin thellë,
shpirti t’i dalë pa ditur se si.

Dita të erret e nata të vijë pa vakt,
pendimet të treten,
shpresa të qeshë si lavire
që e kishe, por s’të kish.

Të tjera nga ky autor:

error: Content is protected !!