Press "Enter" to skip to content

Ervin NEZHA: Ninulla

I tha shoferit të ndalonte.
Makina frenoi. Burri zbriti dhe mori shtegun e ngushtë, që i binte mes përmes zabelit të dëllinjave. Një melodi fyelli përhapej  në ajër dhe bashkohej me zhurmën  e flladit të erës. Burri mbajti vesh. Me melodinë përzihej zëri i dobët i një fëmije, që këndonte një këngë të trishtë; më tepër ngjasonte me një ninullë. Era ia sillte fjalët në vesh.

Dhe zëri i prindit të dëshmonte,
birin e tij të dashur që kish’ ardhur,
dhe shpirti më borë se pëllumbi,
e siguronte të qetë të flinte…

Duke ndjekur zërin, qe afruar në varreza. Në një varrezë të vogël, ku koha nuk qe e njëllojtë me atë që rridhte jashtë saj.
Që nga dita e varrimit të babait nuk kishte shkelur më atje e tashmë nuk dinte si të orientohej. I nxehti po e mundonte. Një diell i madh qëndronte mu në këndin më të pjerrët të botës dhe rrezet i mbërrinin gjer në fund të shpirtit. I porsaardhuri hodhi vështrimin larg.
Vija e maleve bojëhiri rendte nga perëndimi, e lartë, zbehej tutje në horizont dhe bëhej njësh me qiellin. Mevlan Bregu eci nëpër varrezën e vogël, të ngulur mbi një bregore. E siç thamë, kjo nuk qe një varrezë e zakonshme. Nuk kishte as qiparisa, as bredha, as lule. Kishte vetëm ca qarre të mëdhenj, që ishin aq të rrallë sa nuk e formonin dot një kurorë pylli dhe i lejonin rrezet e diellit të piqnin tokën e mbase të depërtonin plot dritë e ngrohtësi, gjer në fund të dheut. Burrit i erdhi keq nga trishtimi dhe vetmia që e kaplonin atë vend.
Sytë i zinin vetëm bar, shumë bar nga të djerrinave, që kur digjet nga i nxehti merr ngjyrë të verdhë, hollohet dhe ngjan si tel. Por dielli kishte qenë i dobët asaj pranvere dhe ngjyra e barit kishte mbetur ende jeshile e zbehtë. Nga aty ku po qëndronte, dalloi varrin e babait.
Një tumë dheu, të mbetur sa për shenjë. Asnjë shënim nuk kishte mbetur më mbi të që ta dalloje, asnjë gjurmë gëlqereje, por ai e mbante mend vendin. Mbi atë tumë dheu, të ngjeshur nga koha, qe ulur një djalosh, me këmbë të zbathura, me duart e nxira nga lëngu i lëvozhgave të arrave dhe këmishën e lyrosur nga njollat e dardhave. Luante me fyell, pa u shqetësuar nga prania e të panjohurit. Një vajzë e vogël, që duhet të qe e motra, veshur me fustan nate, këndonte vargjet e këngës së trishtë e përpiqej me duart imcake të hiqte një gjemb nga këmba. Melodia e fyellit qe e ngrohtë, baritore, sikur përmes saj do të zgjaste një psherëtimë dhimbjeje, psherëtima e një kohe neutrale që kishte mjaftuar për t’ia zbutur shpirtin të sapoardhurit. Nuk kuptohej nëse djaloshi ruante melodinë sipas fjalëve të vajzës apo ajo këndonte pas melodisë së ëmbël të fyellit.
Burri nuk eci drejt fëmijëve. Pati frikë. I ra varrezës kryq e tërthor. Era e dëllinjave i shpoi hundën dhe e dehu. U turbullua. Nuk bënte dot as para, as pas. Mevlan Bregu, aspak i qetë, më në fund u bind se nuk afrohej dot. Dëgjoi borinë e makinës dhe u ndërmend. U kthye i zhgënjyer andej nga kishte ardhur, ashtu siç kishte bërë edhe shumë herë të tjera.
Dielli qe zmadhuar shumë dhe i binte mbi fytyrë, duke ia përflakur faqet. I doli gjumi, me frymën që i mbahej. E pati këputur mbi divan, por nuk kishte fjetur shumë.
Në dritare dukej dielli që qe ngritur lart, në skajin më të lartë të botës. Fare pranë tij, i biri, Kelmendi, po luante një melodi të trishtë me fyell, ndërsa nga dhoma tjetër vinte zëri i pafajshëm i Amlës së vogël, së bijës, që teksa ndihmonte të ëmën të paloste rrobat, këndonte me magjepsje ca vargje të trishta, të cilat ai nuk mundi t’i kuptonte dot qartë, përveç dy vargjeve të fundit që përsëriteshin e zgjateshin si psherëtimë, aq sa burri ndjeu një lëmsh të madh vaji në fyt.

Dhe shpirti më borë se pëllumbi,
e siguronte të qetë të flinte…

Të tjera nga ky autor: