Press "Enter" to skip to content

Durim TAÇI: Mbi gjurmët e tua (Pjesa e dytë)

Pjesa e dytë

Bën metrat e parë, kupton që duhet të kontrollosh frymëmarrjen, në harmoni me lëvizjet. Mendon verën, diellin, ato kalimet me not dikur, për të larguar të ftohtin e për të rivënë në lëvizje modele që letargojnë në trurin tënd. Bën, siç thotë yt atë, funksionon në një farë mënyre, por shqetësimi yt i vërtetë është drejtimi që duhet të ndjekësh. Në fillim e di se mjafton të mbash bregun pas me makinat që i gjarpërojnë anash, por pas një gjysmë ore notim e ndjen se po shkon drejt hiçit. Vazhdon të rrëshqasësh në ujë, pasi nuk mund të ndalesh, pa e ditur ç’drejtim ke marrë.
Në këtë çast, e vetmja spirancë shprese është durimi, pritja. Duhet të ndodhë diçka; rrotullon kokën gjithandej, ndryshon drejtim në treqind e gjashtëdhjetë gradë, thjesht që të largosh mendimet më të errëta. E di se me këtë të ftohtë mund të notosh ende edhe një orë ose e shumta dy.
Dëgjon një bori makine, frena që kuisin. Po i afrohesh sërish bregut! Mësove diçka! Një lloj shpëtimi është edhe të bësh një hap prapa! Po ti kthehesh para e kjo tanimë është ajo që zakonisht bën njeriu, ecën përpara! Noton më me fuqi tani, i sigurt edhe një herë që bregun e ke pas, për nja njëzetë minuta. Mbase ke mbërritur sërish në mes, në atë pikën e vdekjes ku nuk të vjen në ndihmë asgjë. Nuk dëgjohen më makinat, vetëm zhurma e ujit që zhvendos ti.
Është çasti kur ndërron dorën, e kalon qesen në të majtën dhe noton me të djathtën; e ke bërë deri tani me dhjetëra herë. Ajo ngushticë lagune e fëmijërisë ishte njëqind metra e gjerë, që do të thotë se pragu yt i lodhjes në notimin me një dorë është kjo largësi. Mund ta matësh sa ke bërë deri tani; e ke kaluar një kilometër. Ky zbulim në fakt t’i pret forcat, ke më shumë se dy kilometra të tjerë për të bërë, gjithmonë nëse mban drejtimin e duhur. Nga mund të vijë një ndihmë?
Të vjen në mend një legjendë vendase, që ka të bëjë me këtë liqen. Është e pabesueshme, të gjitha elementet thelbësorë janë të pranishëm: liqeni; ai, i ftuar prej saj për të kaluar mbrëmjen bashkë; vështirësitë: errësira e plotë, mjegulla. Në historinë e vjetër ka një rival që i merr barkën me të cilën do të kalojë liqenin. Në një version tjetër janë miqtë e tavernës, me të cilët pi deri natën vonë, që duan t’i bëjnë thjesht një shaka. E në të gjitha variantet janë banorët e ishullit që dalin për të shpëtuar djaloshin. Edhe ata nuk është se mund të hyjnë në liqen, as me barkat e tyre, se nuk duket asgjë. Thjesht marrin tiganët e tenxheret dhe fillojnë t’i përplasin. Kështu, djali dëgjon zhurmë, po vetëm zhurma mund ta shpëtonte, e noton në atë drejtim. Në breg e pret e dashura.
Po i humbet forcat, të mbetet të lëshosh një klithmë ndihme. Ka mundësi që Sabrina nuk të pret më, mendon se ke mbetur duke biseduar me profesorin, mbase ju përfytyron në një bar, në të ngrohtë. Ajo nuk e di se gjithçka paska qenë e programuar!
Ndërron edhe njëherë dorën me rrobat. Mund të telefonosh, mjaft më me legjenda e përralla të shekullit XVIII. Nuk është nevoja fare ta alarmosh atë, nxirr celularin e bjeri 112-s, numrit të njësuar të urgjencave.
Duke u mbajtur në sipërfaqe me një lëvizje të vrullshme të këmbëve, fillon e zgjidh qesen me dhëmbë. Smartfonin e mban në xhepin e majtë të brendshëm të xhupit, tani të palosur në katërsh. Ja, fut dy gishta dhe tenton ta kapësh. Pikërisht në këtë çast vjen një zhurmë nga dy objekte metalike që përplasen. Tenxheret! Emocionohesh, përshpejton lëvizjen me gishta. E kap. Çfarë 112-te, telefonoi menjëherë Sabrinës! Aty do të jetë në breg, duke pritur me të tjerët.
Të ndodh kur nuk e pret. Celulari të rrëshqet nga dora e bie në ujë. Ta marrë dreqi! Hedh në ujë edhe xhupin, por kujtohesh e i mban të tjerat, bluzën, këmishën, kanotierën, mbathjet dhe këpucët.
I dëgjove tenxheret më parë, apo ke parë ëndërr?
Në skelën e vogël po ankorohet barka e fundit. Pas goditjes së parë me varre, i zoti i jep edhe dy goditje të tjera spinotit që bllokon zinxhirin.
I ndjen edhe ato goditje e tani përpiqesh t’i ngulitësh mirë në kujtesë. Noton në drejtimin nga erdhi zhurma, me sa fuqi ke. E dije që zhurma do të shpëtonte!
Kur del në breg, njëqind metra në të majtë të skelës, nuk sheh gjëkundi këmbë njeriu. Nuk ka triumf; tenxheret rrinë nëpër kuzhina ose ka prej tyre që vlojë e derdhin supë të nxehtë nëpër pjata.
Ke kohë sa të duash, aq sa ta mban, për t’u tharë nën flladin therës të liqenit. Pastaj vesh rrobat që të kanë mbetur, pa xhupin e rëndë që s’e ndan për muaj të tërë të vitit, si një shtëpi lëvizëse.

E gjen derën hapur. Hyn. Gruaja nuk të bën pyetje. Ti, nga ana tjetër, nuk flet dot. Dridhmat shkaktojnë një kërcëllimë shurdhuese të dhëmbëve. Nuk mban dot nofullën mbyllur.
Sabrina të urdhëron të zhvishesh, shkon e merr një robëdëshambër, që duhet të jetë i burrit të saj të vdekur. Të bën shenjë të shkosh për të bërë një dush. Uji i ngrohtë të shkakton dhimbje në të gjithë trupin në fillim, më pas, dalëngadalë, ndjehesh më mirë. Del, var rrobëdëshambrin. Mbi një komo në korridor gjen një gotë liker të fortë që ka aromë kumbulle. E pi, e ndjen se tani mund të flasësh, por nuk flet, se nuk po ta kërkon askush, në fakt. Ke akoma ethe, dridhma e spazma në pika të ndryshme të trupit.
Sabrina afrohet e të mbulon me trupin e saj. Ngjan i zvogëluar, edhe pse je pak më i gjatë se ajo dhe më i bëshëm. Hyni në shtrat, dy trupa në një. Po, vjen një çast që të pushojnë dridhmat, trupat kanë të njëjtën ngrohtësi.
Do të flasësh, të shpjegohesh, por ajo të mbyll gojën me dorë, pastaj e rrëshqet atë poshtë qafës, shpinës, me një lëvizje që nuk ndjehet më. Edhe duart e tua kërkojnë format e saj, i gjejnë e shkojnë më tej cakut, pastaj kthehen, pasi kanë njohur gjithçka e fillojnë nga e para, në një lëvizje që mpaket e fiket. Rifillon, kërkon të shënojë vragat e saj, të bëhet zakon, pra baraspeshë, si një det që vetëpastrohet në vijimësi, dy valë që bëhen një, deri në agim.
Çohesh i pari dhe vë kafenë, gjen biskotat, qumështin. Ajo mbetet në shtrat, duket e lodhur, nuk do të ngrihet. Ia çon aty mëngjesin, mbi komodinë. Hap sytë, të falënderon me një buzëqeshje, pastaj i mbyll sërish. Duhet të nxitosh, të hipësh në tragetin e parë e të lësh ishullin, të marrësh makinën e të nisesh. Punon në Milano që është shtatëdhjetë kilometra larg. Njëzetë në rrugë të zakonshme e pastaj të duhet të marrësh autostradën.
Po del, shikon gotën e likerit mbi komo. Do ta marrësh, ta lash e ta vësh në vendin e vet, por përhumbesh duke u parë në pasqyrën përballë. Pastaj, pjerrtas, shikon refleksin e fytyrës së Sabrinës, të duket e zbehtë dhe e ka zënë sërish gjumi. Shkon e i jep një të puthur në ballë, të lehtë, sapo e çik me buzë. Ke një ndjesi të ftohti, tjetër nga ajo e mbrëmshmja, por nuk arrin ta shpjegosh. E lë të flejë dhe mbyll derën pas krahëve.
Në portin e vogël ka pak njerëz, shkon tek një kioskë të blesh një biletë. Dy vajza me çantat e shkollës qeshin me njëra-tjetrën, mbase kanë vënë re pantallonat e tua të gjera. Ah, kujtohesh që ke veshur rrobat e burrit të vdekur të Sabrinës. Edhe xhaketa, përveçse model i vjetër, të rri shumë e gjerë.
Trageti i linjës ka pësuar një defekt e në vend të tij agjencia e udhëtimit ka vënë një barkë të madhe me motor. Një burrë i bëshëm i jep tri goditje spinotit dhe e liron nga zinxhiri që e lidhte mjetin me tokën. Janë po ata tinguj që ke dëgjuar mbrëmë, por tani të vijnë të shurdhët.
Kalon gjysmë ore, mjeti lundrues është gati, por vazhdon të vonohet. Një grua fillon e pastron xhamat! Çalon gomari nga veshët! Udhëtarët nuk lejohen të hyjnë ende në barkë, fillojnë të ankohen, por askush nuk jep shpjegim.
Një burrë me tatuazhe deri në grykë, në të tridhjetat, që nuk e kishe vënë re më parë, të afrohet.
“Desha të flas me ju”, të thotë me një ton sikur të njihte prej kohësh. Ti i bën një shenjë me kokë që të të ndjekë brenda në barkë, që tanimë ka ndezur motorët. Njerëzit kanë filluar të hyjnë brenda e ti i lë të kuptojë zotërisë që ke ngut, duhet të ikësh.
“Mos e vrisni mendjen, ju shoqëroj unë, nëse nxitoni, megjithëse, kam frikë se nuk do të jetë nevoja! Nuk mund ta lini ishullin pa dhënë më parë disa shpjegime”.
“Ju kush jeni, ju lutem?”.
“Toger Rillosi, Mateo Rillosi. Më kanë thirrur me urgjencë për të hetuar një rast që sapo ka ndodhur, pak më shumë se gjysmë ore më parë.”. Agroni ia nguli sytë një tatuazh gjarpri që i mbërrinte deri në fyt, vuri re që djaloshi ishte truplidhur, flokët zero, këmisha e zbërthyer poshtë felpës me zinxhirin e hapur.
“Unë? Ç’hyj unë në këtë mes?”.
“Faktet na çojnë te ju. Pastaj e keni vetë në dorë të qartësoni pozitën tuaj. Duhet të jepni më parë disa shpjegime. Ju jeni Agron Gora, keni kaluar natën me të gjorën Sabrina Montisola, kështu?”.
“Të gjorën?! Çfarë i ka ndodhur Sabrinës?!”.
Agjenti të hedh një vështrim mosbesues dhe shton:
“Është gjetur e vdekur, e mbytur me sa duket, në shtratin e saj. Nga këqyrja e vendit të ngjarjes, dyshimet bien mbi një burrë që ka kaluar natën me të. Shenja gishtash në një gotë. Ju jeni i huaj, zoti Gora, i kemi shenjat e gishtave, e dini besoj, i keni lënë sa herë që keni rinovuar dokumentet. Saktë?”.
Barka niset, Agroni e shikon i tronditur, i përhumbur, i huaj. Do të kuptojë çfarë mund të ketë ndodhur. Kanë kaluar, pak a shumë, treçerek ore që kur ka lënë shtëpinë e Sabrinës.
“E mbytur?”, pyet ti dhe instinktivisht shikon duart e agjentit.
“Po, ashtu duket, se nuk ka ende një raport mjeko-ligjor. Ka shenja të qarta në fyt.”. Agjenti hesht një çast e pastaj shton: “Ju duhet një avokat. Jeni katandisur si mos më keq, e kuptoni? Megjithatë keni kohë në dispozicion. Vetëm se ju duhet ta shfrytëzoni sa më mirë. Fillimisht do të ishte e udhës të kontaktonit njerëzit tuaj të besuar.”.
Të vjen një imazh, kujton fytyrën e bardhë të Sabrinës në mëngjes herët, mbase ka gëlltitur ndonjë ilaç të tepërt pa e kontrolluar veten.
“Ka edhe gjak! Jastëku është fryrë nga gjaku!”, shton agjenti, duke lexuar mendimin.
“Jo! Nuk është e mundur! Më thoni që është shaka?”, e pyet me shpresë.
Mirëpo, agjenti largohet e shkon të përshëndesë një person tjetër. Kthehet shpejt, të jep dorën dhe të thotë:
“Duhet të rrini në dispozicion, zoti Gora! Ju duhet të mbroheni, shfrytëzoni kontaktet që keni, madje përpara se të thërrisni një avokat. Ok? Shihemi së shpejti!”.
Të bie supeve, sikur të bëhej fjalë për një situatë të zakonshme dhe largohet drejt personit që sapo kishte takuar.
Ti ulesh në një stol dhe shikon valët, sikur të kërkoje aty gjurmët e tua. Ke qeni ti ai që ka kaluar me not liqenin? Po çfarë po të ndodh xhanëm, je rrëmbyer nga histori që kanë ndodhur me kohë? Ishte vetëm një legjendë ajo e djaloshit që shkon të takojë të dashurën e tij në ishull! Ç’hyn ti në këtë mes?
Çohesh, vëren se të ka shpëtuar nga vëmendja diçka tjetër. ‘… shfrytëzoni të gjitha kontaktet që keni’, të bëjnë jehonë sërish fjalët e agjentit veshur tebdil. E ti, përveç të gjorës Sabrinë, njeh vetëm një person, profesor Vinçencin. Jo! Kjo është marrëzi! Bie erë kjo punë! Jo ngaqë i ngjan një komploti, jo nga fakti që duan të të fusin me çdo kusht në telashe. Ka diçka tjetër që të ngjeth mishtë! Të duket vetja brenda një historie, që nuk është e jotja. Sapo ke lexuar fillimin e një romani, përpara se “reader kindle” të përfundonte në ujërat e liqenit, bashkë me xhupin: “Berta Isla” e Xhavier Marias. Flet për një student që para se të shkojë të takojë të dashurën, merr një propozim nga profesori i tij për të punuar për shërbimet sekrete. Është thuajse e njëjta histori! E dashura gjendet e vdekur dhe ai mbetet i vetmi person i dyshuar.
Si vazhdon më tutje, nuk e di, se kaq ke lexuar. Sa do të hynte në punë tani po të dije diçka më shumë! Për shembull, a kthehet djaloshi te profesori për të kërkuar ndihmë? Po më tutje?
Jo! Nuk është historia jote, duhet të rrish i qetë! Mbase ka diçka me ty që nuk shkon, nuk je në rregull nga trutë, me siguri!
Çohesh nga stoli. Çfarë të bësh tani? Të shkosh tek profesor Vinçenci, ndoshta të gjen ndonjë avokat apo shfrytëzon ndonjë kontakt e të nxjerr nga halli, edhe duke të degdisur në Siri, tek e fundit! Po, duket një skenar i shkruar me kohë dhe ti nuk ke forcë të ndryshosh asgjë!
Të hipin xhindet, je vënë në rrugë, në vend që të presësh tragetin e radhës, të kthehesh në qytet e të lëvizësh të gjitha urat. Këmbët të çojnë drejt pistës për këmbësorë e biçikleta që bëje me Sabrinën, përreth liqenit. Mund t’i ikësh ende fatit tënd! Kjo rrugë është e vërtetë, njësoj si kujtimi i freskët i Sabrinës. Ec, merr frymë thellë, shtoji hapat, vrapo për qejfin tënd.
Kujtohesh që ke bërë shumë rrugë vetëm kur dëgjon sinjalin e tragetit që po lë ishullin. Nuk ke ngut! Vjen tjetri! Shikon përreth, nuk ka njeri! Zbulon shtegun që të çon lart në mal dhe ngjitesh duke gulçuar. Në atë çast beson me të vërtetë se je i sigurt për drejtimin që ke marrë.

(Vazhdon)

Të tjera nga ky autor: