Press "Enter" to skip to content

Durim TAÇI: Mbi gjurmët e tua (Pjesa e parë)

Pjesa e parë

E sheh me bisht të syrit tek merr çantën e një çadër dhe nuk i jep rëndësi fjalëve që të fryn në vesh profesori yt, të njëjtat për të disatën herë. Ka ndalur në prag; po mbërthen xhupin e zi e fusha e kuqe ngjyrë shege e fustanit vjen e zvogëlohet derisa humbet fare. E vetmja dritë vezulluese vjen nga ndonjë fije e bardhë, që i është shfaqur kohët e fundit në harlisjen e zezë të flokëve, tani që po tund kokën me një gjest padurimi e të fton ta ndjekësh jashtë.
Nuk mund t’i ikësh menjëherë profesorit. Jo pse je në pritje të ndonjë të reje tjetër bindëse mbi propozimin e tij. Ta ka përsëritur disa herë. Por meqë është dita e dorëzimit të diplomës, ai përfiton që të bëjë edhe një përpjekje tjetër. Është fjala për një mision të përkohshëm në Siri, pranë Shërbimeve Sekrete Italiane. Herën e parë mbete i habitur, nuk e prisje që pikërisht intelektuali yt model, me një informacion të gjerë në filologji e filozofi, pa le pastaj tani në moshën tetëdhjetëvjeçare, të bënte pjesë në shërbimet sekrete e vazhdonte të ishte aktiv.
Të ka vënë re sajë njohurive të tua gjuhësore, mbi të gjitha flet shtatë gjuhë, përfshirë edhe të fundit, arabishten. Në shqip, sigurisht, por edhe në italisht e rusisht krijon idenë sikur i ke gjuhë të nënës, mirëpo njeh mirë edhe anglishten standarde, frëngjishten e diçka më pak spanjishten.
Detyra jote do të ishte vetëm bërja e një jetë normale, për aq sa mund të jetë e tillë në Alepo, në Siri. Nuk do të ishte e nevojshme të rreshtoheshe me palët në konflikt, do të mblidhje thjesht informacione nga rusët që mbështetnin regjimin e Asadit, nga amerikanët që furnizonin me armë rebelët, si dhe duhej të hyje në lidhje edhe me elementë të ISIS-it përmes kontakteve të gatshme, një listë me luftëtarë të etnive të ndryshme që ishin nisur nga Italia, midis tyre edhe shqiptarë.
Një motiv tjetër përse të kanë zgjedhur pikërisht ty është se jeton vetëm. Në moshën 47-vjeçare vazhdon të përpëlitesh në zjarrin e një zije të përhershme. Ke humbur familjen, gruan dhe dy vajzat binjake në një aksident me makinë kur ishe vetë në timon. Pastaj, vjen nga një botë ushtarake, ke studiuar në Akademinë ‘Skënderbej’ në Tiranë, njeh të gjitha armët, sidomos ato të prodhimit rus të pranishme në konfliktin sirian. Në Itali je shpërngulur në një mënyrë spektakolare, bashkë me familjen, në bordin e një motovedete të ushtrisë, gjatë ditëve të anarkisë shqiptare të marsit një mijë e nëntëqind e nëntëdhjetë e shtatë, pa uniformë oficeri.
Profesor Xhakomo Vinçenci vazhdon të flasë e shton detaje të reja; ka marrë pak zemër ngaqë ti po e ndjek gjatë këtë radhë. “Do të kesh një studio krejt tënden! Mbështetje njerëzore e mjetet e nevojshme! Nuk do të mungojë asgjë! Dëgjomë mua, Agron!”.
Të sheh gjatë në sy, me shpresë e më pas shton: “Emrin do ta ndryshojmë, patjetër! Është shumë identifikues! Do të kesh një emër që të kujton gjithçka e nuk të thotë asgjë!”.
Sabrina përplas fort derën! Ti ndjen një të therur në zemër. Kaq e pate edhe me të, pa filluar ende si duhet, mendon dhe mbyll sytë. Profesori të mbyll pamjen e derës me shpatullat e tij të gjera. Të duhet të reagosh. Afrohesh si i xhindosur, e shtyn dhe, ndërsa kap dorezën për të dalë, flet sërish disi i përmbajtur, gati me një ton lutës:
“Më lini të bëj jetën time! Po si t’jua shpjegoj ndryshe përveçse me fjalë kundërshtimin tim të fortë?! Të rejat që mund të prisja nga ju, profesor, janë ndonjë këshillë për ndonjë libër ose për ndonjë kurs tjetër profesional, më mungon gjermanishtja, për shembull, në këtë vragën time të gjuhëve! Pastaj, as që bëhet fjalë, nuk kam ndërmend ta ndryshoj emrin tim!”.
Profesori, duke u gjendur edhe një herë me kurriz, kthehet vrik për t’u përballur:
“Vërtet të rren mendja se mund të zgjedhësh çfarë të duash në jetë? Gabohesh, siç je gabuar deri më tani! Mirë, ok, po të jap edhe pak kohë! Kalofsh mirë, Agroooon! Po mendohu! Jo, ndrysho njëherë, hajt bëhu djalë i mirë! Mos kujto se gjërat kanë mbetur si më parë!”.
Nuk do të thuash asnjë fjalë tjetër edhe pse ke shumë për të thënë, ngaqë kupton se po humbet shumë kohë, duhet të vraposh drejt gjurmëve të tua.

Nuk është hëna që ndriçon mizorisht kalimin e saj mbi ujin e liqenit. Është një dritë led e tragetit të shërbimit publik që ka mbërritur prej saj në një pikë të caktuar gjatë lundrimit. Më pas, mjeti lundrues do të ndalet në ishull për t’u nisur herët në mëngjesin e nesërm. Duhet të ishe, të paktën, aty në një nga ulëset e ta ndiqje me sy nga një pozicion i rehatshëm, por, në fakt, ke mbetur në breg; sheh xhupin e saj të zbërthyer dhe fustanin e kuq që gjallërohet nga ajo dritë e zbehtë, kalimtare. Ty të duket një arrati e nxitur nga zemërimi, por, për të tjerët që e shikojnë përditë, është thjesht kthimi i saj i zakonshëm në shtëpi, me motorin e saj të ujit në ngjyrë të gjelbër. Banon në ishull, në mes të liqenit.
Atë kalim e keni bërë shumë herë bashkë kohët e fundit. Ata pak banorë të ishullit ju njohin dhe e kanë pritur mirë afrimin tuaj, mbrëmjet tuaja të zgjatura në barin e vetëm të ishullit, gjithmonë me një libër të ndryshëm poezish në duar ose kanë vërejtur, pa rënë në sy, vrapimet tuaja përreth ishullit, një xhiro prej dyzet e tri kilometrash, pak më shumë se një maratonë. E keni bërë bashkë, me pjesë, disa herë, me ndërprerje, ulur nëpër shkëmbinj me këmbët në ujë, pastaj zhytje, ajo që del nga uji e ti që lëbyr sytë teksa ndjek format e saj të përkryera e i shkon pas.
Dikur, një ditë bëtë edhe një ngjitje në majën e malit, dy mijë e dy metra lartësi. Ka filluar shiu, kërkoni vërdallë një strehë. Është, por nuk arrini ta gjeni, jeni nga ana shkëmbore e malit. Pa e kuptuar gjendeni në grykën e një shpelle, por nuk guxoni të hyni brenda. Të banosh shpellën, edhe për pak çaste, kërkon mund, një transformim të brendshëm e kthim pas, që dhëmb. Zbrisni edhe njëherë në breg; vendosni ta zbuloni një herë tjetër.
Banorëve u mjafton ky ritual, imazh qetësues e që përsëritet, ndërsa për ju gjithçka është në zhvillim, madje historia juaj nuk ka filluar ende, është një nisje premtuese mbase, një qasje e ndërsjellë: shije të ngjashme për leximet, idhulli juaj është zakoni, krijimi i shprehive, si e vetmja mënyrë drejt një lirie reale ose nganjëherë bëhet gjesti, kur vishet paditur me një vetëdije intuitive.
Hyni në bar për herë të dytë, pas vrapit, tani për një aperitiv dhe aty krijohet një atmosferë sugjestive. Sabrina duket gati të flasë, ia ke kërkuar, duhet të tregojë më tepër nga e shkuara e saj, sepse e shikon që vuan nganjëherë, pengohet e rimerr veten me vështirësi. Të ndodh pastaj edhe ty të gjendesh në një situatë të brishtë, që përcillet nga dobësia e saj.
Një herë e shikon që derdh lot pas një pyetjeje të thjeshtë, që tani nuk e kujton më. Do ta ngushëllosh, i ke venë vetëm dorën në sup, e ke afruar pas vetes. Më tej, sheh që nuk ta bën zemra të ndahesh, i dehur nën aromat që çlirojnë flokët e saj. Ana jote prej mashkulli është në revoltë. Duhet të shkëputesh. Atëherë i afrohesh strehës së fjalëve, të fjalëve të saj. Pret të të hapet, është koha të flasë tani që ndjeheni të ndarë brenda atij çasti magjik, por ajo nuk e bën. E vetmja gjë domethënëse mbetet gjurma e këtij momenti, një tjetër vragë e lënë për të shënuar e gjetur më vonë rrugën e kthimit drejt së ardhmes.
Këtë mbrëmje të ka premtuar se do të flasë. Të ka ftuar për herë të parë në shtëpinë e saj, ku banon e vetme, aty ku sigurisht dikush tjetër ka jetuar më parë. Ta ka përmendur një herë. Është kujdesur për burrin e saj të goditur nga një sëmundje e rëndë për shtatë vjet me radhë. E duket që edhe vdekja nuk e ka nxjerrë dot jashtë shtëpisë. Apo ka edhe diçka tjetër? Zija e vërtetë nuk është, mbase, humbja e një personi të dashur, ajo të bën të bashkëjetosh me të përmes kujtimeve. Një humbje njerëzore nuk pranohet si asgjësim i plotë. Zi shkatërrimtare është ajo e përditshmja, e së shkuarës që ikën e mbjell çorientim. Ndoshta për këtë të dytën shpreson të të flasë Sabrina.
Një mjegull e dendur përhapet me shpejtësi duke veshur konkreten e duke zhbërë të imagjinueshmen. Nuk shihet më motori i ujit, madje as dritat e tragetit që duhet të kishte mbetur pas, më pranë teje. Nga bregu kupton që tanimë është fshirë gjithçka: shtëpitë, rrugët pas teje, uji përpara, e shkuara me ndodhitë e saj, në brendësi, por ajo që të tremb e të bën të dridhesh është se nuk ke një shenjë të së ardhmes së afërt, të një premtimi, një orari. Ke dyshime edhe mbi ftesën e kësaj mbrëmjeje.
Për fat, ende nuk e ke hequr nga mendja se të duhet të mbërrish deri në ishull që mekanizmi të rifillojë të lëvizë. Vështron përreth e kujtohesh se ke një shqisë më pak, prek pastaj trupin dhe e ndjen se je vetë ti, e vetmja materie e ndjeshme, madje e dukshme. Bën ftohtë, ngre jakën e xhupit, bën një hap prapa, picërron sytë, por edhe biblioteka nuk duket, as makinat në oborr. Mbase profesor Vinçenci po të pret ende brenda në klasë.
Mund të kthehesh në banesën tënde, të ulesh në tavolinë, të shkruash a të përkthesh, nuk ka rëndësi. Është kjo mënyra jote për të dalë nga një situatë e vështirë, por edhe për të përballuar shkarkesa të forta adrenaline, zemërimi a gëzimi.
Lëviz gishtat me nervozizëm, kap zinxhirin e xhupit dhe fillon e zhvishesh, në fillim lart, pastaj pantallonat, këpucët, edhe brekët, se nuk ke me se të ndërrohesh më vonë, kur të dalësh nga uji. Nuk është ndonjë gjë e madhe, janë tri-katër kilometra deri në ishull. Është ende nëntor, uji nuk ka ngrirë. Thërret në ndihmë përvojat e shkuara, ke notuar gjithmonë në çdo muaj të vitit, mjaft që uji të jetë i lëngshëm. Mund ta bësh sërish. Rrobat mund t’i mbash në dorën e djathtë e me të majtën mund të notosh në stil bretkosë. E ke bërë në djalëri me dhjetëra herë, me shokët e tu, për të kaluar një ngushticë lagune e për t’u gjendur pastaj në Eldoradon tuaj, një plazh i shkretë, ku mund të dëgjonit muzikë e të pinit ndonjë cigare në qetësi të plotë. Mund ta përsëritësh veten, gjurmët e përvojave të tua janë ndryrë në një çip që mund të riaktivizohet në çdo çast. Kontrollon në xhepat e brendshme të xhupit dhe gjen një qese, heq nga aty kartonin e diplomës së arabishtes, e palos në katërsh dhe e rivendos në xhep. Pastaj fut në qese rrobat e palosura.
Kalon një makinë e ti hidhesh në ujë përpara se dritat të vënë në dukje lakuriqësinë tënde.

(Vazhdon)

Të tjera nga ky autor: