Press "Enter" to skip to content

Thanas MEDI: Valsi i një dasme fantazmë (fragment)

Një frikë e re e mundonte tani; drithëruese, rrëqethëse, ndryshe nga e njohura, tjetër lloj, frikë nga bukuria. Aq sa s’duronte dot pa e kthyer kokën nga ajo, aq dhe trembej ta shihte. Aq sa ç’bënte kujdes mos prekte hapësirën ndarëse me atë, aq digjej përbrenda t’i vente më afër. Aq sa ruhej mos hidhte ndonjë hap të gabuar, aq dhe u vente gabimeve nga pas. Aq sa besonte se nuk ndodhin mrekullitë, aq shpresonte te ndonjë mrekulli atë ditë… Ecnin në krahë të njëri-tjetrit; vetëm ai dhe ajo. Për te “Molla e madhe”, ku Markela do korrte grurë. Me gratë e tjera të brigadës, të cilat kishin ditë që punonin atje. Çapiteshin ngadalë, nëpër një rrugë me dredha, shkelur më së shumti nga goma zetori. I ndante një brez i ngushtë bari i përzhitur, sa ç’lënë gomat pa shkelur. Si kufi mes shtetesh armiq, njerëzish që duhet të urrehen në mes tyre. Anash, fushëtirë e pafund, me grurë të korrur e të pa korrur, pirgje dengjesh të ngritur në këmbë, hapur gjithandej. Gjithçka rreth e rrotull, sa të hante syri, akoma dhe dielli i paradites, dhe qielli, kishin marrë ngjyrën e grurit. Të grurit të pjekur mirë, me kallëza të rënduara, kokën poshtë. Si pa lidhje me atë shkreti të verdhë a të bakërt dukej vetëm ajo. Ishte e bardhë, qumësht. Si prej ajke qumështi që ndriste, e kishte lëkurën e fytyrës, gushën, kreun e shtegut të gjinjve, llërat e zbuluara. Pulpat e këmbkave që i hidhte gjithë drojë, sikur s’donte të lëndonte guralecët e rrugës. Si prej qumështi e kishte dhe gojën e vogël, buzët e paputhura… prej qumështi ishte e gjithë Markela. I shihte profilin më tepër, gdhendur deri në përsosje, dhe atë në të vjedhur. Trembej se mos ajo kthente kokën papritur, kryqëzonin vështrimet dhe zbriste brenda shpellës së mistereve të tij. Dallonte në sytë e tij gjëra që s’duhej t’i dinte. Zbulonte gjithë ç’fshihte atje, nuhaste që e donte. Kuptonte ç’vuajtje prej martiri të heshtur hiqte në kurriz, vërente si lëngonte zemra e tij për të. Si vdiste të zgjaste pak dorën mbi barin e përzhitur, të kalonte kufirin, të prekte lehtë fare gishtërinjtë e saj. Si zhuritej për më shumë se aq, shumë më tepër: ta rrëmbente në krahë, ta shtrydhte në gjoks, t’i pinte qumështin e gushës, llërave të zbuluara, mjaltin e buzëve. E dinte mirë, ishte punë që s’bëhej, ndaj ngushëllohej me aq sa mund të bënte. Me aq sa i dhuroi rasti a fati atë ditë, ditën e katërt të Markelës në brigadë. Ta kishte në krahë, një pëllëmbë larg. Të ishin vetëm për vetëm, t’i bashkonte një rrugë, të mund ta prekte po të donte me vetëm një zgjatje dore, të dehej me ëndrra në diell. Të dridhej në të fshehur se mos atë e gërvishtnin ferrat ndanë rrugës, mos e pickonte ndonjë gumen i verdhë, mos i shpifej nëpër këmbë ndonjë gjarpër helmues, mos e digjnin rrezet e forta të diellit, mos e përvëlonte afshi i ndezur i rrafshnaltës, mos i mekej vezullimi i syrit, i zbehej përndritja e fytyrës. Mos i prishej bukuria.
Ankthin, përkujdesjen për atë, nuk i linte të dukeshin, i shtynte në brendësi, thellë e më thellë. As vdekjen për ta prekur; e mbulonte me rrecka të grisura, e shtypte me vullnet të hekurt, e kyçte në qivure të heshtur. Më të rrallë sikur i squllej nga pak vullneti i hekurt, kur s’duronte dot pa e parë, i hidhte një sy në të vjedhur. Dhe sidomos kur i duhej t’i fliste, ta njihte me vështirësitë e punës, ta këshillonte për diçka nga pozitat e brigadierit. T’i përsëriste të njëjtat gjëra dhe ajo të kthente nga ai fytyrën e saj tejet të hijshme.
– Markela, ta them dhe njëherë, sot duhet të kesh mendjen, mos pritesh me drapër, mos të hajë ndonjë gjarpër! Ka shumë gjarpërinj te “Molla e madhe”, ti s’ke haber nga korrja e grurit. S’veshe dhe ndonjë rrobë për të qenë, llërat jashtë; këto punë s’bëhen me mëngë të shkurtra. Nesër të vish me këmishë e pantallona, si të gjitha gratë, ishim mirë në kapanon, do shtynim gjithë fushatën atje, nga erdhi që në mëngjes shoku Xhevo!
I madhi i fermës i gjeti të bënin murmbajtës mbrapa kapanonit të brigadës, për një buzë dheu që rrëshqiste gjatë shirave të dimrit. S’qe koha për mure dhe ai mund të vinte burrat e brigadës ta bënin më vonë atë punë, por i përveshi vetë mëngët, si për t’i shtrirë Markelës dorën e ndihmës. Si punëtore e re që ishte. E kish bërë dhe me të tjerë këtë, me ç’i vinin të rinj në brigadë, i mbante ca kohë me pekule, sa t’i merrnin dorën punës. Nga ky rregull, me gjithë telashet e mundshme, nuk desh ta përjashtonte as Markelën. Nga ana tjetër, duke punuar dhe vetë, bënte atë që i’a donte shpirti aq shumë: mbante pranë të dashurën e zemrës. Të dashurën e fshehtë, që vetëm ai e dinte. Ç’nuk do bënte për të mbetur fillikat me Markelën, mund të shpikte çdo lloj pune, ta rrëzonte e ta ngrinte kapanonin nga fillimi, vetëm atë ta kish nëpër këmbë. Vetëm asaj mos t’i dukej puna gogol, mos të lodhej sa t’i binte bretku. Sa t’i shkonte, do ta mbante larg punëve të rënda, siç qe korrja e grurit, që të mos dërmohej, mos t’i mbusheshin duart me kallo, mos t’i thahej lëkura, mos t’i rrënohej freskia. Thuri plane si ta mbante me punë të lehta, sapo mësoi se do ta dërgonin tek ai. Në brigadën e bujqësisë. Dita e parë e Markelës në brigadë, pas mbylljes së gjatë në shtëpi dhe mbrëmjes së vallëzimit të së shtunës së kaluar, ishte më shumë se e vajtueshme. Ai e ndjeu menjëherë këtë, atë mëngjes, pa mbërritur akoma në sheshin para kapanonit, ku ajo dhe gratë e tjera prisnin ardhjen e tij. T’i shpërndante për punë. Rinte e veçuar, si nën gërmadha ëndrrash të shkretuara. Me njërin sup të varur nga pesha e çantës së bukës, veshur si fshatare, fund teritali të ronitur e bluzë pambuku me mëngë të shkurtra. Ndryshe nga shoqet, që e dinin si duhej të visheshin për korrje gruri e qenë të gjitha me këmisha mëngëgjata dhe pantallona burrash. Kur të tjerat flisnin e qeshnin, hidhnin romuze, përcillnin thashetheme, të sapomartuarat ndanin mbresa krevati, Markela sikur s’ishte aty. Vështronte diku e përhumbur, vajtonte përbrenda. Nxinte, veç pa i’u cenuar aspak sharmi femëror. E gjendur mes femrash që nuk dalloheshin nga meshkujt, dukej dhe ashtu, me ëndrra të gremisura, edhe më femër. Akoma dhe më e hijshme. Hidhërimi sikur i’a shtonte bukurinë, në vend që t’ia pakësonte. Ai s’kuptoi se si hidhërimi i saj u bë menjëherë gëzimi i tij. Gëzim i çartur, aq sa i’u desh të frenojë rrahjet e zemrës, të zbythë vërshimin e gjakut. Nxitoi ta takojë, ta shkurtojë sa më parë atë copë rrugë që i kish mbetur, deri te sheshi i përditshëm i ndarjes së punëve. Njëherazi i thirri mendjes mos hidhte ndonjë hap të gabuar.

Të tjera nga ky autor: