Press "Enter" to skip to content

Liridon MULAJ: Lëmsh mendimesh nga Tador Bajgora

Në vend të hyrjes

E kam menduar vetëvrasjen disa herë, madje ndonjëherë e mendoja aq gjatë, sa të jetuarit ndërronte rolet me të vdekurit dhe dilema “do jetësoj veten” zëvendësohej me “do vras veten”, pasi përtej frymëmarrjes dhe pranisë sime fizike, unë ndihesha i vdekur. Por, fryma e largët e një tjetër bote, e një tjetër kohe, më dërgonte sinjale të zbehta, të cilat më paralajmëronin për një të ardhme të ndryshme. Një inat i beftë, që zgjohej brenda meje ditë pas dite, ecte paralelisht me plogështinë dhe idenë e të dorëzuarit. I përkisja asaj qosheje të njerëzimit, ku që në lindje na mëkonin me idenë e pamundësisë, dhe bashkë me shtatin e vitet, rritej pasiguria dhe tkurrej besimi ynë. Kjo më bëri ta jetoja jetën i ndrydhur, pa asnjë sfidë, dhe për rrjedhojë, pa asnjë fitore. Ishin kohë të çuditshme, ku njëkohësisht ndodhte gjithçka e asgjë. Kohë gllabëruese, që shtrinte tentakulat dhe ngërthente brenda tyre njerëzit më të dobët. Ndihesha sikur një masë e madhe dhe e patrajtë, e qullët si vetë koha, më përpinte në vorbullën e saj. Mandej, nuk gjeja kohën për t’u vetëvrarë dhe përfundoja gjithmonë në tentativa të dështuara e situata imagjinare, sesi do reagonin të afërmit në post-mortumin tim. Përpëlitesha brenda një kafazi qenësor. “Përbindëshi” më kishte gllabëruar dhe më kot rropatesha të dilja prej kurthit të tij. Dhimbja më vinte e ëmbël, e kundërt më shfaqej lumturia, si reaksion i keq apo si aromë e huaj. Jeta e gjallë e përtej mureve ma neveriste, dhe të qeshurat e të tjerëve më fusnin në ethe, shpesh më shkaktonin panik dhe ankth. Rrekesha ta yshtja frikën që më kishte mbërthyer, bëja përpjekje rizgjimi për ta nisur jetën nga e para, por në çast, përballë meje marshonin togat e zeza të trishtimit, e pasi më rrethonin siç rrethohet një kështjellë lavdishkuar, derdhnin drejt meje pa mëshirë artilerinë e rëndë, ngarkuar me plogështi, zvetënim e dhimbje. Tretesha ngadalë në inkubatorin tim, mes katër mureve veshur me lagështirë, dhe vagëllimthi nëpër mendje më përshfaqeshin lëvizjet e kontrolluara të qenieve të vogla e të ngathëta matanë mureve, që zienin në mizërinë e së përkohshmes.
Depresioni, që deri në atë kohë i kisha dëgjuar vetëm jehonën e shqiptimit, tani më kishte mbërthyer. Kisha ndjesinë, se te të tjerët ngjaja me marrok të vetëmënjanuar, ndërsa në sytë e mi, si hero i harruar nga bota. Më dukej, sikur të gjithë kishin detyrime ndaj meje, dhe pak nga pak kalova nga trishtimi në snobizëm, në model vetmitar. Refuzues i asaj çka shtrihej përtej mureve dhe neveri ndaj qenieve që gëzonin. Njëjtë si në vogëli, ku nuk merrja pjesë në festat e klasës dhe vuaja veçmas, ngaqë nuk kisha mundësi. Gjendje e vështirë për një fëmijë në nevojë, po kur fillova të marr erë nga jeta, gjeta një marifet. U vetëquajta snob. Nuk mora pjesë kurrë në festat e orëve të vona me miqtë e mi, nuk dilja për të ngrënë fundjavave me ta, as në udhëtime nuk shkoja, me pretekstin se nuk isha tipi i udhëtimeve, as i festave. I thosha vetes, që parapëlqej të lexoj libra dhe të rri deri natën vonë mbi tarracën e shtëpisë sime, teksa thithja cigare të lira e pija birrë në shishe plastike; që isha bohem i pandreqshëm dhe se asgjë gazmore dhe e hareshme nga bota që më rrethonte, nuk ishte e përshtatshme për mua. Gjeta shprehjen “nuk jam tipi i” dhe e përdorja në fillim të çdo fjalie justifikuese para miqve. Pas disa kohësh, tërësisht i veçuar nga bota dhe jeta e vërtetë, vazhdoja t’i përsërisja vetes, epo mirë, nuk jam tipi i gjërave të tilla, derisa arrita në një situatë, ku jeta me çka përmbante, më ngjante sikur po më refuzonte, dhe zëri i saj i qartë e i fortë brisk më ishte kthyer me vrull e më ulërinte në fytyrë “Shporru, nuk je tipi im”. Me pak fjalë, gjendja depresive ishte kapaku i vënë mbi grumbullin e përjetimeve të gjata, që nga fëmijëria. Gjithsesi thellë brenda meje, e dija se do ia hidhja këtij makthi paq, dhe se do arrija ta mbërtheja të tashmen për gryke. Do notoja me vullnet mbi rrjedhat e saj, dhe mbi ngushticat e dheut, do ndërtoja urat e gëzimit të paktë, asaj shprese të fshehur, që më dërgonte sinjale në formë grimcash lumturie. Brenda meje vlonin këto grimca hyjnore, të cilat më përforconin besimin se brenda këtij trishtimi të madh dhe kësaj vetmie të çmendur, diku në skutat e paeksploruara të qenies, gjendej e strukur një fijëz lumturie, mbështjellë me shpresë.
U çlirova nga kthetrat e tij pas shumë kohësh, vetëm atëherë kur bota kishte ecur aq shumë, saqë unë ndihesha i përjashtuar. Si pasagjeri i harruar i trenit të fundit.
Unë quhem Tador dhe dua t’ju them se jeta ime apo e atyre si unë është një skenë, ku prozhektorët ndriçojnë aktorin kryesor, ndërkohë që drama e vërtetë ndodhet tek ai aktori në errësirë, ai episodiku i pafjalë, pa portret, por që shërben vetëm për plotësim imazhi. Nuk më mungon asnjë gjymtyrë, nuk vuaj as nga skleroza a nga ndonjë sëmundje tjetër, por që vetja më thotë që jam shumë pas në rrugëtimin drejt të qenit “njeri i kohës”. Unë nuk e doja këtë lloj jete, por rrëzimet e shpeshta, ma shteruan vetëbesimin dhe tashmë kam arritur në këtë pikë. Shihni me kujdes atë që po kërruset në hapësirën e rezervuar për qeniet e dorës dytë, që nuk i ndizen dritat, as prozhektorët. Që mezi i shquajmë fytyrën. Drama e vërtetë është aty! Në sytë e tij dhe në kërrusjen e tij të pazë. Do u qëllojë në përditshmërinë tuaj të vëreni ndonjë djelmosh, tejet normal në dukje, me sy të shkruar, të zinj apo kafe, me flokë të gjatë apo të shkurtër, por nëse i kushtoni pak kohë atij portreti, do e ndjeni zbrazëtinë e tij dhe luftën me botën; shterpësinë e përpjekjeve të tij, refuzimet e dyert e mbyllura, që kanë ravijëzuar në karakterin e tij të gjymtuar, konturet e shtrembëta të një qenieje pa vetëbesim. Ai është një nga të rinjtë “normalë” të këtij vendi, që përpiqet të gjejë vetveten në anormalitet. Ata janë soji im. Të njëjtë si unë. Të rinj pa vetëbesim, të zënë në kurth që valojnë brenda vetes zjarret e shuara të një kohe të mbrapshtë. Por përtej kësaj, jeta rrjedh pa ndërprerje, pa mundësi rikuperimi, e ftohtë dhe e pashqetësuar. Në afërsinë tonë shpesh zë vend agonia, ikja nga kjo botë me vuajtjet e tmerret e fundit. Ndodh që në anën tjetër të ndërtesës ku banon, dikënd mund ta kenë helmuar, dikush tjetër ka vrarë gruan me sopatë apo një fëmijë është rrëmbyer, por në të vërtetë nuk ndiejmë asgjë. Dua të them se aktrimi na e ka lodhur jetën gjer në skutat më të thella të shpirtit, dyshojmë nëse gjendet dikush që na do vërtet. Mungesat janë tmerre. Edhe ikjet e braktisjet janë forma të copëzuara tmerresh. Por kryetmerri mbetet ajo, zonja vdekje. Një herë rastisa në një autobus dhe nga xhami i përparmë pashë sesi një makinë përplasi një grua. Rruga u mbulua me gjak dhe në atë skenë makabre mendova që filli i jetës mund të pritej papritmas për çdokënd e çdokund; ëndrrat dhe dëshirat e gruas së plandosur rridhnin të ngrohta nga sytë e saj drejt tokës. Dhe ashtu i hutuar mendova për vendin e saj të mbetur bosh në botë, si një hapësirë që ende mban pezull frymën e saj. Një nënë, grua apo motër që nuk do përllogaritej më në asnjë listë fatkeqësie apo gëzimi.

(Shkëputur nga romani i sapobotuar i autorit Liridon Mulaj, “Mos harro të më kujtosh”.)

Të tjera nga ky autor:

Be First to Comment

    Komento

    error: Content is protected !!