Press "Enter" to skip to content

Régis JAUFFRET: Një kafshatë mish

Më thotë “të dua”. I lutem ta qepë gojën. I vendos gishtin mbi buzë. Një gjest që më bën të vjell po aq sa fjalët e tij. Zgjat duart drejt meje. I largohem; gishtat përkëdhelin boshësinë. Më flet për anijen që do blejmë për t’u kënaqur kur të jemi në pension, duke u endur brigjeve të Atlantikut. Më flet për jetën tonë pas dhjetë vjetësh, njëzet, pse jo të mos përfundojmë në një nga ato arkivolet dyvendëshe e të varrosemi në varrezat e bukura në buzë të liqenit, ku gjenden tashmë nën dhe shumë nga bohemët e pasuruar aq sa për të blerë një shtëpi të dytë buzë ujërave.
– Mos më thuaj kurrë më që më do! Është përdhunim t’i thuash “të dua” dikujt që s’të do më!
– Çfarë thua, e dashur?
Largohem nga dhoma plot zemërim. E dëgjoj duke qeshur në thellësi të këtij apartamenti të pafund e mblidhem kruspull si një vajzuke që i trembet goditjeve. Ai endet, hapë dyert duke thirrur emrin tim. Po afrohet, do më gjejë në këtë vend të fshehtë të apartamentit, ku kemi hedhur valixhe, kartonë dhe kapelat e një stërgjysheje, e cila endej mbi dhe në një epokë kur akoma mbaheshin kapele të tilla. Ai lëshon një klithmë gëzimi kur më sheh duke dalë në korridor. I heq sandalet për t’ia mbathur më lehtë nëpër shkallë.
– A jeni mirë, zonja Margo?
Mbatha një palë këpucë në dalje, pa ia hedhur sytë rojës së ndërtesës. Bie apo s’bie shi; është pranverë- dimër, por pas pak nxehtësia e gushtit do të na e ziejë kokën si të ishte vezë. Eci shpejt, duke vështruar në pasqyrat e veturave të parkuara përgjatë trotuarit, për t’u siguruar që s’mund të më kapë.
Shkova drejt e te shtëpia e një mikeje.
Ajo gati sa s’luajti mendsh kur më pa duke hequr brekët në mes të sallonit për të pshurrur mbi të gjitha “të dua”-t, me të cilat im shoq më ka rrasur dëng. Në fillim, mikja më lakmonte se kisha një burrë aq të dashuruar pas meje. I propozova shoqes ta lëpinte pikën e fundit të shurrës, për ta provuar vetë se sa e shpifur është të të dojë dikush që ti nuk e do më.
Dje shoqja s’ma hapi derën.
Më fryu në fytyrë përmes vrimës së çelësit. Mora rrugën e kthimit, duke shtyrë me bërryla kalimtarët; u ngjita deri në apartament. Ai po më priste i ulur si papagall mbi komodinën e hyrjes.
– Mos më duaj, as unë s’të dua më!
Deshi të më puthte. Pranova veç që të mos e dëgjoja duke folur. Ia kafshova gjuhën, deri sa ia këputa. E përpiva si të qe një kafshatë mishi!

Shqipëroi nga frëngjishtja: Arbër Ahmetaj

Të tjera nga ky autor:

Be First to Comment

    Komento