Press "Enter" to skip to content

Ornela MUSABELLIU: Këpucët

“Ta thashë edhe dje, edhe pardje, edhe para tri ditësh, nuk bëhen më. Hidhi në plehra!”
Plaku e vështroi me lutje përtej qelqeve të trasha të syzeve. Nuk kish aspak drojë në ata sy. As frikë. Veç lutje. Duart, me dy këpucët e vjetra shtrënguar, filluan t’i dridheshin.
Këpucari, i zhytur në rrobën e pistë me gjithfarë njollash mastiçi e bojërash, ia rrëmbeu vetëtimthi nga dora e me një padurim të papërmbajtur shpjegoi:
“Shikon si janë bërë?!”.
Zëri i trashë si kërcitje sholle mbi dysheme i mori një ngjyrë edhe më acaruese.
“E shef?! Tabani i është holluar e s’mban më, është shkëputur plotësisht nga qepja dhe lëkura është regjur e vjetëruar sa s’ka ku të vejë!”, vazhdoi t’i tregonte me zërin që i kumbonte brenda dyqanit, duke i përthyer këpucët gati në mes. “Kjo vrima e hapur këtu në thembër nuk mballoset më. Llapa i ka ikur fare. Më thuaj, ç’tu bëj unë këtyre?”.
Plaku dukej sikur tkurrej e zvogëlohej pas çdo përthyerjeje që u bëhej këpucëve. Po sikur të këputeshin fare? Uli sytë e pa instinktivisht gjysmaqafat angleze në këmbët e veta. Këpucari bëri të njëjtën gjë. Ato këpucë ngjyrë kafe, me lidhëse lëkure dhe ornamentet me vrima mbi majë, dukej se e mbanin ngrohtë në atë dimër të ashpër.
Pak galanteri i kishin shpëtuar kohës e të riparoje këpucët, rripat e çantat tani ishte thuajse luks. Në kapërcyell të shekullit të njëzetë, në kulmin e lulëzimit të globalizmit e konsumizmit, teshat nuk vlente t’i rregulloje më. Të kish qenë ndonjë riparim i vogël hajde de, por të riparoje ato grisurina duhej të kishe ndonjë arsye të fortë. Plakun e kish lënë me siguri mendja.
Këpucarit i pëlqenin tipat si ai, se me ta mbante hapur dyqanin; s’dinte të bënte asgjë tjetër e moshë nuk kish të ndërronte zanat, por, duke i parë këpucët e veshura, e pyeti gjithë habi:
“Përse të duhet t’i rregullosh këto? Këpucët që ke duken të reja e të ngrohta.”.
I moshuari nuk iu përgjigj. Ia rrëmbeu këpucët e vjetra nga dora e bëri të dilte, por ndaloi një hop e u kthye si t’i ish kujtuar diçka.
“Po m’i rregullove do të paguaj dyfish!”.
Nga matanë tavolinës së punës tjetri shqeu sytë.
“Plak matuf”, shfryu nëpër dhëmbë. Domosdo që ato këpucë duhet të kishin një rëndësi të madhe për të shkretin burrë, por puna ishte punë, ndaj nëse do harxhonte kohë, të paktën të paguhej mirë. Sa t’i kërkonte? Që kishin vlerë për të dukej sheshit. Ndoshta me ato këpucë kishte njohur dashurinë e jetës apo ndoshta ishin dhuratë nga gruaja e vdekur, ose… Ku nuk i shkoi mendja në ato pak sekonda, që të përligjte insistimin e atij burri për t’i rregulluar ato këpucë të vjetra e të shqyera.
“Më duhet të bëj cirk me këto këpucë. Nuk do jetë e lehtë t’i sjell në vete. Ndaj edhe dyfish nuk ia vlen barra qiranë”, dhe i tregoi me gisht tabelën e çmimeve varur në mur pas shpinës së tij.
“Sa të duash ti. Veç bëji!”, u përgjigj tjetri. “Kur të vij t’i marr?”.
“Të paktën për një javë.”.
“Jo, jo, shumë, nuk kam aq kohë. Më shpejt, më shpejt!”.
“Epo vdekja s’po të pret prapa dere; edhe sikur, ato që ke mbathur mirë i ke për atje.”, qeshi këpucari.
Plaku e këqyri gjithë qesëndi nga sipër syzeve, bëri një shenjë me dorë e kërciti gishtat, sikur donte të thoshte “Pikërisht këtu qëndron puna”.
Këpucari nuk kuptoi asgjë, por nuk e vrau mendjen. I shkreti dukej që kish rrjedhur; plak matuf, që ia kish zënë derën që prej katër ditësh e nuk i ndahej. Por tek e fundit, ç’i duhej: paratë do t’i merrte. Çmenduria e gjynahqarit nuk do i ngjitej përmes këpucëve!
Si i zënë ngushtë, plaku bëri të dalë, por sërish ndaloi te pragu. U kthye nga ustai, që po inspektonte me vëmendje këpucët e që shahej nëpër dhëmbë.
“Ah, se harrova. A të thashë që do vij t’i marr për tri ditë?”.
“Jo, s’më the. Por di që të thashë për një javë!”.
“Jo, jo. Nuk kam aq shumë kohë. Për tri ditë më ke këtu. Jepu duarve në qoftë se i do ato para. Ndryshe i mora mbrapsht që tani.”.
“Në rregull, në rregull!”, shqeu sytë me habi këpucari. “Tani ik e më lër të punoj…”.
Plaku u duk se u bind, por në moment ngriti dorën, sikur t’i kërkonte leje të fliste.
“Ose, ose, e di çfarë…”, po nuk arriti as ta mbaronte fjalën, se ustai e urdhëroi me një të ulërirë të dilte jashtë, duke përplasur njërën nga këpucët mbi tavolinë.
Plaku kërrusi edhe më shumë shpinën, uli kokën, por nuk u largua.
I zoti i dyqanit po e humbte durimin krejt. U ngrit vrik, i ra qark banakut të punës, i vuri plakut këpucët në dorë, e kapi për krahu dhe e nxori jashtë gati me të shtyrë. Kur e pa që kapërceu pragun, i lehtësuar, vuri dorën mbi gojë, siç bëjmë kur duam ta mbajmë mos na dalë ndonjë fjalë pa vend dhe me zë çuditërisht të qetë, tha:
“Mos më hajde më këtu! Plak i rrjedhur!”.
Në trotuar, i moshuari u drodh nga ndryshimi i menjëhershëm i temperaturës dhe me këpucët shtrënguar në gji, me një buzëqeshje që mezi e mbante, u nis drejt shtëpisë. Pak njerëz kish rrugëve dhe shtëpia nuk i dukej edhe aq bosh pas atyre katër ditëve debatesh të këndshme me këpucarin.
I hodhi këpucët në koshin e plehrave të stacionit të autobusit dhe, “Nesër te rrobaqepësi!”, tha me vete e nxitoi hapat.

Të tjera nga ky autor:

Be First to Comment

    Komento