Press "Enter" to skip to content

Liridon MULAJ: Mamaja dhe lagështira

Më zgjoi zilja e telefonit që binte me ngut në dhomën e ndenjes, ndanë times. Sytë mezi po më hapeshin dhe dhoma e zhytur në errësirë më krijonte një gjendje të pakohë mes mëngjesit e mbrëmjes. Zilja vazhdonte të binte. Kisha bërë kërkesë në central për të mbyllur kontratën e telefonit. Mamaja kishte katër muaj që kishte vdekur dhe ai telefon i heshtur, që prej ikjes së saj, nuk më duhej më. Ngrita receptorin dhe nga ana tjetër u dëgjua një zë i paqtë femre, që fliste sikur kërkonte të respektonte zgjimin tim të ngadaltë.
– Zoti Bajgora, kanë dalë përgjigjet e analizave. Duhet të paraqiteni pranë poliklinikës. Kini parasysh se pas analizave do kaloni në dispançeri për EKO-n e mushkërive. Ju presim! Gjithë të mirat!
Pas përshëndetjes dëgjova sinjalin “bip-bip” të më cingëronte në vesh. Ula receptorin dhe u ktheva në dhomën e gjumit. Analizat i kisha kryer para dhjetë ditësh, ndërkohë vetëm sot u kujtuan të më njoftonin. Hapa perden dhe vura re se kishte mbërritur vjeshta. Dhoma ime i ngjante një tuneli. E ngushtë, në formë drejtkëndore, ku rreth një metër nga dyshemeja ndriçonte dritarja, që ishte aq e vogël saqë, kur i afrohesha, drita më vinte e largët e unë ndodhesha në cakun e përhershëm të atij tuneli, pa arritur të dilja nga errësira. Macet endacake gjallëronin herët në mëngjes atë pak oborr betoni, që ia shtonte ftohtësinë përrethësisë së shtëpisë. Në qoshet e dhomës, lagështira kishte krijuar harta të çrregullta, që zgjeroheshin deri poshtë në dysheme, si akullnaja të shkrira. E urreja lagështirën. Prania e saj më plogështonte. Me lagështirën kisha një marrëdhënie të gjatë. Tre muajt e verës zhdukej dhe mbi mure mbetej vetëm hija e saj bardhë, që sapo nisnin shirat e shtatorit fillonte të mbushej me të errtën e ftohtë, që më kallte datën, derisa mësohesha, dhe marrëdhënia jonë e gjatë, e komplikuar, konsolidohej. Hundët i kisha të zëna pothuajse gjithmonë dhe kockat më zienin për vdekje. Ndodhte shpesh që në mëngjes të zgjohesha me pluhur myku mbi fytyrë e, ashtu pa lëvizur, vështroja tavanin që vazhdonte e hidhte mbi mua pluhur të bardhë përzier me erën e rëndë. Me minuta të tëra kaloja nëpër mendje ide, ëndërrime apo plane të përtejbotshme, sikur unë të jetoja në një shtëpi të vërtetë, të flija në një krevat të madh me dru lisi të fortë e të lyer me xhelatinë pishe, si ata krevatët e vërtetë; të zgjohesha dhe të kundroja një tavan veshur me kompozicione arkitekturore e me korniza prej druri pishe të latuar; të hapja sytë e mos pikëllohesha se me çfarë do mbijetoja edhe atë ditë. Si ishte të kishe gjithçka? Pyetje pa përgjigje kjo, që më shponte si gozhdë. E çuditshme tërësia e atyre gjërave që dija. Si për shembull, dija se kush ishte Justiniani, perandori i Romës dhe se si kishte kodifikuar bazat ligjore më të hershme në historinë e njerëzimit. Dija dhe se Jeriko ishte qyteti më i lashtë, shtatë mijë vjet para erës së re. Dija se në ç’orë kishte lënë frymën e fundit Majkëll Xhekson dhe nga sa plumba ishte vrarë “2pac Shakur”, por nuk dija se si ishte të zgjoheshe nga gjumi i pashqetësuar. As nuk arrija ta imagjinoja se ç’jetë mund të ishte.
Sa për pamjen e jashtme të shtëpisë nuk mund të ankohesha. Qyteti im ishte mjaft i shëmtuar, aq sa një kolibe si kjo e imja as nuk ia shtonte, as ia hiqte trishtimin. Gjithmonë mendoja se qytetet e bukura, me ndërtesa madhështore, që arrinin deri në qiell, ishin ndërtuar nga njerëz që besonin në mirëqenien dhe dashamirësinë e popujve. Mendoja shpesh se, sa më shumë shtohej fondi i qeverive nëpër botë për armatim, aq më pak u jepej rëndësi fasadave të qyteteve; se fundja, një armë e vetme ishte në gjendje të shkatërronte dhjetëra qytete. I gjithë potenciali njerëzor ishte përqendruar në shkatërrim të gatshëm, fshehur në tunele dhe zgavra nëntokësore. Vetëm parlamentet dhe pallatet presidenciale qëndronin mbi piedestalin e madhështisë si ndërtesat më të bukura në qytete, të cilat ishin pothuajse gjithmonë shkaktare të luftërave dhe, për çudi, asnjëherë viktima të saj.
Hapa dollapin dhe kalova nëpër duar rrobat e varura, që gjithë e gjithë ishin një palë pantallona doku ngjyrë kafe, një këmishë e verdhë me rombe të gjelbër, një palë tuta me xhepa të shpuar dhe dy triko të njëjta identike, në ngjyrë dheu, të cilat m’i kishte falur Smith, një anglez që e pata njohur në një kurs trajnimi me temën “Si të avancosh në realitetin e sotëm”, organizuar nga një shoqatë anonime; një nga mijëra shoqatat anonime, që operonin në vendin tonë. Duke qenë se selia e organizatës që drejtonte Smith ishte pranë shtëpisë sime, më sillte herë pas here rroba të ndryshme nga ato të falurat për bamirësi apo dhe ndonjë konservë mishi, nga ato me etiketa në gjuhë të huaj, që hynin nga vendet e zhvilluara për vendet e botës së tretë.
Ndërsa vishesha ngadalë, ndjeva të më cimbiste një dhimbje në brinjë, sikur më shponin me gjilpërë apo sikur një zog i vogël më çukiste me sqep, çka ma vështirësonte lëvizjen e krahëve. Kisha kohë që nuk ndjehesha mirë. Frymëmarrjen e ndjeja të rënduar, sytë më digjnin dhe, herë pas here, krahët më dridheshin e koka më dhimbte fort. Ia dola të vishesha, ndërkohë që dhimbja nën brinjë po më shtohej dhe frymëmarrja më ishte rënduar paksa. Mbatha këpucët dhe në korridorin e ngushtë ndalova për një çast përpara pasqyrës. Në sipërfaqen e saj të madhe e të ndryshkur, varur në mur, vura re se isha dobësuar. Sytë më ishin zbardhur dhe bebet e zvogëluara ngjanin me dy kokrra ullinjsh të tharë. Flokët më ishin rralluar dhe zgjatur. Shpatullat më kishin rënë paksa, lëkura e tërhequr e mollëzave shtrëngohej mbi kockat e dala si ftua. Ngrita vetullën e majtë dhe me dorën e djathtë shtypa flokët, duke u dhënë drejtim për lart, por nuk m’u bindën; si fije kallamishteje të rralla u rrëzuan përsëri mbi ballin e dalë. Kisha kohë që kërkoja një punë, por deri tani vetëm sa më mbanin në shënim numrin e telefonit dhe më përcillnin me buzëqeshje. Në dhjetë vende kërkova për kamerier, në tre vende për banakier, në katër azile të moshuarish si kujdestar, në pesë brigada ndërtimi dhe, së fundmi, fola në telefon me një zonjë, që kërkonte babysitter, por që biseda nuk shkoi siç duhet dhe ajo e mbylli telefonin me të shara. Që nga vdekja e mamasë isha katandisur në një lolo. Bëja jetën e urithit, zhytur mes errësirës dhe lagështirës. Jetoja me paratë e mbledhura nga qokat e të afërmve ose më saktë të atyre që kishin ardhur për mëshirë, pasi të afërmit e mi nuk i njihja. As babanë nuk e kisha njohur kurrë dhe përsëri m’u ndërmend mamaja.

(Kjo pjesë është shkëputur nga romani që do të botohet së shpejti: “Mos harro të më kujtosh”)

Të tjera nga ky autor:

Be First to Comment

    Komento