Press "Enter" to skip to content

Arbër AHMETAJ: Puthje në zemër

Kur dola nga teatri, më erdhi keq për Dostojevskin. Të tjerët dukeshin të kënaqur. Unë jo.
– Po t’më kishte njohur mua, “Idioti” i tij do kishte qenë më i përsosur.
Shumica e spektatorëve hynë në tramvaj. Edhe unë. Pesë minuta më vonë, një grua me uniformë më kërkoi biletën. I tregova biletën e teatrit. Ajo qeshi dhe më gjobiti tetëdhjetë franga.
– Po t’i paguash tani, nuk i shënoj të dhënat e tua personale.
Dukej e bukur. Gjobiste me elegancë, me buzëqeshje. Do ia kisha dhënë të gjitha informacionet, edhe numrin e telefonit. Buzëqesha hidhur. S’ia kisha idenë se ku do të ndaloja, as se për ku shkonte ai tramvaj. I hodha një sy hartës. “Cornavin: arret terminus”. Ky ishte stacioni i trenit. E njihja pak Gjenevën. Kisha bërë dikur tri javë studime për paqen. Pak para se të fillonte lufta në Kosovë. Kur bëhej luftë në Shqipëri. Luftërat janë gjithmonë më të shkurtra sesa paqja. Ha-ha-ha, Tolstoi: “Lufta dhe paqja”. Gjithë ato faqe libër. Gjithçka ruse po më kujtohej.
“Cornavin-Terminus. Vous etes priez de descendre.”.
Përballë stacionit janë disa bare, që rrijnë hapur deri në dy të natës. Hyra në njërin prej tyre. Një si punë british apo irish bar.
– One pint of Guinnes and a duble of scotch!
– In or out?
– Brenda, brenda të lutem!
Plot njerëz krye më krye. Të qetë. Kishte edhe nga ata që qeshnin. Diku nga fundi po shihnin futboll. Nga një makinë arkaike vinte një lloj muzike xhaz. M’u duk se dëgjova Armstrong: “Hello Dolly! This is Louis…!”.
– Sixty francs please!
Pagova. Bëra një llogaritje të shpejtë: një qind e njëzet franga – taksia nga aeroporti deri në “Carouge”. Dyzet franga – bileta e teatrit. Tetëdhjetë – gjoba në tramvaj. Gjashtëdhjetë – birra dhe uiski. Treqind franga për tri orë kishin fluturuar. Prapë Dostojevski. Romani i tij: “Kumarxhiu”. Me këtë titull e kisha lexuar për herë të parë në shqip: “The player”, “Le jouer”. Alexei Ivanoviç, në shërbim të një gjenerali në pension, bie në dashuri me nusen e të birit të gjeneralit, po aq sa në rrënim me lojën në kazino. Ja, me këtë roman Dostojevski s’ka pasur nevojë të më njihte. Ndoshta as për Idiotin. Unë e zmadhoj nganjëherë rëndësinë e qenies sime. E keqja është se u kërkoj llogari shkrimtarëve që kam lexuar në rini. Këtyre këlyshëve të kurvave, që shiten me miliona kopje sot, as që ua di emrat. Do ju flas njëherë tjetër për Cvajk. Burrin që vdiq si burrë, duke u vetëvrarë me të shoqen në Brazil. Me t’shoqen? Po, Ada e avionit ishte me burrin dhe dy fëmijët e saj. E dashura ime në Romë po më priste mua. Burrat kanë gjithmonë një përrallë në krye: atë të Penelopës. Këngët e atij burrit të vjetër pa sy, që shkruante poema apo që i këndonte nëpër udhët e ishujt e gadishullit:
“Në m’ni të shoqi shojt kem lé…!”.
Dola nga bari. Po më merreshin pak mendtë. Në të djathtë është një hotel “Intercontinental”.
– Désolé monsieur. Nous n’avons plus de chambre, a part une suite royal de seize mile francs la nuit.
Është mesnatë. Më vjen një mesazh në “Whatsaap”.
“Si të shkoi mbledhja në Gjenevë? Më shkruaj nesër. Natën e mirë, shpirt!”.
E dashura ime në Romë. Mbledhja urgjente në Gjenevë! Apo jo Fjodor? Pas mesit të natës i thërras me emër shkrimtarët e mi të dashur. Hë Stefan? Sa orë bëjnë njëzet e katër orë nga jeta e një burri? Apo jo Gabriel? Avioni i bukuroshes së fjetur. Kemi qenë shokë banke Gabriel: të dy jemi shkrimtarë japonez nëntëdhjetë e dy vjeçar. Unë s’jam i talentuar sa ti, ndoshta ngaqë s’më ka pëlqyer ta takoj Fidel Kastron. Të dashurin e Monika Levinskit e kam takuar. Edhe Ramiz Alinë. A nuk e njeh? Gjashtëmbëdhjetë mijë franga një apartament mbretëror. E meritoj plotësisht. Po me kë të fle aty? Ada ka shkuar tek i shoqi. Te dy fëmijët e saj. Në një apartament të thjeshtë, diku në lagjet periferike të Gjenevës. Jo nga ato me gjelbërim e vila. Nga ato me beton. Ku zhurma heroike e pordhës së fqinjit të katit të shtatë, të ndonjë Marceli, ngatërrohet me kollën jetëmarrëse të Joaos ndoshta, të katit të tretë. Si sanduiç në mes një familje shqiptare e lumtur. Një grua e puthur qiejve. E bukur, me dy fëmijë e një burrë! Unë rrugëve. Ora tre pas mesnate. Marr një biletë treni për aeroport. Pa biletë nuk udhëtohet në Gjenevë. A ju kujtohet kur hipa në tramvaj pa biletë?
Ka një fluturim me “Rayan Air” për Romë. Nis një mesazh në “Whatsapp”:
“Shpirt. Mbërrij në orën tetë në Fiumiçino.”.
I trishtë më duket aeroporti i Romës. Në dalje s’më pret askush. Marr një taksi dhe ndalem para apartamentit të së dashurës sime, në afërsi të pallatit papal.
– Jam unë, shpirt!
Dëgjoj nga ana tjetër e interfonit një “au-u-u” habitore e të gëzueshme.
Hapet dera, shihem në pasqyrën e ashensorit. Më duket vetja si mut i lagur në shi. Në derën e apartamentit shfaqet e dashura ime, me një veshje nate plot me lule të verdha në një të errët qielli veror. Duket sikur parajsa tokësore është shumëzuar me qiellin. E marr në krahë. Ndjej ngrohtësinë dhe aromën e saj.
– Jam i vdekur nga lodhja, shpirt! Kam tridhjetë orë pa fjetur!
Ajo m’i merr kryet mes gjinjve. E puth në zemër. Më duket se dëgjoj në radio Luis Armstrong: “Hello Dolly”.

Përgatitur për botim nga Shqipto.com

Të tjera nga ky autor:

Be First to Comment

    Komento