Press "Enter" to skip to content

Arbër AHMETAJ: Puthje në metro

Nuk i vura re kur hynë, por shpejt e ndjeva praninë e tyre. Metroja U2, që i bie poshtë e lart qytetit të Lozanës, është gjithmonë e mbushur. Zunë vend diku pas shpinës sime. Kuptohej që ishin të dashuruar. Isha në zonën e tyre intime, tri-katër centimetra larg. Vinte një energji rozë prej tyre, një si marramendje. Ashtu siç u ndodh bletëve kur s’vdendosin dot se në cilën lule të ulen më parë. Zukatja e tyre e butë, vesh më vesh, më solli ndërmend këtë krahasim me bletët. M’u kujtua një dervish nga koha e fëmijërisë sime, që ishte zemruar me mësuesin e biologjisë të të birit. Në orën e mësimit, ai i kishte quajtur bletët: insekte! Kjo ish blasfemi e papranueshme për dervishin. Të nesërmen kishte shkuar në shkollë dhe ishte zënë me mësuesin.
– Insektet ngordhin! Bletët vdesin. Janë ndryshe. Mos u thuaj fëmijëve kësi rrenash.
Kishte dashur t’i thoshte mësuesit se bleta ishte një dhuratë hyjnore, por në çastin e fundit e kishte përmbajtur veten. Në atë kohë, fjali të tilla nuk shqiptoheshin. Djali i dervishit ishte në moshë me mua e ne kalonim shumë pasdite në kopshtin e tij, atje ku ishin kosheret e bletëve. Dervishi na shpjegonte:
– Kur shihni një bletë që heziton të ulet në një apo në një tjetër lule, nuk është faji i bletës! Lulet e drejtojnë bletën! I thonë “eja” ose jo! Por janë mijëra e mijëra lule; nganjëherë kanë qejf të luajnë. E ftojnë bletën, pastaj qeshin e i thonë “shko te shoqja ime!”. Te shkolla ju mësojnë se kjo ka të bëjë me kiminë. Ani, ne i themi ka të bëjë me shpirtin!
Ata të dy pas meje e kishin kiminë dhe shpirtin plot me sinjale e kode afrimi. Ishin pothuajse të puthitur. Vetëm zërin e vajzës dëgjoja. Si shushurimë. Tjetri s’fliste. Nga fjalët që arrinin në veshët e mi, kuptova se të dy ishin në një botë ëndërrore, veç me mjaltë, pjalm, avuj, vesë, perëndime e agime të purpurta. Asnjë stuhi s’rrezikonte plotninë e prajtë të asaj marrëdhënieje të mëndafshtë.
E humba stacionin tim!
S’prish punë, mendova. Në një mbledhje idiote pronarësh të apartamenteve të pallatit ku jetoj, po shkoja. Flitet kryesisht për fatura të papaguara apo pagesa të prapambetura. Ata pas meje rrinin të ngjeshur me njëri- tjetrin. Vajza i fliste.
– Loçka jeme! Shpirt! Ma ke knaqë shpirtin mbramë!
E i tregonte të dashurit që s’fliste se si trupi i saj kishte humbur peshën, ishte ngritur drejt qiejve, kishte prekur padashje yje të fjetur, i kishte zgjuar prej gjumi e i kishte ndezur me një dritë të re.
Gjithë ai pathos po më ndizte edhe mua. Po më sillte ndërmend fjetjen, heshtjen e trishtë të trupit tim para prekjesh të tilla. Ndjeva se kisha fituar shumë peshë dhe se çdo shkëputje ëndërrore nga toka do të kërkonte motorë të fuqishëm; NASA dhe Ndërmarrja Sovjetike e fluturimeve kozmike s’kishin ndërmend t’i shisnin lirë motorrët e rraketave të tyre. Do t’më duheshin motorë rraketash për t’u ndjerë pa gravitacioin, si vajza që fliste pak centimetra pas shpinë sime. Prania e saj më dha siguri. Kishte akoma njerëz që dashuroheshin, kishte akoma guximtarë që fluturonin pa busull, pa parashutë.
Ndërkohë, hip-zbritja e njerëzve u shpeshtua. Distanca me ata të dy pas shpinës u ngushtua. Vajza që fliste, siç duket i lexonte përgjigjet e të dashurit në vështrimet e tij ose ai ishte fort i druajtur, ndoshta i humbur në përvëlimin e asaj dashurie. Ata e kishin tashmë shpirtin ose reaksionin kimik të plotë, mjaftonte njëri të nxiste tjetrin e gjithçka ndryshonte formë, ngjyrë, gjendje, pa ndihmën e asnjë nxitësi -katalizator – e quanin dikur në leksionet e kimisë. Sapo kisha dëgjuar një lajm shkencor, që një tulipan, jo fort i hijshëm, prodhuar me kombinime në laboratore, nuk tërhiqte dot insekte për polinizimin e tij. Vendet ishin zënë. S’kishte më insekte të lira. Një ditë, tulipani u del duarsh shkencëtarëve, përshtat aromën e trupit të tyre dhe tërheq mushkonjat; i vetmi insekt që s’pyet për lule. Secili tulipanin e vet apo insektin e vet.
Bleta dhe bleti – oh nuk u gjendkërka në fjalorin shqip një emër për burrin e bletës. Bletaku? Bletuki? Bletani? Bletusi? B-Trishtuese! Zëri elektronik lajmëroi se po i afroheshim stacionit të fundit të metros. Në veri të Lozanës. Hotel “Aquapark”. Përjashta kishte një përzierje dielli me shi dhe ylberë në qiell. Tre apo katër, të madhësive të ndryshme. Po mendoja që një ylber i madh nuk ka më shumë shkëlqim se një i vogël. I vogli s’ka më pak ngjyra. Shushurimat e psherëtimat pas meje qenë shuar. Po prisnin zërin e lajmëruesit elektronik në vagonit thuajse të boshatisur :
“Vous ete priez de descander. Gare terminus!”.
E mora ngadalë. Ata që kishin bulëzuar si trëndafila mëngjesi pas meje, dolën përpara, me duar të hedhura në qafë e në bel. Vura re se qenë dy vajza të reja, si dy kërceje lulesh.
“Lesbiket e mutit!” – mu duk se dëgjova zërin e prindërve të tyre.
U gëzova për bletët që s’kanë emër në fjalor për burrat e vet!